ไฟแห่งปัญญา

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เคยมีคนตั้งข้อสังเกตว่านักเศรษฐศาสตร์หายไปไหน ถึงไม่ได้ออกมาเตือนสติ หรือให้ข้อมูลเกี่ยวกับนโยบายต่างๆ ที่จะนำพาประเทศไปสู่ความเสียหาย

แต่ครั้งนี้ต้องบอกว่านักเศรษฐศาสตร์ออกมาแล้ว

ที่เสียงดังฟังชัด ต้องยกนิ้วให้นักเศรษฐศาสตร์จากสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย หรือ ทีดีอาร์ไอ

ตั้งแต่รุ่นลายครามอย่าง อัมมาร สยามวาลา ไล่ลงมาถึง ฉลองภพ สุสังกร์กาญจน์ รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์ นิพนธ์ พัวพงศกร สมชัย จิตสุชน ฯลฯ

หรือแม้กระทั่งมีนักเศรษฐศาสตร์อีกหลายสำนัก รวมถึงผู้มีความรู้ด้านเศรษฐศาสตร์ ทยอยออกมาวิจารณ์สารพัดนโยบายเศรษฐกิจ ตั้งแต่การจำนำข้าว การขึ้นค่าแรง ฯลฯ มากมายหลายประเด็น

เหล่านี้เสมือนหนึ่งการจุดตะเกียงในตอนกลางวัน สร้างปัญญาให้บังเกิดขึ้นในแผ่นดิน

เพราะแม้ตอนกลางวันจะมีแสงแดดจ้า ทว่า โมหะ อคติ ม่านมายาได้ปกคลุมอยู่จนมืดมิด จึงต้องอาศัยแสงสว่าง ไฟแห่งปัญญาเท่านั้นทำให้ความมืดหายสิ้นไป

ผลแห่งการแสดงความเห็นด้วยหลักวิชาการ ทำให้เกิดการรับรู้ ขยายผล แสวงหาข้อเท็จจริง เริ่มจากคนกลุ่มน้อยเป็นคนกลุ่มใหญ่ขึ้น มากจำนวนขึ้นเรื่อยๆ

ในอดีตหากจำกันได้ กลุ่มนักวิชาการที่ออกมาวิจารณ์นโยบายของรัฐบาล เคยถูกพูดถึงทำนองว่า เป็นขาประจำ

ทว่า ขาประจำตัวจริง คือของแท้ ทำหน้าที่นักวิชาการตามหลักวิชาด้วยความสุจริตอย่างต่อเนื่อง ยาวนาน ยึดในเส้นทางที่เชื่อมั่นมาโดยตลอด

ทั้งหมดแตกต่างจากนักวิชาการบางจำพวก ใช้ความรู้แสวงหาชื่อเสียง อำนาจ บารมี และสุดท้ายก็เข้าไปแอบอิงอำนาจทางการเมืองโดยไม่ละอายต่อสิ่งที่ตัวเองเคยพูด เคยเขียน หรือเคยทำเอาไว้

นักเศรษฐศาสตร์ที่แท้จึงยังเป็นที่พึ่งพาได้ ในภาวะสังคมตามที่ยังปกคลุมด้วยมายา ความไม่รู้ และมองไม่เห็นอันตรายอย่างใหญ่หลวงที่รออยู่ในอนาคต

แน่นอน ภายหลังการออกมาของนักวิชาการ บรรดาผู้เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะผู้ที่มีอำนาจทางการเมือง ออกมาตอบโต้พร้อมๆ พลพรรคข้าราชการประจำ

ทว่าทั้งหมดทำให้สังคมได้ชั่งน้ำหนักถึงเหตุและผลของแต่ละฝ่าย และตัดสินใจได้ว่า ใครกันที่ทำหน้าที่อย่างสุจริต และใครกันที่กำลังใช้อำนาจที่มิชอบ

บ้านเมืองนี้ยังคงมืดมิด ทุกคนต้องจุดต่อแสงไฟแห่งปัญญาให้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ต้องช่วยกันป้องกัน อย่าให้ความมืดมิดคงอยู่จนอนันตกาล!!!