จะไปต่อ หรือจะพอแค่นี้

โดย นสพ.ชัยวลัญช์ ตุนาค นายสัตวแพทย์ชำนาญการพิเศษ เจ้าของเพจ Dr.Dang Can Do 

ชีวิตของคนเรา อาจจะมีบางครั้งที่เจอกับวิกฤต เจอกับปัญหาที่ต้องตัดสินใจแบบที่เรียกว่ามีผลต่อชีวิตและความเป็นอยู่ในอนาคต

บางคนเจอวิกฤตทุกๆ 5 ปี 10 ปี ที่ต้องกลับมานั่งคิด นั่งใคร่ครวญว่าจะเอาอย่างไรดีกับชีวิตในวันข้างหน้า ชีวิตวันนี้มันดีอย่างใจคิดหรือยัง บางคนก็บอกจะเอาอะไรนักหนากับชีวิต จะไปคิดอะไรมันมาก สบายๆ ก็พอ คนที่คิดและพูดแบบนี้ ให้ลองหันกลับไปดูชีวิตที่ผ่านมาและชีวิตที่เป็นอยู่ว่าเป็นอย่างไร?

ถ้ามีความสุขดี ไม่ลำบาก มีเงินเพียงพอในการดูแลตัวเองยามแก่เฒ่า ลูกหลานสุขสบายดี เป็นคนดีของสังคม มีหน้าที่การงาน ไม่เป็นขยะสังคมก็ถือว่าใช้ได้ เป็นแนวคิดที่ดี แต่ถ้าตรงกันข้าม นี่สิ แสดงว่าแนวคิดนี้อาจจะใช้ไม่ได้ดีนัก

ชีวิตบางอย่างมันก็ต้องฝืน ต้องอดทน มันถึงจะพบกับความสำเร็จ หากไม่เหนื่อยบ้าง ไม่เจ็บบ้าง มันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นเดียวกัน

ถ้านั่งเล่นนอนเล่นอยู่บ้านอย่างเดียว ไม่ได้ไปเข้าฟิตเนส ไม่ได้เล่นเวต ยกน้ำหนัก จะเอากล้ามที่ไหนไปอวดสาว อยากได้กล้ามต้องทนเหนื่อย ยกน้ำหนักทุกวัน นอนเฉยๆ คงไม่มีกล้ามแน่ๆ

หรืออย่างคนที่จะขี่จักรยานเป็น ก็ต้องเป็นคนที่ขี่จักรยานแล้วล้ม หัวเข่าถลอก แล้วก็ยกรถจักรยานมาขี่ต่อ แล้วก็ล้ม ล้มแล้วก็ลุกมาขี่ต่อ

ถ้าเราขี่จักรยานแล้วล้ม ขี่แล้วล้ม แล้วก็ไม่กล้าขี่อีก เราก็คงขี่ไม่เป็น แต่ถ้าเราฝึกและอดทนไปเรื่อยๆ อดทนต่อความเจ็บปวดได้ สักวันหนึ่งเราก็ขี่เป็น พอเป็นแล้วเราก็ขี่เป็นไปตลอดชีวิต แปลกมั้ยครับ?

สมัยก่อนถนนส่วนใหญ่เป็นดินลูกรังครับ มีเม็ดกรวดเล็กๆ เต็มถนน เวลาล้มนี่ หัวเข่า แขนขา จะครูดไปบนเม็ดกรวด เจ็บแสบสุดจะทน แต้มด้วยทิงเจอร์ไอโอดีนแสบมาก ไม่เหมือนเบตาดีนในสมัยนี้ แทบไม่รู้สึกอะไรเลย

คนล้มเหลว ส่วนใหญ่กลัวเจ็บ กลัวล้ม กลัวหัวเข่าถลอก หรืออาจจะนึกฝันไปว่าคนที่ประสบความสำเร็จนั้น เขาน่าจะได้มันมาอย่างง่ายดายแน่นอน ไม่เจ็บ ไม่ปวด ซึ่งไม่เป็นความจริงหรอกครับ

ทำอะไรมันก็ต้อง “ใช้เวลา” “ใช้ความอดทน” และอาจจะผ่านประสบการณ์ที่แสนจะเจ็บปวด เพียงแต่เขา “ไม่ยอมแพ้” ก็เท่านั้นเอง

เพราะฉะนั้นอย่าไปกลัวครับ ความสำเร็จมันต้อง “มีบทเรียน” เรียนแล้วแก้ไข ปรับปรุงให้ดีขึ้น ให้ดีขึ้นไปเรื่อยๆ “จะไปต่อ” หรือ “จะพอแค่นี้” ก็ขึ้นอยู่กับ “ความใหญ่ของใจ” เรานี่แหละครับ ว่ามั้ย