ปั่นครั้งใหญ่

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

การกู้เงิน 2 ล้านล้านบาท มีการระบุว่า เพื่อลงทุนโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ เป็นการยกระดับการแข่งขันให้เกิดขึ้น

บางโครงการถือว่าต้องเร่งดำเนินการ อาทิ การสร้างรถไฟรางคู่ การสร้างถนน ฯลฯ

แต่ทว่าบางโครงการไม่ใช่ตรงตามเป้าหมายที่วางไว้ โดยเฉพาะ การสร้างรถไฟความเร็วสูง หรือไฮสปีดเทรน

ตามแผนจะมีการสร้างรถไฮสปีดเทรน 4 เส้นทาง วงเงิน 7.8 แสนล้านบาท ในเส้นทางกรุงเทพฯเชียงใหม่ กรุงเทพฯหนองคาย กรุงเทพฯปาดังเบซาร์ และสร้างส่วนต่อขยายของโครงการแอร์พอร์ตลิงค์ไประยอง

โครงการดังกล่าวคือหัวใจหลักของเงินกู้ เป็นเม็ดเงินมากที่สุด

แน่นอนที่สุดมีการอธิบายความพยายามสร้างรถไฟฟ้าไฮสปีดเทรนมากมาย อาทิ ทำให้การเดินทางสะดวกรวดเร็วขึ้น ฯลฯ

แต่สิ่งที่จริงแท้ก็คือ ไฮสปีดเทรน สร้างขึ้นวันใดก็ขาดทุนในวันนั้น รายได้จะไม่เพียงพอต่อรายจ่าย ขาดทุนไม่รู้จบ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่จะได้มาก็คือการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ตามเส้นทางรถไฟความเร็วสูง โดยตั้งเป้าหมายจะทำให้เกิดเมืองหรือชุมชนใหม่

แต่หากพิจารณาให้ดี เมืองใหม่ ชุมชนใหม่ ผลผลิตที่เกิดขึ้นคือการพัฒนาที่ดิน การพัฒนาอสังหาริมทรัพย์

ทั้งหมดจะเริ่มต้นกันด้วยการปั่นราคาที่ดิน โดยผู้ได้ประโยชน์คือนักเก็งกำไรที่ดิน

ถัดมาไม่พ้นบริษัทประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ที่จะเข้าไปพัฒนาในเขตเมืองหรือชุมชนใหม่ รวมถึงบรรดาบริษัทก่อสร้างที่จะเข้าไปประมูลสร้างงาน

สุดท้าย ตัวเลขเศรษฐกิจเติบโต เพราะการปั่น

แต่คำถามที่จะต้องตอบให้ได้ก็คือ โครงการเหล่านี้ยกระดับความสามารถในการแข่งขันของประเทศได้อย่างไร

การปั่นราคาที่ดิน สร้างเมือง ไม่ได้ทำให้สินค้าไทยแข่งขันในตลาดโลกได้ ไม่ได้ทำให้เกิดการปรับปรุงโครงสร้างการผลิต ไม่ได้ทำให้ต้นทุนการขนส่งสินค้าลดต่ำลง ไม่ก่อให้เกิดการวิจัย พัฒนากระบวนการผลิตที่ดีขึ้น

แล้วมันจะเหมือนกับการโฆษณากู้เพื่อยกระดับขีดความสามารถการแข่งขันของประเทศตรงไหน

ผู้ได้ประโยชน์จากโครงการเป็นกอบเป็นกำโดยแท้จริงมีไม่มากนัก แต่ทว่ามูลค่าหนี้ที่จะเกิดขึ้นเป็นภาระของส่วนรวม

ทั้งหมดเกิดภายใต้หน้าฉากที่ดูดีจากตัวเลขเศรษฐกิจที่จะเกิดจากการปั่นราคาที่ดิน ราคาอสังหาริมทรัพย์

แต่เมื่อปั่นโดยปราศจากพื้นฐานที่เป็นจริงสุดท้ายก็ต้องลูกโป่งที่ปั่นก็ต้องระเบิดเข้าสักวัน

เมื่อนั้นทุกอย่างก็สายเกินไป