ข้าวยังไม่จบ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

รัฐบาลสารภาพออกมาแล้วว่า โครงการรับจำนำข้าว ไปไม่รอด

คำสารภาพอย่างเป็นทางการก็คือการลดราคารับจำนำจากเกวียนละ 15,000 บาท เหลือ 12,000 บาท และจำกัดวงเงินรับจำนำไว้ไม่เกินรายละ 5 แสนบาท

ทั้งหมดเป็นภาพสะท้อนโครงการประชานิยมที่ไม่ได้ดูข้อเท็จจริง เพียงแต่ต้องการหาเสียง ได้คะแนนเสียง เพื่อเข้ามากุมอำนาจรัฐ

พอทำจริง ความเสียหายก็บานปลาย ทั้งการทุจริต การขาดทุน

สุดท้ายก็ไปไม่รอด

เหมือนกับการเอาประเทศเป็นของเล่น คิดจะทำอะไรก็ทำ

และการลดวงเงินจำนำครั้งนี้ ยังเป็นการสารภาพว่าโครงการรับจำนำข้าวเกิดความเสียหายอย่างสาหัส

รัฐบาลบอกเองว่า การลดราคาและจำกัดวงเงินจำนำข้าว ก็เพื่อให้ตัวเลขความเสียหายไม่เกิน 1 แสนล้านบาทต่อปี

นั่นย่อมแสดงว่าการรับจำนำที่ผ่านมา เสียหายเกิน 1 แสนล้านบาท อย่างแน่นอน

ยิ่งถ้านำราคาข้าวที่ลดลงเกวียนละ 3,000 บาท ไปคิดกับยอดจำนำปีละ 20-30 ล้านตัน จะพบว่าวงเงินที่เสียหายลดลงไป 60,000-90,000 ล้านบาท

นั่นยังไม่นับค่าฝากเก็บ ค่ารมยา ขนถ่าย ฯลฯ รวมไปถึงข้าวหาย ข้าวเน่า ข้าวไม่ตรงกับคุณภาพ ฯลฯ บานตะไท

ไม่สารภาพด้วยวาจา แต่การกระทำก็ยืนยันทุกอย่างว่าเจ๊ง

แต่ทว่าแม้จะลดราคาจำนำข้าวแล้ว ก็ใช่ว่าโครงการดังกล่าวจะไปรอด

เพราะราคาจำนำที่เกวียนละ 12,000 บาท ยังสูงกว่าราคาข้าวในตลาดโลก นั่นย่อมหมายความว่าการจำนำ ยังคงเป็นการรับซื้อข้าวทุกเมล็ดเหมือนเดิม ชาวนาจะเอาข้าวทั้งหมดมาจำนำ

เมื่อต้นทุนการจำนำ ยังมีราคาสูงกว่าตลาดโลก การส่งออกข้าวก็ยังคงมีปัญหา

แน่นอน เมื่อส่งออกไม่ได้ ก็ต้องเก็บไว้ในโกดัง กลายเป็นวังวนของข้าวลาม ข้าวเน่า การหากินทุจริต กับโครงการข้าวต่อไป

ทางรอดของโครงการข้าว จึงต้องขายข้าวออกไปให้ได้ อย่าเก็บสต๊อกไว้

สต๊อกข้าวก็คือจุดสำคัญแห่งการทุจริต ยิ่งมีสต๊อกมากเท่าใด ก็ยิ่งโกงกินมากเท่านั้น

ดังนั้น แม้จะลดราคาจำนำลงมา แต่การทุจริต ความเสียหายก็ยังไม่จบ

อร่อยปาก อร่อยลิ้น ไม่เลิก