ระวังขบวนพัง

โดย...ราไวย์ วัชระ

มีโอกาสที่ขบวนจะพัง! ถ้าไม่ระวัง “แนวรบต้านเขื่อนแม่วงก์” อาจจะแตก

ที่ผ่านมา หันไปทางไหนมีแต่เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญ ทุกบทเรียนที่ได้รับการถอดมาจากก้าวเดินของ ศศิน เฉลิมลาภ เลขาธิการมูลนิธิสืบนาคะเสถียร ตลอด 388 กิโลเมตร เป็นไปในทิศทางเดียวคือ “สำเร็จเกินคาด”

ซึ่งก็จริงอย่างนั้น ... เห็นด้วย ไม่เถียง

เส้นทาง 13 วัน เดินจาก จ.นครสวรรค์ ทะลุเข้าสู่กลางหัวใจของใครหลายคน สามารถปลุกเร้าให้ขบวนอนุรักษ์ชักธงรบขึ้นเป็นทิวแถว

ทุกเครือข่ายผนึกกำลังกู่ร้องแสดงเจตจำนงโดยพร้อมเพรียง

กระแส “ไม่เอาเขื่อน” – “NO DAM” – “หยุดแม่วงก์” ดังขึ้นๆ หยุดไม่อยู่

ทว่า หลังจาก ศศิน โปรยพันธุ์หว่านเมล็ดจนต้นกล้าในหัวใจคนเมืองถูกปลูกขึ้น เขากลับเว้นวรรคลดบทบาทตัวเองลง

การประกาศ “งดออกสื่อ” ทำให้อารมณ์โหยหา “ฮีโร่” ของคนกรุงค้างเติ่ง

ระหว่างนั้น สมิทธ์ ตุงคะสมิต อาจารย์จากมหาวิทยาลัยรังสิต ก้าวขึ้นมานำแทน

แน่นอน ... นาทีนี้คนกรุงยังเฮโลเอาด้วย

สมิทธ์ เป็นผู้ก่อตั้งแคมเปญรณรงค์หยุดแม่วงก์ใน chang.org เป็นแกนนำจัดตั้งเครือข่าย “กรีนมูฟไทยแลนด์”แต่จะใช่หัวหอกนำขบวนรณรงค์หรือไม่ เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์

ยิ่งเมื่อจับสัญญาณการเคลื่อนไหวของกรีนมูฟไทยแลนด์แล้ว บอกตามตรงอดเป็นห่วงไม่ได้

เริ่มตั้งแต่การสาดโคลนสาวไส้กันอย่างวุ่นวาย ตั้งแต่ช่วงจัดตั้งองค์กร

ตามมาด้วยการ “รื้อทิ้ง” สัญลักษณ์ “หยุด!!! เขื่อนแม่วงก์” ที่ ศศิน ใช้สื่อสารมาโดยตลอด แล้วเปลี่ยนมาเป็นแคมเปญ “0 เดซิเบล เปิดเสียงป่า” ของตัวเองแทน

กระทั่งยุทธศาสตร์ “เดินขบวน” ไปยัง “ทำเนียบรัฐบาล” ในวันเสาร์ที่ 19 ต.ค.นี้ ท่ามกลางข้อเคลือบแคลงนำประเด็นสิ่งแวดล้อมโยงเป็นประเด็น “การเมือง” ซึ่งแตกต่างโดยสิ้นเชิงกับแนวทางเดิมของ ศศิน ที่สร้างการรับรู้ผ่านข้อมูลเป็นสำคัญ

ตอนนี้แว่วมาว่า ศศิน อาจเพียงมาแสดงตัวที่หอศิลป์กรุงเทพฯ เท่านั้น แต่จะไม่ร่วมเดิน ... โปรดติดตาม

ผมเชื่อว่า “กรีนมูฟไทยแลนด์” เป็นของจริง และจิตสำนึกอนุรักษ์ของคนในเครือข่ายผมน้อมคารวะได้อย่างบริสุทธิ์ใจ

แต่สำหรับคนระดับ “แกนนำ” ยังต้องพิสูจน์ตัวเองอีกหลายคำรบ พฤติกรรม “ตาอยู่” โหนกระแสสร้างราคาให้ตัวเอง ต้องถูกกำจัดทิ้งให้หมดไป

ก่อนที่แนวรบด้านอนุรักษ์อื่นๆ จะเสื่อมศรัทธา เพราะตอนนี้เริ่มมีการประกาศถอนตัวกันบ้างแล้ว