เจ๊ง 7 ชั่วโคตร

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

อภิมหาโครงการเงินกู้ 2.2 ล้านล้านบาท ที่จะสร้างหนี้สินถึง 5 ล้านล้านบาทนั้น ไปๆ มาๆ จะกลายเป็นการเจ๊งไม่รู้จบ

สาเหตุเนื่องจากเงินดังกล่าวเกือบ 8 แสนล้านบาท จะเอาไปลงทุนระบบรถไฟฟ้า และจะลากกันตกเหวไปทั้งขบวน

และเงินที่แบ่งมาจะเอาไปก่อสร้างได้แค่ระบบรางเท่านั้น ส่วนระบบการเดินรถต้องใส่เงินเพิ่มอีก

เท่ากับว่าการลงทุนระบบรางเป็นเงินก้อนแรกที่ลงทุนไปแล้วสูญ ไม่ได้มีผลงอกเงย หายวับไปกับตา

และหลังจากก่อสร้างระบบรางเสร็จเมื่อไหร่ ก็ต้องหาระบบรถไฟฟ้ามาวิ่ง

นี่แหละจะขาดทุน

เพราะจุดที่สร้างรถไฟฟ้าจากกรุงเทพฯ กระจายไปทิศทางต่างๆ ทั้ง เชียงใหม่ หัวหิน กรุงเทพฯ ระยอง โคราช ปริมาณผู้โดยสารไม่เพียงพอ ไม่ถึงจุดคุ้มทุนทั้งสิ้น

จะไปขนผัก ขนดอกไม้ มันไม่คุ้มหรอก ฝันกลางวันเสียมากกว่า

เท่ากับว่าตอนก่อสร้างก็เป็นหนี้ ตอนวิ่งรถไฟฟ้าก็จะขาดทุนบักโกรก

ค่าบริหารจัดการของการวิ่งรถไฟฟ้าแต่ละวันจึงจะกินทุนเรื่อยๆ

สุดท้าย รถไฟฟ้าจะทำให้เกิดการขาดทุนที่ไม่มีวันจบสิ้น เป็นอนันตกาล ไม่รู้อีกกี่อสงไขยกัน

ไม่เชื่อลองไปดูรถไฟสาย แอร์พอร์ตลิงค์ เชื่อมระหว่างสนามบินสุวรรณภูมิกับมักกะสัน เป็นฝีมือสมัยพรรคไทยรักไทยดูได้

รถไฟสายนี้ขาดทุนตั้งแต่วันแรกที่เปิดดำเนินการ

เฉพาะค่าบริหารจัดการของแอร์พอร์ตลิงค์ประมาณวันละ 2 ล้านบาท ขณะที่ปริมาณผู้โดยสารที่มีอยู่ไม่เคยถึงจุดคุ้มทุน

ผลก็คือขาดทุนยับเยิน

หรือแม้กระทั่งรถไฟฟ้าใต้ดินใจกลางกรุงเทพมหานครที่วิ่งอยู่ทุกวัน ค่าบริหารจัดการก็ปาเข้าไปวันละ 4 ล้านบาท และต้องกัดฟันขาดทุนมาอย่างเนิ่นนาน จนปริ่มๆ น้ำอยู่ในขณะนี้

ลองคิดดูเถอะ ผู้โดยสารที่จะขึ้นรถไฟฟ้า 4 สายที่กำลังจะสร้างขึ้นไปต่างจังหวัด จะมีมากไปกว่าคนกรุงเทพฯ ที่ขึ้นรถไฟฟ้าหรือ?

นี่แหละ ต้นทุนค่าบริหารจัดการจะบานปลาย กลายเป็นตัวแดงแบบไม่รู้จบ

หากนึกภาพการขาดทุนไม่ออก ก็ลองเอาแอร์พอร์ตลิงค์เป็นตัวตั้ง แล้วเพิ่มไปอีก 4 สาย โดยที่ระยะทางยาวกว่า ต้นทุนการบริหารจัดการแพงกว่า

ยิ่งวิ่ง ยิ่งเจ๊ง ยิ่งเดินรถ ยิ่งขาดทุน

ส่วนจะไปหาเอกชนหน้าไหนมาลงทุนคงยาก ยกเว้นจะต้องมีเงินอุดหนุน หรือให้ผลตอบแทนที่เกินคุ้มถึงจะมีคนกล้าทำ

งานนี้จึงไม่ใช่เฉพาะหนี้ 5 ล้านล้านบาทที่รออยู่ แต่หนี้จะเพิ่มพูน เมื่อมีการเดินรถไฟฟ้า

เตรียมใจได้พี่น้อง

ได้เจ๊ง 7 ชั่วโคตร ไม่มีวันจบสิ้น