หอเจี๊ยะ

โดย..แม่ไม้มวยวัด

กลายเป็น “รัฐมนตรีสายล่อฟ้า” ไปอีกคน สำหรับ สุชาติ ธาดาธำรงเวช รมว.ศึกษาธิการ หลังจุดประเด็นยกระดับแป๊ะเจี๊ยะขึ้นมา “เจี๊ยะ” กันบนดิน หวังจัดเมนูเปิบพิสดารให้เห็นกันแบบโจ๋งครึ่มกันไปเลย

ว่าไปแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นการสานต่อไอเดียบรรเจิดจาก “เสี่ยแมว” วรวัจน์ เอื้ออภิญญกุลอดีต รมว.ศึกษาธิการ ที่เคยสร้างความฮือฮามาแล้วก่อนหน้านี้ ก่อนที่จะเผชิญแรงต้านจนม้วนเสื่อกลับบ้านแทบไม่ทัน

พอประกาศออกมาตูมเดียว วิปฝ่ายค้าน ก็กระโดดงับประเด็นนี้ทันที โดยภายในสัปดาห์นี้จะตั้งกระทู้ถามสดรัฐบาล พ่วงกับกรณีผลประโยชน์ “ทับ” และ “ซ้อน” บนโรงแรมโฟร์ซีซั่นส์ สวรรค์ชั้น 7 และมาตรการเยียวยาหลายมาตรฐานของรัฐบาลเพื่อไทย

เหตุผลก็คือ การเรียกเก็บค่าแป๊ะเจี๊ยะเข้าเรียนก็เหมือนกับเป็นการยุยงส่งเสริมขบวนการมือใครยาวสาวได้สาวเอา ตามลัทธิทุนนิยมเต็มขั้น

สังคมที่เหลื่อมล้ำต่ำสูงอยู่แล้ว ยิ่งเกิดช่องว่างถ่างกว้างขึ้นเรื่อยๆ สืบทอดขบวนการสร้างชนชั้นขุนนาง อำมาตย์ ไพร่ ในยุคโลกาภิวัตน์

ลูกคนรวยไม่ต้องกระเสือกกระสน แค่ให้พ่อแม่ควักเศษเงินซื้อตั๋ววีไอพีก็สามารถนั่งชูคอในโรงเรียนเกรดเอ

ขณะที่ลูกคนจนมีโอกาสเพียงแค่การจับสลากเข้าโรงเรียนดังใกล้บ้าน ถ้าดวงกุดก็ต้องก้มหน้าเข้าโรงเรียนวัดไปตามยถากรรม หรือตามขนาดกระเป๋าสตางค์ของพ่อแม่

ถ้าจำไม่ผิด วันแรกที่ รมต.สุชาติ เข้ารับตำแหน่ง เดินขึ้นเวทีหอประชุมคุรุสภา ประกาศนโยบายแข็งกร้าวต้านแนวทางทุนนิยมสุดขีด โดยวางเป้าหมายสูงสุดในการจัดการศึกษาที่มีคุณภาพแก่เด็กนักเรียนไทยทุกคนด้วยความ “เท่าเทียม”

ทว่าดูเหมือนนโยบายเปิบแป๊ะเจี๊ยะกลับเป็นการถ่มน้ำลายรดหน้าตัวเอง

ว่ากันว่า นาทีนี้บรรดาพ่อแม่ผู้ปกครองทั้งหลายเริ่มวิ่งกันตีนขวิด ปาดเหงื่อซิกๆ เก็บเงินเก็บทองเตรียมยัดบุตรหลานเข้าโรงเรียนดังให้ทันเปิดเรียนใหม่ปี 2555

ลือกันหนาหู โรงเรียนเกรดเอฟาดค่าหัวสูงสุดถึง 3 ล้าน ส่วนระดับรองลงมาฟาดกันหัวละ 3-5 แสน

ถามว่า...คนหาเช้ากินค่ำจะมีปัญญาส่งลูกหลานเข้าไปกระทบไหล่คนรวยในโรงเรียนเหล่านี้บ้างหรือไม่ ถ้าไม่ได้เป็นเด็กอัจฉริยะตั้งแต่เกิด

ถามว่า...ลูกหลานคนมีสตางค์ที่มีสิทธิได้ที่นั่งวีไอพี จะมีความภาคภูมิใจจากการเหยียบหัวเด็กคนอื่นไปสู่ความสำเร็จ ด้วยวิธีการ ซิกแซกแยบยลฉ้อฉล แบบนี้หรือไม่

ที่น่าสงสารยิ่งกว่านั้นคือ อนาคตเด็กๆ กลุ่มนี้จะโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ประเภทไหนกัน

ขอถามท่าน รมต.สุชาติ ตรงๆ

...ยังจำได้ไหม เหตุการณ์เมื่อครั้งในอดีต แม่ค้าคนหนึ่งต้องปากกัดตีนถีบ ดิ้นรนกระเสือกกระสน หวังส่งลูกเข้าโรงเรียนดีๆ ดังๆ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้อำนาจเงินของผู้มีอันจะกิน

โชคดีที่เด็กคนนั้นยังพอมีความรู้ ความพากเพียร กระทั่งได้ทุนเรียนต่อ สามารถฝ่าฟันจนถึงระดับดอกเตอร์ และก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตด้วยลำแข้งของตัวเอง

น่าเศร้าที่ในวันนี้เด็กคนนั้นกลับคิดหันหลังต่อหลักการของตัวเองเสียแล้ว!