สามวาโมเดล

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

น้ำท่วมครั้งนี้ส่อเค้าว่ายากจะควบคุม โดยเฉพาะเมื่อได้เกิดมาตรฐานขึ้นมาที่ คลองสามวา หรืออาจเรียกได้ว่า สามวาโมเดล

ชาวบ้านแถบนั้นเดือดร้อนจริงจากปัญหาน้ำท่วมขังเป็นเวลานาน จนกระทั่งรวมตัวกดดันให้เปิดประตูระบายน้ำเพิ่มขึ้นถึงระดับ 1 เมตร ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด

สุดท้ายรัฐบาลก็ตัดสินใจสั่งให้เปิดประตู

แม้จะแก้ปัญหาการปะทะกันไปได้ แต่ก็จะสร้างปัญหาต่อเนื่อง

เริ่มจาก กทม. กังวลว่าแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กลายเป็นพื้นที่เสี่ยงทันที และจะลุกลามต่อเนื่อง

สาเหตุเพราะรัฐบาลยังไม่สามารถปิดประตูระบายน้ำคลอง 8 และคลอง 10 ให้เหลือเพียง 30 เซนติเมตร เพื่อสกัดน้ำเหนือไม่ให้ไหลลงมา เนื่องจากมีประชาชนจำนวนหนึ่งไม่ยอม ทำให้ระดับน้ำในคลองแสนแสบ และคลองลำปลาทิวเพิ่มสูง

ทั้งหมดจะส่งผลโดยตรงกับ กทม.ฝั่งตะวันออก คือ หนองจอก มีนบุรี ลาดกระบัง นิคมอุตสาหกรรมบางชัน และนิคมอุตสาหกรรมลาดกระบัง

สุดท้าย กทม. สรุปผลว่าพื้นที่ซึ่งเดิมทีเคยคาดว่าจะพ้นจากภัยน้ำท่วม 20 เขต ไปๆ มาๆ ทุกพื้นที่มีความเสี่ยงน้ำจะท่วมทั้งหมด

นี่แหละ คือสิ่งที่อาจมองเห็น หรือประเมินได้

แต่ทว่ายังมีสิ่งที่มองไม่เห็น นั่นก็คือการเป็นตัวอย่างให้ชาวบ้านทุกพื้นที่เห็นแล้วว่าการรวมตัวกดดันมันได้ผล

การเอาแบบอย่างจะลามไปทั่ว

แผนการระบายน้ำไม่ว่าจะเป็นของรัฐบาล หรือของ กทม. จะเอาไม่อยู่

แล้วอย่างนี้จะไปควบคุมได้อย่างไร

วิธีการแก้ปัญหาให้ชาวบ้านไม่ใช่มีแค่การเปิดประตูระบายน้ำเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะต้องมีการเข้าใจ เข้าถึงพื้นที่ประสบภัย แต่ที่ผ่านมากลับไม่มี หรือไม่พอเพียง

ชาวบ้านต่างพูดว่าไม่ได้รับการเหลียวแล ไม่ได้รับการอธิบายหรือชี้แจงใดๆ เป็นที่มาของอารมณ์โกรธ และตัดสินใจภายใต้ความคิดของตัวเองที่ว่าทำแล้วจะดีขึ้น

นี่แหละ คือสามวาโมเดล การให้กำลังกดดันแล้วเป็นผลสำเร็จ

และทุกอย่างจะสุ่มเสี่ยงต่อการจลาจลอย่างยากควบคุม