มายา...กูกู้

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

การผลักดันร่าง พ.ร.บ.เงินกู้ 2.2 ล้านล้านบาท หรือเรียกให้ถูกต้องคือ กฎหมายสร้างหนี้ 5 ล้านล้านบาท มีกระบวนการที่พิกลพิการ ส่อเจตนาความผิดปกติ

เรื่องนี้ไม่มีความสมเหตุสมผล

เหมือนกับการตั้งใจจะกู้เงินเท่านั้น โดยมีโครงการต่างๆ มาเป็นตัวล่อให้คนตายใจ หรือหลงเชื่อ

จึงไม่แปลกหรอกที่มีการหวั่นเกรงว่าจะเป็นการกู้มาโกง

ปกติการลงทุนด้วยงบประมาณมหาศาลและในโครงการใหญ่ๆ จะต้องมีการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการนานนับปี รวมถึงผลกระทบในด้านต่างๆ อย่างครบถ้วน

แต่ทว่าสำหรับโครงการกู้เงินที่เกิดขึ้น ใช้เวลาคิดและยกร่างกฎหมายไม่นานนัก จากนั้นผลิตโครงการต่างๆ มารองรับการกู้เงิน

แรกเริ่มเดิมที โครงการต่างๆ มีการยำใหญ่ เอาถนนเส้นทางต่างๆ มารวมไว้ด้วยกัน แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นการลากเส้น สร้างโครงการรถไฟฟ้าขึ้นใหม่เอี่ยมอ่อง เพื่อเป็นตัวตั้งสำหรับการหลอกล่อให้ตายใจ

ส่วนความคุ้มค่าของโครงการไม่คิดถึง เนื่องจากไม่ใช่เป้าหมายสำคัญ ต้องการเพียงกู้เท่านั้น

อาทิ โครงการก่อสร้างรถไฟฟ้าไฮสปีดเทรน ที่ทำกันทั่วโลกเป้าหมายคือขนคน ไม่ใช่ขนผัก เหมือนกับที่อธิบายมั่วๆ กันอยู่

การขนคนก็ตั้งเป้าที่เป็นเมืองขนาดใหญ่ เป็นชุมชนที่มีพลังทางเศรษฐกิจ ผู้โดยสารพร้อมจะเสียเงินขึ้นรถ เพื่อแลกกับเวลาที่สูญเสียไป

แต่โครงการรถไฟฟ้าที่ทำทุกเส้นทางที่ลากขึ้นมา มองแล้วไม่มีความคุ้มค่า ไม่มีปริมาณคนที่จะขึ้นรถไฟฟ้าได้ทุกวัน

อย่างเส้นทางรถไฟฟ้าสายยาวสุดที่กำหนดไว้คือ กรุงเทพฯเชียงใหม่ ใช้งบลงทุนถึง 3.87 แสนล้านบาท

เอาล่ะ คนที่จะเดินทางกรุงเทพฯเชียงใหม่ ถ้าสมมติว่ามีวันละ 2,000 คน เสียค่าโดยสาร 5,000 บาทต่อคน จะได้เงินวันละ 10 ล้านบาท

ค่าโดยสารที่ได้ เอาแบบไม่ต้องหักค่าใช้จ่ายอะไรเลย ก็ต้องใช้เวลาทั้งสิ้น 3.87 หมื่นวัน ถึงจะคุ้มทุน

หรือคิดแล้วก็ต้องเก็บเงินชดใช้ไปอีกประมาณ 100 ปี ...!!!

แน่ล่ะ สิ่งที่มาอ้างก็คือระหว่างเส้นทางรถไฟฟ้าจะมีการพัฒนาเชิงพาณิชย์ ตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่าความคิดนี้ไม่ประสบผลคือ โครงการโฮปเวลล์ ที่สิ้นท่าไป ด้วยความคิดจะพัฒนาเชิงพาณิชย์นี่แหละ

ถึงได้บอกแล้วทั้งหมดมันไม่มีเหตุผลมารองรับ สักแต่จะกู้

ตื่นเถิดชาวไทย อย่าหลับใหลลุ่มหลงกับมายา...กูกู้ที่กำลังเกิดขึ้น