คิดถึงหลวงตา

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ผมเป็นลูกศิษย์หลวงตา และคำพูดของหลวงตากล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งไม่มีสอง นั่นคือพูดคำไหนเป็นคำนั้น โดยทุกอย่างจะเป็นอย่างที่หลวงตาเคยพูดไว้เสมอ

หลวงตาท่านเป็นพระปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ มีลูกศิษย์ลูกหามากมาย ผมก็พวกปลายๆ แถว และมักจะฟังคนโน้นพูดบ้าง คนนี้พูดบ้าง

เรื่องที่พูดกันมากในหมู่ศิษย์หลวงตาก็คือ ลูกศิษย์ผู้มากวาสนาคนหนึ่ง

ลูกศิษย์คนนี้เคยมากราบหลวงตาก่อนเป็นใหญ่เป็นโต แต่เมื่อวาสนามาเยือนแล้วก็เกิดปัญหา ไม่มากราบอีก จนกระทั่งหลวงตามรณภาพไปก็ไม่ได้มา

แต่สิ่งที่เล่าสู่กันฟังในหมู่ลูกศิษย์ก็คือ หลวงตายังเมตตาลูกศิษย์คนนั้น ทว่าท่านยังพูดทำนองว่าต้องกลับเนื้อกลับตัวเสีย เพราะต่อไปจะมีพฤติกรรมที่เข้าขั้นกระทำเรื่องเลวร้ายต่อส่วนรวม

ผลที่จะตามมา คนผู้นี้เงินทองที่มีมากมาย สุดท้ายก็จะหมดไม่เหลือหรอ แม้ตอนตายก็จะไม่ได้กลับมายังแผ่นดินเกิด

นี่แหละครับ เป็นเรื่องที่พูดกันในหมู่ลูกศิษย์หลวงตา ซึ่งผมก็ฟังมา และก็ต้องคิดพิจารณาด้วย เพราะบางครั้งลูกศิษย์ก็พูดกันไปพูดกันมา ขยายความจนใหญ่โตไปก็มี

อีกเรื่องที่เกี่ยวกับหลวงตาก็คือ ช่วงชีวิตของหลวงตามีความห่วงใยประเทศมาก ท่านเคยออกมาระดมทองคำ เงินบริจาคเข้าคลังหลวง หรือบัญชีฝ่ายออกบัตร ธนาคารชาติ

ท่านสั่งไว้นักหนา อย่าให้ใครแตะคลังหลวง ถ้าปล่อยให้เอาไปประเทศเจ๊งแน่ ท่านเคยต่อสู้ปกป้องคลังหลวงเอาไว้

ขณะที่ท่านเคยต่อสู้ปกป้องคลังหลวง ก็มีผู้หลักผู้ใหญ่ที่ได้รับการนับหน้าถือตาในบ้านเมืองมากราบตัวเป็นศิษย์ และปวารณาตัวจะร่วมปกป้องคลังหลวงด้วย

ผู้ใหญ่คนนี้ก็ทำเช่นนี้จริง โดยคัดค้านหัวชนฝา ใครจะมาแตะคลังหลวงไม่ว่ากี่รัฐบาลก็ตาม แม้จะเอาไปใช้หนี้กองทุนฟื้นฟูฯ ก็ไม่ยอม บอกว่าให้เก็บคลังหลวงไว้เหมือนเดิมเป็นสิ่งที่ดีสุดแล้ว

แต่หลังจากหลวงตามรณภาพ ความคิดผู้ใหญ่คนนี้ก็เหมือนจะเปลี่ยนไป กลายเป็นว่าสนับสนุนให้มีการนำเงินคลังหลวงมาใช้ โน่น ก่อนจะเกิดปัญหาน้ำท่วมใหญ่เสียอีก และหลังน้ำท่วมใหญ่ก็เหมือนจะเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักเอาคลังหลวงมาใช้อีก

ผมก็ได้แต่ประหลาดใจเหลือเกิน ทำไมตอนหลวงตาอยู่ ผู้ใหญ่คนนี้เป็นอย่างหนึ่ง แต่ขณะนี้กลับเปลี่ยนไปอีกอย่าง โดยผมอาจจะโง่เขลาเบาปัญญา ไม่ล่วงรู้ความลึกซึ้งต่างๆ ที่ผู้ใหญ่คนนี้คิด

ทุกวันนี้ผมยังกราบระลึกถึงหลวงตาเป็นที่พึ่งอันประเสริฐเสมอ

และผมเชื่อว่าใครทำอะไรจะดีจะเลว สุดท้ายก็ต้องได้ผลนั้น