เป็ดไก่ทั้งหลาย

โดย..สันทัด กรณี

เขียนเรื่องที่อยากเขียนและต้องเขียน 3 วันติดต่อ ก็พอเข้าใจความรู้สึกของคนบางกลุ่ม ที่เดือดเนื้อร้อนใจต่อการที่ผมบังอาจตำหนิติเตียน วิพากษ์วิจารณ์ขวางทางนักวิชาการกลุ่มนิติราษฎร์

บางท่านพยายามกรุณาหว่านล้อม ให้ผมเชื่อมั่นในเจตนาบริสุทธิ์ของกลุ่มนิติราษฎร์ของคุณวรเจตน์ ภาคีรัตน์ และคณะ

โถ...ผมไม่ได้มองคุณวรเจตน์และคณะจากปรากฏการณ์รื้อทิ้งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 เพียงด้านเดียว แต่ได้มองไล่ไปถึงแนวคิดในการแก้ไขร่างรัฐธรรมนูญ

เอาเถิดครับ คิดจะสร้างสังคมยูโทเปียให้เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ก็คิดไปทำไป แต่สิ่งที่ได้จากวิธีการตามแนวคิดของกลุ่มนี้ มันไม่ทำให้เกิดสังคมที่เท่าเทียมเปี่ยมสุขหรอกครับ เพราะมันจะสร้างเผด็จการตัวพ่อขึ้นมาต่างหาก

ผมไม่เอาด้วย และถ้ารัฐบาลคุณยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี หรือ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ท่านปิ๊ง...ค่อยว่ากันใหม่

พูดแล้วก็คิดถึงนวนิยายระดับโลกของ จอร์จ ออร์เวลล์ เรื่อง Animal Farm หรือ รัฐสัตว์ขึ้นมา

“สัตว์ทุกตัวเท่าเทียมกัน แต่มีบางตัวที่เท่าเทียมมากกว่าตัวอื่น”

นวนิยายเรื่องนี้ เขียนเสียดสีมนุษย์ได้แบบแสบสัน ผ่านสิ่งมีชีวิตในฟาร์มแห่งหนึ่ง กล่าวโดยสรุปคือ สัตว์เลี้ยงต่างพากันรวมหัวปฏิวัติมนุษย์ ล้มล้างการปกครองเจ้าของฟาร์มที่เลี้ยงดูพวกมันด้วยความกดขี่

พวกสัตว์ต่างๆ ที่นำโดย “พวกหมู” กลุ่มสัตว์ที่ฉลาดเฉลียว กลายเป็นฝ่ายรับชัยชนะ สัตว์แต่ละตัวเป็นไทจากมนุษย์ เป็นพลเมืองของฟาร์มที่เท่าเทียมกัน

ความที่พวกหมูเฉลียวฉลาดกว่าสัตว์อื่น เป็นนักวิชาการ เอ้ย! ปราชญ์ ทำให้มันได้รับความนับถือ จนสามารถสร้างกติกา ดำรงชีวิตอย่างมีอภิสิทธิ์

สัตว์กลุ่มที่กล้าหาญร่วมสู้รบจนชนะ แต่ปัญญาน้อยไปนิด อย่าง หมา วัว ม้า แกะ ก็กลายเป็นกลุ่มนักรบ เป็นชนชั้นมีหน้ามีตาพอได้อาศัย

สัตว์พวกไม่รู้เรื่องรู้ราว คิดไม่ได้ “อ่านไม่ออก” ไปไหนไปด้วย ไปไหนตายก่อน ได้แก่ เป็ด ไก่ นกพิราบ หนู ฯลฯ ถูกวางหน้าที่ให้เป็นกลุ่มใช้แรงงาน

อยู่ไปสักพัก พวกหมูที่ฉลาดเฉลียวก็เริ่มงัดข้อกันเอง ต่างตัวต่างคิดว่าการออกแบบจัดการฟาร์มที่มันคิดเจ๋งโคตรๆ เพราะมันจะได้ประโยชน์มากที่สุด

อุดมการณ์แห่งความเสมอภาคตามคำมั่นสัญญาของสรรพสัตว์ที่ร่วมก่อการกันโค่นล้มมนุษย์ ก็จบสิ้นไปตั้งแต่ตอนโน่นแล้ว

ที่สุดพวกหมูก็ซัดกันเอง แย่งชิงความเป็นใหญ่ ใช้อุบาย เล่ห์กลในการทำลายหมูคู่แข่ง เกลี้ยกล่อมหลอกล่อสรรพสัตว์มาเป็นพวกเป็นกองกำลัง คอยให้ร้าย ทำลายฝ่ายตรงข้าม ผ่านเว็บไซต์ ผ่านทวิตเตอร์ เฟซบุ๊ก เอ๊ย! ยุคนั้นยังไม่นี่หว่า (ฮา)

อาทิ เราต้องสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งความเสมอภาค ความเท่าเทียมกันอย่างแท้จริง สุดท้ายหมูตัวหนึ่งได้ชัยชนะจากการสนับสนุนของสรรพสัตว์

หมูตัวนั้นทะยานขึ้นเป็นผู้มีอำนาจเหนือทุกอย่างในฟาร์ม กลายเป็นเผด็จการหมูอันน่าเกรงขาม

ตามโมเดลนิติราษฎร์เปล่าหว่า...อันนี้ผมว่าเอง

ครับ...สรรพสัตว์กลับมาถูกกดขี่เหมือนเดิม หรือมากกว่าเดิม และทุกชีวิตทุกข์ยากยิ่งกว่าฟาร์มในมือมนุษย์ อะฮ่า อะฮ่า...นวนิยายครับ นวนิยาย!