งานเข้า

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

งานเข้าจริงๆ เมื่อ บริษัท พีทีที โกลบอล เคมิคอล (PTTGC) หนึ่งในกิจการของกลุ่ม ปตท. เกิดปัญหาน้ำมันดิบรั่วในทะเล

อุบัติเหตุครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา โดยท่อรับน้ำมันดิบรั่วห่างจากชายฝั่งท่าเรือมาบตาพุดประมาณ 20 กิโลเมตร และมีน้ำมันดิบรั่วออกมาประมาณ 5 หมื่นลิตร

หลังเกิดเหตุ บริษัทพยายามจัดหนักเพื่อแก้ไขสถานการณ์ อาทิ การระดมเรือของบริษัท ร่วมกับ กองทัพเรือ กรมเจ้าท่า บริษัท ไออาร์พีซี พ่นน้ำยาสลายคราบน้ำมัน

การใช้เครื่องบิน C130 และเครื่องร่อนขนาดเบา 4 ลำ บินตามชายฝั่งเพื่อถ่ายวิดีโอ รวมถึงพ่นน้ำยาสกัดน้ำมัน

ทั้งหมดยังไม่นับการส่งเรือเร็วตรวจการณ์และเจ้าหน้าที่ไปทำการวางทุ่นดักน้ำมันความยาว 1,200 เมตร ห่างจากชายฝั่งของเกาะเสม็ด เพื่อป้องกันคราบน้ำมันไม่ให้หลุดรอดเข้าไป พร้อมๆ กับใช้กำลังคน 100 นาย สำรวจตามชายฝั่งบริเวณเขาแหลมหญ้าและเกาะเสม็ด

แต่แล้ว คราบน้ำมันลอยไปบริเวณหาดอ่าวพร้าว เกาะเสม็ด เป็นระยะทางกว่า 600 เมตร ทั่วทั้งหาด รวมถึงมีคราบน้ำมันลอยอยู่ใกล้ชายฝั่ง

สุดท้ายจังหวัดระยองต้องประกาศพื้นที่บริเวณอ่าวพร้าวเป็นพื้นที่ภัยพิบัติทางทะเล

น้ำมันรั่วครั้งนี้ ต้องถือว่าเป็นเหตุร้ายแรงอันดับต้นๆ ไม่ค่อยเกิดขึ้นมาก่อน โดยปริมาณน้ำมันที่รั่วไหลอยู่ในอันดับ 2 จากที่มีการจัดไว้ 3 อันดับ ของแผนป้องกันและขจัดมลพิษทางน้ำเนื่องจากน้ำมันแห่งชาติ

ผลกระทบที่จะตามมาไม่เพียงแต่ปัญหามลพิษทางทะเลและการท่องเที่ยวที่เกาะเสม็ดเท่านั้น แต่ยังลามไปถึงนโยบายพลังงานที่จะตามมาด้วยเช่นกัน

สาเหตุเนื่องจากเดิมทีนโยบายพลังงานเป็นปมโต้แย้งระหว่างความจำเป็นด้านพลังงานกับปัญหาสิ่งแวดล้อมและชุมชนอยู่แล้ว

ในอนาคต โครงการก่อสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหิน หรือแม้กระทั่งสัมปทานการขุดเจาะน้ำมันในอ่าวไทย ฯลฯ ต้องถูกจับตา ตั้งคำถามอย่างมากมาย โดยมีตัวอย่างน้ำมันรั่วครั้งนี้เป็นหนังที่ฉายซ้ำ ฉายวนชนรอบ

ขั้นตอนในการแก้ปัญหา เยียวยาผลกระทบ การเปิดเผยข้อมูลอย่างรอบด้านต่อสาธารณะ เป็นสิ่งจำเป็นต้องทำเป็นพื้นฐาน

แต่ที่สำคัญก็คือ การสร้างการยอมรับ การเข้าใจของสังคมที่อาจเป็นประเด็นสำคัญเอามากๆ โดยเงินไม่ใช่ปัจจัยทั้งหมดในการชี้ขาดเสียด้วย

หากจัดการได้ดี ผลต่อเนื่องจะบรรเทาลง แต่ถ้ามีปัญหา นโยบายพลังงานในอนาคตคงเหนื่อยหนัก

นี่แหละ ถึงบอกแล้วว่า งานเข้า