ตาแหก-แหกตา

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

น่าเบื่อเหลือทน กับบรรดาคำพูดของ ฯพณฯ ผู้มีอำนาจปกครองบ้านเมือง พ่นออกมาได้ทุกวัน ของไม่แพง ชาวบ้านวิตกจริต คิดไปเองเสียมากกว่า

มันน่าเหนื่อยใจจริง กับการนอนหลับไม่รู้ นอนคู้ไม่เห็น กับความเดือดร้อนของชาวบ้าน

รัฐบาลนี้มีนโยบายสำคัญในการแก้ปัญหาของแพงก็คือ โครงการร้านค้าถูกใจ หรือโชห่วยช่วยชาติ ของกระทรวงพาณิชย์ ซึ่งล้มเหลวไม่เป็นท่า จนกระทั่งถึงโครงการใหม่ที่เพิ่งทำมาและเป็นผลสำเร็จ

นั่นคือ มหกรรมแหกตา...มาหาเธอ

เพราะตัวเลขของแพงที่กระทรวงพาณิชย์เที่ยวนำเสนอทั่วบ้านทั่วเมืองนั้น เอาเข้าจริง มันแตกต่างจากสิ่งที่ชาวบ้านเจออยู่

สินค้าหลายชนิดที่กระทรวงพาณิชย์จัดทำเป็นราคาแนะนำ ราคาต่ำกว่าความเป็นจริงมากโข

ข้อมูลปรากฏกันซึ่งหน้า เมื่อ ยรรยง พวงราช ปลัดกระทรวงพาณิชย์ นำพานักข่าวไปตระเวนตามตลาดเตาปูน และพบว่า ราคาสินค้าเกือบทุกชนิดสูงกว่าราคาแนะนำของกระทรวงพาณิชย์

สภาพเช่นนี้ไปดูได้ เป็นกันเกือบทุกตลาด ไม่ว่าจะเฉพาะตลาดใดตลาดหนึ่งเท่านั้น

อย่างเนื้อหมู ราคาแนะนำของกระทรวงพาณิชย์กิโลกรัมละ 123.50 บาท แต่ที่ชาวบ้านไปซื้อหากันจริงอยู่ที่ 135-140 บาท หรือแพงกว่ากันนับ 10%

เนื้อไก่ ราคาแนะนำที่กิโลกรัมละ 68.99 บาท ขณะที่ในตลาด 80 บาท

แตงกวา ราคาแนะนำของกระทรวงพาณิชย์ 22.64 บาทต่อกิโลกรัม แต่ตลาดขายถึง 40 บาท

ถั่วฝักยาว ราคาแนะนำ 30 บาท แต่ของจริงอยู่ที่ 60 บาท แพงกว่ากันเท่าตัว

น่าเสียดาย พลาดไปอีก 1 สินค้าที่ไม่มีการสำรวจ นั่นคือ น้ำยาล้างตา ป่านนี้คงแพงหูฉี่ ขาดตลาด เพราะถูกกว้านซื้อไปแก้อาการตาแหกเพราะถูกแหกตา

ที่สำคัญข้อมูลสินค้าเหล่านี้ก็ส่งไปให้ ฯพณฯ ที่อยู่บนหอคอยงาช้าง เพื่อสนับสนุนการป่าวประกาศของไม่แพง ทั้งๆ ที่กระเป๋าชาวบ้านเกลี้ยงแล้วเกลี้ยงเล่า

ปัญหาของแพงเป็นเสียงที่ดังระงมทั่วบ้านทั่วเมือง มีแต่บรรดาผู้มีอำนาจทั้งหลาย ไม่รู้ไม่เห็นเท่านั้นเอง

ถ้าหูไม่หนวก ตาไม่บอด ก็แสดงให้เห็นว่า แต่ละคนไม่เดือดร้อน ไม่รู้จักว่าของแพงเป็นอย่างไร สาเหตุอาจด้วยกำลังอิ่มแปล้ พุงกาง จากสารพัดโครงการ ที่ล้วนแล้วแต่น่ารับประทานทั้งสิ้น

แหม...กินกันกำลังเพลิน ไม่เห็นว่ามันแพงตรงไหนเลยพับผ่า