ไดโนฯโมเดล

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ถึงกับอึ้ง ทึ่ง เกินคำบรรยายกับนโยบายแก้ปัญหาของแพง ด้วยวิธีสั่งคุมราคาอาหารจานด่วน 10 เมนู อาทิ ข้าวไข่เจียว ข้าวราดแกง ก๋วยเตี๋ยว ฯลฯ

คำถามที่ดังขึ้นมาก็คือ จะคุมกันอย่างไร และคุมกันได้จริงหรือ

เพราะหากรัฐบาลไปคุมราคาอาหารจานด่วน ผลที่ตามก็คือ แม้ราคาจะเท่าเดิม แต่ทว่าปริมาณและคุณภาพจะลดน้อยถอยลงเช่นกัน

อย่างข้าวกะเพราหมู หากไปคุมที่จานละ 30-35 บาท พ่อค้าแม่ค้าขายที่ต้นทุนแพง ก็จะต้องใช้วิธีไปลดเนื้อหมู ลดข้าวลง

แทนที่จะกินจานเดียวอิ่ม ก็จะไม่อิ่ม คุณภาพต่างๆ จะต้องลดลง จนต้องสั่งเพิ่มอีกจาน เปลืองเข้าไปอีก

ต่อไปจึงจะได้เห็นราคาอาหารติดหรา กะเพราหมูปกติจานละ 35 บาท แต่พิเศษ 40 บาท โดยจานปกติคือเมนูที่ลดปริมาณข้าว ปริมาณหมูเป็นที่เรียบร้อย แต่หากต้องการแบบเดิมก็ต้องสั่งเป็นจานพิเศษ

นั่นเป็นประเด็นแรก

ถัดมา การคุมราคาไม่ต่างจากขี่ช้างไล่จับตั๊กแตน หรือจับปูใส่กระด้ง เพราะจำนวนเจ้าหน้าที่รัฐไม่เพียงพอจะเข้าไปตรวจสอบหรือดูแล

จะไปนั่งตรวจข้าวทุกจานที่ขาย ตรวจกันทุกร้านค้า มีปัญญาทำหรือ

และสิ่งที่สำคัญ คือ กระทรวงพาณิชย์กำลังจะเอากฎหมายที่รุนแรงไปขู่เล่นงานพ่อค้าแม้ค้าขายข้าวแกง หรือรถเข็นตามท้องถนน ที่เข้าขั้นปากกัดตีนถีบในแต่ละวัน

ตามกฎหมายเมื่อเข้ามาควบคุมราคาอาหารจานด่วน ใครฝ่าฝืนมีโทษขั้นรุนแรง ถึงจำคุก 7 ปี ปรับ 1.4 แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

จะเอากันอย่างนั้นเชียวเหรอ กับการขายข้าวเพื่อยังชีพ และพ่อค้าแม่ค้าเหล่านั้นก็ต้องเจอแรงบีบคั้นจากค่าครองชีพเช่นกัน

สิ่งที่ควรทำในการแก้ปัญหาของแพง คือ การแทรกแซงตลาด ไม่ใช่การควบคุมราคา อย่างการเข้าไปศึกษาโครงการต้นทุนอาหาร แพงตรงไหน ก็ต้องไปลดตรงนั้น นั่นก็ถูก

หรืออย่างที่ภาคเอกชน อาทิ สมชาย พรรัตนเจริญ นายกสมาคมค้าส่งปลีกไทย เสนอว่า รัฐบาลควรมีทางเลือกให้กับประชาชน ด้วยการตั้งศูนย์อาหารชุมชน โดยรัฐเป็นเจ้าของพื้นที่ เก็บค่าเช่าในอัตราที่ถูก จากนั้นให้พ่อค้าแม่ค้าเข้าไปขาย จะทำให้ต้นทุนอาหารจานด่วนลดลง

นี่แหละ ถึงต้องอุทานด้วยความทึ่งว่า สติปัญญาหนอ สติปัญญา

ไฉนแสดงออกราวกับย้อนไปสู่ยุคไดโนเสาร์ได้ปานนั้น