ซุกโรค

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

สมาชิกกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (กบข.) ชุมนุมใหญ่ลานพระรูปฯ เรียกร้องรัฐบาลแก้ไขกฎหมายดูแลผลประโยชน์สมาชิกเพิ่ม หลังค่าครองชีพเพิ่มแต่ผลประโยชน์ยังเท่าเดิม

หรือพูดง่ายๆ บรรดาสมาชิก กบข. ซึ่งเป็นข้าราชการเกษียณอายุ ประสบปัญหาไม่พอกิน จากปัญหาค่าครองชีพที่เพิ่มขึ้น แต่เงินที่ได้กลับไล่ไม่ทัน

สมาชิก กบข. จึงกลายเป็นกลุ่มคนที่ถูกลืม รัฐบาลจึงไม่ได้จัดหนักนโยบายประชานิยมไว้ให้

ไล่ดูทุกกลุ่มก็ได้ รัฐบาลชุดนี้แจกหมด

ตั้งแต่ผู้ที่จบปริญญาตรีก็ใช้กลไกของข้าราชการเพิ่มเงินเดือนให้เป็น 1.5 หมื่นบาท เพื่อหวังให้เอกชนปรับเงินเดือนตาม

ผู้ใช้แรงงาน ปรับค่าจ้างให้เป็นวันละ 300 บาท

เกษตรกร ชาวไร่ ชาวนา มีการประกันราคา อย่างข้าวให้เกวียนละ 1.5 หมื่นบาท เป็นต้น

ฝนตกที่หวังจะให้ทั่วฟ้า แต่ดันไปลืมเอาข้าราชการเกษียณเสียนี่

รัฐบาลไม่มีแจกแม้สักสตางค์เดียว

มิหนำซ้ำ นโยบายอื่นๆ ที่รัฐบาลผลักดันออกมา ยิ่งทำให้ข้าราชการเกษียณลำบาก

ทั้งการขึ้นค่าจ้าง การปรับเงินเดือน ล้วนแต่ส่งผลโดยตรง ทำให้เกิดภาวะของแพง สินค้าอาหารปรับราคา รับค่าจ้างเงินเดือนใหม่

แต่คนที่รับเงินจาก กบข. จะเอาที่ไหนมาจ่ายเพิ่ม

นอกจากนั้น บางนโยบายที่พยายามเรียกร้อง อาทิ การทำให้อัตราดอกเบี้ยต่ำลง จะยิ่งทำให้บรรดาคนเกษียณอายุ อยู่ยาก อยู่ลำบาก เพราะเงินออมที่ได้ส่วนใหญ่ก็เอาไปฝากธนาคารหวังกินดอกเบี้ยตอนแก่ เมื่อดอกเบี้ยลด รายได้ก็ต้องลดตาม

ข้อเรียกร้องกลุ่มสมาชิก กบข. ต้องการให้กองทุนรับประกันผลตอบแทนให้ได้ไม่น้อยกว่า 9% ต่อปี จากปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 7% และต้องการให้ได้บำนาญในอัตราเท่ากับผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กบข.

ทั้งหมดต้องใช้งบประมาณเพิ่มเป็นแสนล้านบาท รัฐบาลอยู่ในภาวะชักหน้าไม่ถึงหลัง จะไปเอาเงินที่ไหน

ประเด็น กบข. ทำให้ยิ่งคิดถึงนโยบายของรัฐบาล ที่แม้จะมีผลดีเกิดขึ้นในบางด้าน แต่อีกแง่มุมก็เกิดผลเสียตามมาเช่นกัน

ตัวอย่างเห็นชัดเหมือนสมาชิก กบข.ที่ถูกลืม และกำลังเผชิญภาวะไม่พอกิน

สิ่งที่น่าคิดอีกก็คือ ผลเสียของนโยบายต่างๆ บางเรื่องก็ปรากฏทันที แต่บางเรื่องอาจต้องใช้เวลาเป็นปี หรือหลายปีกว่าจะรู้ถึงผลกระทบ

อาการโรคฝังลึก ซุกฝังเร้นเช่นนี้ ยิ่งดูยิ่งน่ากลัวเหลือเกิน