ลำนำน้ำตา

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เมฆทะมึน เงาทมิฬ กลิ่นความโศก

วิปโยค น้ำเหนือบ่า น้ำตาไหล

หมดทุกสิ่ง หายวับ ย่อยยับไป

น้ำก้อนใหญ่ ถาโถม ชโลมดิน

ฝนกระหน่ำ เคราะห์กรรม รุมซ้ำซ้อน

ดินเคยดอน กลับเปลี่ยนแปร กระแสสินธุ์

ถิ่นเคยอยู่ บ้านเคยเห็น เป็นอาจิณ

สูญหมดสิ้น จมลับ ไปกับตา

แสงจันทร์โอบ เล่าความเศร้า ช่างเหงานัก

สิ่งที่รัก พังภินท์ ถวิลหา

น้ำฝนพรำ เค็มปร่า คราบน้ำตา

ดวงชีวา สั่นระรัว ถึงขั้วใจ

เพื่อนเอ๋ย พี่เอ๋ย น้องเอ๋ย

ไม่เคยเลย ทุกข์แสนเข็ญ เป็นไฉน

ทุกข์ครั้งนี้ โถมถั่ง เป็นดั่งไฟ

น้ำอันใด พัดโทโส จากโลกันต์

น้ำใจไทย เท่านั้น จะฟันฝ่า

เงยสู้ฟ้า ตราบชีวา ไม่อาสัญ

ยังมีหวัง กล้ำกลืน ผ่านคืนวัน

ชีวิตนั้น คือของจริง กว่าสิ่งใด

น้ำใจไทย จะช่วยไทย ในครานี้

ใจเต็มที่ มั่นคง ไม่สงสัย

น้ำใจรัก เติมเต็มแดน ทั่วแคว้นไทย

น้ำอันใด ก็เพรียงพร้อม ไม่ยอมมัน

ขอบังอาจ ยืมแผ่นฟ้า จารจารึก

จดบันทึก แห่งตำนาน สืบสานฝัน

ข้ามวิกฤต ด้วยใจจริง ไม่ทิ้งกัน

รวมใจมั่น พลิกฟื้น ไทยยืนยง ฯ