สวรรค์ชั้นอเวจี

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าใด ความพยายามที่การเมืองจะนำเงินทุนสำรองของประเทศหรือคลังหลวงไปใช้ ก็ยิ่งเข้มขึ้นเรื่อยๆ

นับตั้งแต่การวางหมาก ตัวขุน ตัวม้า ตัวโคน บนกระดาน และตามมาด้วย การเริ่มสร้างมายาคติ ความฝันที่แสนสวยงามจากการใช้ทุนสำรอง

นักเศรษฐศาสตร์โฆษณาชวนเชื่อเริ่มออกปฏิบัติหน้าที่ ทำการรณรงค์ สร้างความชอบธรรม โน้มน้าวให้ประชาชนเห็นดีเห็นงามกับแผนขายฝันอันยิ่งใหญ่

อาทิ การสร้างมายาคติ เงินทุนสำรองหรือคลังหลวงเก็บไว้เฉยๆ เปล่าประโยชน์ สู้เอามาลงทุนยกระดับการพัฒนาประเทศดีกว่า เพื่อให้ประเทศไทยมีรถไฟฟ้า ท่าเรือ สนามบิน ถนน ฯลฯ เพิ่มขึ้นปานเนรมิต เข้าสู่ยุคศิวิไลซ์ชนิดที่ไม่เคยมีมาก่อน

แต่สิ่งที่พวกนักเศรษฐศาสตร์โฆษณาชวนเชื่อไม่ได้อธิบายก็คือมุมมืดของการนำทุนสำรองออกไป

เพราะทันทีที่นำทุนสำรองออกไปได้ สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ เดิมทีในแต่ละปีจะต้องมีการตั้งงบลงทุน ในงบประมาณปกติ แต่ต่อไปสัดส่วนของงบลงทุนเหล่านี้จะลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆ เนื่องจากมีเงินจากคลังหลวงมาทดแทน

เงินที่เคยเป็นงบลงทุนจะถูกผันไปทำอย่างอื่น ซึ่งไม่ทำให้ภาระงบประมาณในแต่ละปีลดลง ทว่ามีแต่จะเพิ่มขึ้น

งบประมาณที่เหลือจะถูกนำไปใช้ในโครงการอภิมหาประชานิยมอย่างเมามัน จะเกิดการแจกมากกว่าเดิม กระจายกว่าที่เห็น เพิ่มปริมาณแจกเป็นเท่าทวี เป็นภาระที่ติดทนทานไปตลอด

เรียกว่าถึงยุคแจกไปก็มันมือไป มันปากไป สบายใจเฉิบ

แต่ผลในอีกด้าน เมื่อทุนสำรองถูกสูบออกและถึงจุดหนึ่งต้องเกิดปัญหา เพราะอัตราการถลุงย่อมเร็วกว่าอัตราการเก็บสะสม

แล้วในเวลาไม่นานนัก ทุนสำรองจะหดหาย และมีภาระผูกผันมากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากเงินที่เอาไปลงทุนโครงการต่างๆ ต้องเป็นโครงการระยะยาว

หากเกิดสถานการณ์ที่อ่อนไหวเพียงเล็กน้อย ทุนสำรองจะไม่พอสำหรับการสร้างความมั่นใจ และเงินทุนจะไหลออกทันที

ความวิบัติจะบังเกิดไม่ต่างจากวิกฤตเศรษฐกิจปี 2540

แต่ครั้งนี้ จะฉิบหายมากกว่าเดิม เพราะงบประมาณปกติถูกใช้อย่างสิ้นเปลือง ขณะที่ทุนสำรองก็ถูกดูดไปถลุง

ตัวอย่างวิกฤตเศรษฐกิจที่เห็นจากสหรัฐอเมริกาเมื่อหลายปีก่อน และวิกฤตยุโรปที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้ จะมาเยือนเมืองไทย

นี่แหละ เหรียญอีกด้านของยุคศิวิไลซ์ที่โฆษณาชวนเชื่อออกมา

สวรรค์วิมานที่วาดไว้ แท้จริงมันคือนรกอเวจีชัดๆ