บัลลังก์เสื่อม

โดย...ธรรมสถิตย์ ผลแก้ว

นับตั้งแต่เปิดประชุมสภาสมัยสามัญเป็นต้นมา บรรยากาศการประชุมทวีความร้อนแรงมาเป็นลำดับ ทั้งนี้ เคยคาดการณ์กันมาก่อนหน้านี้แล้วว่าทันทีที่มีการเสนอร่าง พ.ร.บ.นิรโทษกรรมและการแก้ไขรัฐธรรมนูญต้องนำไปสู่ความวุ่นวาย ซึ่งก็เป็นไปตามนั้น

ฝ่ายรัฐบาลอาศัยความได้เปรียบจากเสียงข้างมากเร่งรีบรวบรัดให้บรรดาร่างกฎหมายร้อนผ่านสภา ขณะที่ฝ่ายค้านเสียเปรียบเพราะเป็นเสียงข้างน้อย จึงต้องสรรหาทุกวิถีทางไม่ว่าจะเป็นการสนับสนุนพลังนอกสภากดดัน ให้ประชาชนเห็นถึงข้อเสียหากผ่านร่างกฎหมายนิรโทษกรรมและร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญที่จะทำให้เกิดสภาผัวเมีย

นอกจากนี้ ระดม สส.ชนิดเต็มอัตราศึกแปรญัตติทุกมาตราเพื่อหวังจะยื้อกระบวนการออกกฎหมายนิรโทษกรรมและร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญให้ยาวนานที่สุด

อย่างไรก็ตาม การทำหน้าที่ของตัวแทนประชาชน ต่างก็พยายามยึดกฎกติกา ข้อบังคับ ที่สำคัญการใช้สิทธิตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญที่กำหนดมาใช้ในสภาอย่างเต็มที่

แต่ทว่า เหตุการณ์ในสภากลับยกระดับไปสู่ความรุนแรงและมีแนวโน้มจะรุนแรงมากขึ้นกว่านี้ จากภาพที่เห็นทั้งการจัดกำลังตำรวจปราบจลาจลไว้นอกสภาเพื่อเตรียมสลายม็อบ สส. หรือการที่ประธานสภาสั่งให้ตำรวจสภาอุ้ม สส.ฝ่ายค้านออกจากห้อง

ทุบโต๊ะได้เลย ส่วนหนึ่งของปัญหามิใช่เกิดจากการงัดกลยุทธ์อภิปรายตีรวนในสภาเท่านั้น หากแต่ต้องมองย้อนไปที่การทำหน้าที่ของประธานสภา โดยเฉพาะสมศักดิ์ เกียรติสุรนนท์ และ นิคม ไวยรัชพานิช เพราะแม้แต่ สส.รัฐบาลยังออกมายอมรับความวุ่นวายในสภาจะเกิดขึ้นต่อไปแน่นอน หากสองประธานสภาไม่ทบทวนการทำหน้าที่อย่างที่ควรเป็น