สำนึกวันรัฐธรรมนูญ

วันนี้วันรัฐธรรมนูญ หลายๆ คนนึกถึงการเปลี่ยนแปลงการปกครอง เมื่อวันที่ 24 มิ.ย. พ.ศ. 2475

โดยได้มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญชั่วคราว เรียกว่า พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว

ส่วนรัฐธรรมนูญฉบับแรกโน้น ประกาศใช้อีกครั้งในวันที่ 10 ธ.ค. พ.ศ. 2475 คือ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม (ไทย) พุทธศักราช 2475

ทุกวันที่ 10 ธ.ค. จึงเป็นวันที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการกำเนิดของรัฐธรรมนูญฉบับแรก

อย่างไรก็ตาม ในวันรัฐธรรมนูญ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่น่าพูดถึงและหวนรำลึกเช่นกัน เริ่มตั้งแต่การเปลี่ยนแปลงการปกครองเกิดขึ้นโดยไม่เสียเลือดเนื้อเลย เพราะสิ่งใด

คำตอบก็คือ ก็เนื่องจาก พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 พระองค์ไม่ปรารถนาให้คนไทยต้องล้มตาย

แม้มีการกราบบังคมทูล หรือข้อเสนอแนะจากบางฝ่ายให้สู้กับคณะราษฎร แต่พระองค์ไม่ต้องการ เนื่องจากความเป็นพระมหากษัตริย์ เห็นประโยชน์ของส่วนรวม เห็นแก่ชีวิตของประชาชน มากกว่าพระราชอำนาจของพระองค์เอง

นี่แหละ บรรดานักการเมืองที่ต่อสู้กันทุกวัน กระทำเพื่อสิ่งใด ถ้าไม่ใช่เงินทอง อำนาจ และพร้อมทำทุกวิธี ไม่ว่าจะเป็นการเอาคนเข้ามาเป็นเครื่องมือ จนบาดเจ็บล้มตายก็ไม่สนใจ

เมื่อย้อนดูพระราชหฤทัยของพระเจ้าแผ่นดิน มีความอดสูเกิดขึ้นในใจกันบ้างหรือไม่

และสิ่งที่น่าคิด พิจารณาอีกก็คือ หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองในเวลาถัดมา พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสละพระราชสมบัติ โดยในพระราชหัตถเลขาของพระองค์กล่าวถึงการสละราชสมบัติไว้ว่า

...ข้าพเจ้าเต็มใจที่จะสละอำนาจอันเป็นของข้าพเจ้าอยู่แต่เดิมให้แก่ราษฎรโดยทั่วไป แต่ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายให้แก่ผู้ใดคณะใดโดยเฉพาะ เพื่อใช้อำนาจนั้นโดยสิทธิขาด และโดยไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของประชาราษฎร์...

นี่แหละ ยิ่งตอกย้ำความเป็นกษัตริย์และความยิ่งใหญ่ไพศาลของสถาบันกษัตริย์กับประเทศไทย

วันนี้ที่บรรดานักการเมืองออกอาการกระเหี้ยนกระหือรือแก้รัฐธรรมนูญ จนถูกวิจารณ์ว่า กระทำเพื่อคนคนเดียวหรือเพื่อพวกพ้อง โดยยกเอาเรื่องอื่นๆ มาเป็นข้ออ้าง ไม่อายกันบ้างหรือ

ประชาธิปไตยที่เห็นจึงมีแต่เปลือก แต่ไม่มีแก่น ไม่มีวิญญาณของประชาธิปไตยที่แท้จริง

วันรัฐธรรมนูญ พอจะทำให้พวกใดสำนึก สำเหนียกกันบ้างไหม