สิ่งที่มองไม่เห็น

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ความเสียหายจากน้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และน่าจะเป็นความเสียหายครั้งร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์

ที่สำคัญ ความเสียหายดังกล่าวหากจัดการไม่ได้ จะกลายเป็นแผลบาดลึก และยากจะแก้ไข

เพราะความเสียหายนี้ พอจะแบ่งได้เป็น 2 ส่วน คือ ความเสียหายที่วัดได้ กับความเสียหายที่วัดไม่ได้

สิ่งที่วัดได้คือ ความเสียหายในแง่ทรัพย์สิน บ้านเรือน เรือกสวนไร่นา โรงงานอุตสาหกรรม ฯลฯ ที่เป็นวัตถุจับต้องได้

แต่ความเสียหายที่วัดไม่ได้คือสิ่งที่ฝังในใจคน

นับตั้งแต่ระดับชาวบ้านต่อชาวบ้าน เคยอยู่ห่างกันแค่ฟากถนน แต่น้ำท่วมครั้งนี้ต้องทะเลาะกัน บางแห่งเอาปืนมายิงกันเพราะปัญหาการกั้นเขื่อน น้ำไม่ระบายจากที่หนึ่งไปที่หนึ่ง

ระดับจังหวัดต่อจังหวัดก็เกิดปัญหา บางจังหวัดน้ำท่วม บางแห่งไม่ท่วม

และแน่นอน ความเชื่อมั่นที่มีต่อรัฐบาล นับตั้งแต่ความเข้าใจในปัญหาน้ำ อาทิ ตั้งแต่เข้ามาบริหาร ที่ประกาศจะใช้บางระกำโมเดลแก้ปัญหาน้ำทั้งประเทศ การป้องกันปัญหาซึ่งล่าช้า จวนตัว การบริการจัดการหลังเกิดปัญหาแสนจะปั่นป่วนวุ่นวาย

สุดท้าย ที่ได้รับผลกระทบอย่างหนักคือ นักลงทุนต่างประเทศเสียหายอย่างหนัก และมีการพูดถึงความคลางแคลงใจที่มีต่อประเทศในการบริหารจัดการปัญหา ฯลฯ

เหล่านี้คือความเสียหายที่มองไม่เห็น แต่ฝังรากอยู่ตั้งแต่ระดับชุมชนหน่วยย่อย จนถึงระดับประเทศ และระดับนานาชาติ

ความเสียหายที่ยังนับออกมาไม่ได้ ถือเป็นสิ่งอันตรายที่สุด เนื่องจากไม่มีใครประเมินได้ว่าจะรุนแรงขนาดไหน

ที่แน่ๆ หากรัฐบาล โดยเฉพาะนายกรัฐมนตรียังไม่แสดงภาวะผู้นำอย่างเด่นชัดมากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ ความเสียหายที่นับไม่ได้จะยิ่งเพิ่มพูนและแก้ไขได้ยากเย็นยิ่ง

นี่แหละ คือจุดเสี่ยงของประเทศอย่างแท้จริง