ไม่ถึงก็ช่าง

โดย...สันทัด กรณี

วันนี้ผมสะดุดคิดถึงเรื่องแปลกที่เกิดขึ้นกับบ้านเมืองในช่วงนี้ มันน่าสงสัยจริงๆ ทำไมรถไฟไทยตกรางบ่อยเหลือเกิน จนไม่อยากเชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุปกติ

เมื่อวาน 23 ก.ย. เกิดเหตุรถไฟตกรางอีก 2 ขบวน

เหตุการณ์แรก เกิดเหตุที่โคราชในช่วงเช้า รถไฟบรรทุกน้ำมันขบวนที่ 535 ซึ่งบรรทุกน้ำมันจาก จ.สระบุรี ปลายทาง จ.ขอนแก่น ตกรางจำนวน 1 โบกี้ ระหว่างสถานีรถไฟลาดบัวขาว ถึงสถานีรถไฟบ้านใหม่สำโรง อ.สีคิ้ว จ.นครราชสีมา โดยล้อหลุดห่างออกจากรางประมาณ 10 เซนติเมตร ทำให้ตัวโบกี้ตะแคงแต่ไม่ได้พลิกคว่ำ ส่งผลต้องหยุดการเดินรถไฟสายสระบุรีถึงนครราชสีมาทุกขบวน

เหตุการณ์ที่สอง เกิดขึ้นบ่ายแก่ๆ ที่กรุงเทพฯ หัวรถจักรที่จะนำไปลากขบวนรถไฟเกิดตกรางก่อนที่จะถึงสถานีหัวลำโพง และก่อนหน้านี้เมื่อวันที่ 16 ก.ย. ที่หัวลำโพงก็เพิ่งเกิดเหตุรถไฟขบวนที่ 172 สุไหงโกลกกรุงเทพฯ ตกรางขณะเตรียมเข้าจอดบริเวณชานชาลาที่ 8 สถานีรถไฟหัวลำโพง

และก่อนหน้านี้รถไฟสายเหนือก็ตกรางเป็นว่าเล่น จนต้องทำการปิดใช้เส้นทางระหว่างสถานีรถไฟศิลาอาสน์ จ.อุตรดิตถ์ ถึงสถานีรถไฟเชียงใหม่เป็นเวลา 45 วัน เพื่อซ่อมแซม

หากนับตั้งแต่ต้นเดือน ก.ย. มาจนวันนี้ทราบไหมครับ มีรถไฟตกรางไปแล้ว 7 ครั้ง 7 หน และถ้านับกับเฉพาะปีนี้ยังไม่ทันครบ 10 เดือน ตกรางไปแล้ว 100 กว่าครั้ง

ทุกครั้ง ผู้บริหารของการรถไฟแห่งประเทศไทย หรือ รฟท. มักอ้างว่าปัญหามาจากหลายสาเหตุ ที่อ้างกันมากคือฝนชุ่มดินฉ่ำทำให้รากฐานรางรถไฟอ่อนตัว ไม้หมอนเสื่อมสภาพ เป็นต้น

คิดแล้วแสนจะแปลกใจ ทั้งที่พยายามเข้าใจ เพราะหากเชื่อว่าสาเหตุมาจากสิ่งเหล่านี้ ทำไมไม่ดูแลจัดการแก้ปัญหาให้เป็นที่เรียบร้อย อุปกรณ์ชำรุดก็ต้องตรวจสอบซ่อมบำรุงเพื่อป้องกัน ต้องการใช้เครื่องไม้เครื่องมือใดก็ต้องจัดหา ไม่ใช่สักแต่ว่าค้ากำไรกับผู้รับเหมาเอาสินค้าด้อยคุณภาพ ดังเช่นที่คุณชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ แฉกลางสภา ว่าผู้รับเหมาจัดหาเหล็กก่อสร้างรางรถไฟที่ด้อยคุณภาพจากจีนมาก่อสร้างรถไฟให้คนเสี่ยงตายกับการเดินทาง

ครับ...ร่าง พ.ร.บ.ขอกู้เงิน 2 ล้านล้านบาท เพื่อพัฒนาโครงสร้างการขนส่งของรัฐบาล โดยไม่ต้องถูกควบคุมการใช้จ่ายด้วยกระบวนการงบประมาณ รัฐบาลโฆษณาถึงการสร้างรถไฟความเร็วสูง รถไฟรางคู่ การสร้างรถไฟรางคู่สายใหม่ ด้วยการลงทุนจากเม็ดเงินที่มีจำนวนมหาศาล

ผมถามจริงๆ เหอะ ด้วยมาตรฐานการจัดซื้อจัดจ้างแบบมีเลศนัย มีนักการเมืองที่ชอบหาเงินทอนจากการประมูลโครงการ และการบริหารไร้คุณภาพประสิทธิภาพ เราคิดว่าจะสามารถมั่นใจอะไรได้กับสิ่งใหม่ๆ ที่จะเกิดขึ้นเหล่านี้ ถ้าดูจากวัตรปฏิบัติ ดูจากความรับผิดชอบของผู้บริหารการรถไฟฯในปัจจุบัน

ขนาดวิ่งกันแบบถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่าง ยังสะดุดรางหกล้ม ถ้าวิ่งเฟี้ยวเมื่อไหร่ คงตื่นเต้นระทึกใจกันเหงื่อโชก