ถูกใจ หรือ ขัดใจ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ปัญหาที่หนักหนาของรัฐบาลประดังเข้ามาเรื่อยๆ แต่เรื่องเก่าอย่างของแพงก็ยังเอาไม่อยู่

นโยบายสำคัญของรัฐบาลในการแก้ปัญหาของแพงคือการจัดตั้งร้านค้าถูกใจ เพื่อขายสินค้าราคาถูกประมาณ 20 ชนิด

มูลเหตุในการเปิดร้านถูกใจ นอกเหนือจากการแก้ปัญหาของแพงแล้ว หนึ่งในนั้นก็คือไม่ต้องการใช้ชื่อธงฟ้าอีกต่อไป เพราะสีฟ้า เป็นสีของพรรคประชาธิปัตย์นั่นแหละ

ตามเป้าหมายจะเปิดร้านถูกใจใน กทม. 2,000 แห่ง ในกรุงเทพฯ ปริมณฑล และ 15 จังหวัดใหญ่ ขณะที่ในต่างจังหวัดจะเปิดอีก 8,000 แห่ง รวมไปเป็น 1 หมื่นแห่ง

ใน กทม.จะเปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 19 เม.ย.เป็นต้นไป

แต่ทว่า ร้านถูกใจ เหมือนจะไปไม่ถึงฝั่ง

เริ่มจากร้านค้าที่จะเข้าร่วมโครงการจะถึง 1 หมื่นแห่งตามที่หวังหรือไม่ โดยเมื่อวานนี้ เป็นวันแรกในการเปิดรับสมัคร ปรากฏว่าบรรยากาศเป็นไปด้วยความหงอยเหงา

ข่าวที่ออกมาก็คือ ร้านค้าต่างๆ ไม่เข้าใจหลักเกณฑ์ที่กำหนดว่า ผู้สมัครร่วมโครงการต้องเป็นเจ้าของธุรกิจการค้าปลีกรายย่อยอยู่แล้ว ในแหล่งชุมชน และมีพื้นที่ขายสินค้า ไม่น้อยกว่า 6 ตารางเมตร

แต่สิ่งที่น่าคิดก็คือ ร้านค้าต่างๆ ไม่เข้าใจหรือไม่สนใจกันแน่

นอกจากนั้น การไปเปิดรับสมัครร้านค้าเข้าร่วมโครงการ ทำไมไม่ใช้เครือข่ายที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์

เครือข่ายที่ว่า คือเครือข่ายสหกรณ์ที่มีอยู่นั่นเอง

ปัจจุบันมีร้านค้าสหกรณ์ ซึ่งทำธุรกิจเหมือนร้านค้าปลีก ขายสินค้าอยู่แล้ว 192 แห่ง ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมือง

ในต่างจังหวัดสามารถใช้สหกรณ์การเกษตร ที่มี 3,604 แห่ง

สหกรณ์การเกษตรมีวัตถุประสงค์ ให้บริการสินเชื่อแก่สมาชิก การรวมกันขายและหรือแปรรูปผลิตผลการเกษตรเพื่อขายหรือการตลาด ซึ่งรวมทั้งการคัดขนาดหรือคุณภาพผลผลิต การเก็บรักษาการขนส่ง ฯลฯ

ที่สำคัญสหกรณ์การเกษตร ยังเป็นการรวมตัวเพื่อซื้อวัสดุอุปกรณ์การผลิต และสินค้าอุปโภคบริโภค เพื่อลดค่าครองชีพให้สมาชิกด้วย

หากเชื่อมโยงสหกรณ์ต่างๆ ที่มีอยู่ เข้ามาเป็นจุดรับสินค้าราคาถูก ขายให้ประชาชน จะเป็นสิ่งที่ง่ายกว่าไม่ต้องไปเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่

แต่รัฐบาลกลับเลือกจะหาร้านใหม่ ที่ใช้ขั้นตอน และใช้งบประมาณที่สูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขนส่งสินค้ากระจายไปยังร้านค้าต่างๆ ที่จะเปิดรับ จะเป็นขั้นตอนที่สลับซับซ้อน

ร้านถูกใจ ไปๆ มาๆ ระวังต้องเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นร้านขัดใจเข้าสักวัน

เพราะดูแล้วยาก ไปลำบากเต็มทน