เหตุหย่าร้างของเจ้าของกิจการ

ช่วงนี้มีคดีที่ศาลเยาวชนฯ ทั่วประเทศเป็นจำนวนมาก ซึ่งปัญหาส่วนใหญ่เริ่มต้นจากสาเหตุดังต่อไปนี้

โดย..เดชา กิตติวิทยานันท์

1.สังคมจัด เจ้าของกิจการเข้าสังคมจัด จำเป็นต้องสร้าง Connection ขยายตลาดหารายได้ ทำให้ไปพบปะกับคนหลากหลาย จึงเป็นที่มาของเรื่องชู้สาว ทำให้ครอบครัวแตกแยก กรณีนี้นับวันจะทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

2.ต่างคนต่างใหญ่ เจ้าของกิจการทั้งสามีและภริยาต่างคนต่างใหญ่ และคิดว่าตนเองไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคู่สมรส เนื่องจากมาจากชาติตระกูลที่ดี มีเส้นมีสาย จึงไม่เคารพซึ่งกันและกัน ไม่มีใครยอมใคร จึงต้องแยกกันไป

3.ปัญหาด้านเศรษฐกิจ กิจการย่ำแย่ ทำให้เจ้าของกิจการต้องไปหาสามีหรือภริยาที่ร่ำรวย เพื่อค้ำจุนฐานะของตนเอง

จากเหตุผลดังกล่าว ยังมีหลายข้อ แต่เหตุหย่าส่วนใหญ่เป็นไปตามที่ผมกล่าวมาข้างต้น เหตุหย่าตามกฎหมายมีกำหนดไว้ 10 ข้อ มีรายละเอียดดังต่อไปนี้

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

มาตรา 1516 เหตุฟ้องหย่ามีดังต่อไปนี้

(1) สามีหรือภริยาอุปการะเลี้ยงดูหรือยกย่องผู้อื่นฉันภริยาหรือสามี เป็นชู้หรือมีชู้ หรือร่วมประเวณีกับผู้อื่นเป็นอาจิณ อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้

(2) สามีหรือภริยาประพฤติชั่ว ไม่ว่าความประพฤติชั่วนั้นจะเป็นความผิดอาญาหรือไม่ ถ้าเป็นเหตุให้อีกฝ่ายหนึ่ง

(ก) ได้รับความอับอายขายหน้าอย่างร้ายแรง

(ข) ได้รับความดูถูกเกลียดชังเพราะเหตุที่คงเป็นสามีหรือภริยาของฝ่ายที่ประพฤติชั่วอยู่ต่อไป หรือ

(ค) ได้รับความเสียหายหรือเดือดร้อนเกินควร ในเมื่อเอาสภาพ ฐานะและความเป็นอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยามาคำนึงประกอบ อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้

(3) สามีหรือภริยาทำร้าย หรือทรมานร่างกายหรือจิตใจ หรือหมิ่นประมาทหรือเหยียดหยามอีกฝ่ายหนึ่งหรือบุพการีของอีกฝ่ายหนึ่ง ทั้งนี้ ถ้าเป็นการร้ายแรง อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้

(4) สามีหรือภริยาจงใจละทิ้งร้างอีกฝ่ายหนึ่งไปเกินหนึ่งปี อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้

(4/1) สามีหรือภริยาต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก และได้ถูกจำคุกเกินหนึ่งปีในความผิดที่อีกฝ่ายหนึ่งมิได้มีส่วนก่อให้เกิดการกระทำความผิดหรือยินยอมหรือรู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดนั้นด้วย และการเป็นสามีภริยากันต่อไปจะเป็นเหตุให้อีกฝ่ายหนึ่งได้รับความเสียหายหรือเดือดร้อนเกินควร อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้

(4/2) สามีและภริยาสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขตลอดมาเกินสามปี หรือแยกกันอยู่ตามคำสั่งของศาลเป็นเวลาเกินสามปี ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้

(5) สามีหรือภริยาถูกศาลสั่งให้เป็นคนสาบสูญ หรือไปจากภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่เป็นเวลาเกินสามปีโดยไม่มีใครทราบแน่ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้

(6) สามีหรือภริยาไม่ให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูอีกฝ่ายหนึ่งตามสมควรหรือทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการที่เป็นสามีหรือภริยากันอย่างร้ายแรง ทั้งนี้ ถ้าการกระทำนั้นถึงขนาดที่อีกฝ่ายหนึ่งเดือดร้อนเกินควรในเมื่อเอาสภาพ ฐานะและความเป็นอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยามาคำนึงประกอบ อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้

(7) สามีหรือภริยาวิกลจริตตลอดมาเกินสามปี และความวิกลจริตนั้นมีลักษณะยากจะหายได้ กับทั้งความวิกลจริตถึงขนาดที่จะทนอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาต่อไปไม่ได้ อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้

(8) สามีหรือภริยาผิดทัณฑ์บนที่ทำให้ไว้เป็นหนังสือในเรื่องความประพฤติ อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้

(9) สามีหรือภริยาเป็นโรคติดต่ออย่างร้ายแรงอันอาจเป็นภัยแก่อีกฝ่ายหนึ่งและโรคมีลักษณะเรื้อรังไม่มีทางที่จะหายได้ อีกฝ่ายหนึ่งนั้นฟ้องหย่าได้

(10) สามีหรือภริยามีสภาพแห่งกาย ทำให้สามีหรือภริยานั้นไม่อาจร่วมประเวณีได้ตลอดกาล อีกฝ่ายหนึ่งฟ้องหย่าได้

เจ้าของกิจการถ้ามีปัญหาครอบครัวจะส่งผลกระทบต่อขวัญและกำลังใจในการทำงาน ทำให้ต้องแบ่งสินสมรสกันคนละส่วนเท่ากัน ชื่อเสียงทางการค้าเสียหาย ความสามารถในการแข่งขันลดลงทันทีทันใด ดังนั้น ควรถอยกันคนละก้าว บางครั้งเป็นผู้แพ้ดีกว่าเป็นผู้ชนะ นะครับ