ตราบาป

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

นโยบายการรับจำนำข้าวของรัฐบาล หากไม่ถอยหรือแก้ไขจะสร้างปัญหาหนักให้กับประเทศ หรืออาจพูดได้ว่าเป็นตราบาปของนโยบายเศรษฐกิจก็ว่าได้

ตราบาปที่ว่า ไม่ใช่การโกงอย่างที่เป็นอยู่ การทำลายตลาดค้าข้าว แต่ทว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นก็คือ นโยบายจำนำข้าวทำลายการผลิตข้าวของประเทศ

ที่ผ่านมาปัญหาของข้าว การผลิตมากเกินกว่าการกินการใช้ในประเทศ

ข้าวที่ผลิตมาได้แต่ละปีจะแยกเป็น 3 ส่วน ส่วนแรก ชาวนาเก็บไว้กินกับทำพันธุ์ ส่วนที่ 2 บริโภคในประเทศ และส่วนที่ 3 เป็นการส่งออก

เมื่อข้าวผลิตเกินกว่าการกินการใช้ ราคาจึงไม่มีเสถียรภาพ และถูกกำหนดโดยราคาในตลาดโลก

ในอดีตการแทรกแซงตลาดของรัฐบาลไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใด ก็เพื่อช่วยเหลือชาวนาในภาวะที่ข้าวราคาตกต่ำ

แต่สิ่งที่สำคัญก็คือ นโยบายข้าวที่ผ่านมาไม่กระตุ้นให้เกิดการขยายพื้นที่เพาะปลูกอย่างรวดเร็ว เพราะยิ่งปลูกมากยิ่งทำให้เกิดปัญหา เป็นภาระต้องผลักดันการส่งออก

แต่การจำนำข้าวในราคาสูงของรัฐบาลชุดนี้ เป็นการกระตุ้นให้เกิดการผลิตอย่างไม่ลืมหูลืมตา ด้วยมูลเหตุของราคาข้าวที่กำหนดไว้สูงลิ่วถึงเกวียนละ 1.5 หมื่นบาท

ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจ ทำไมจู่ๆ ถึงมีข้าวนาปรังรอบพิเศษเรียกร้องให้รัฐบาลจำนำอีก

นโยบายจำนำข้าวราคาสูงๆ จึงไม่ต่างจากการกระตุ้นให้ปลูกข้าว โดยไม่คำนึงถึงประสิทธิภาพการผลิตและคุณภาพของข้าว ขอเพียงแต่ให้มีข้าวเท่านั้นเป็นพอ

นี่แหละ จุดเริ่มต้นแห่งหายนะของการปลูกข้าว ในดินแดนที่เคยเรียกกันว่าเป็นอู่ข้าวอู่น้ำ

ใครหน้าไหนก็รับผิดชอบไม่ไหวหรอก