คนรกโลก

 

โอละพ่อ! พ่อค้าหวยสารภาพกุเรื่องไม่มีคนถูก 90 ล้านบาท ตำรวจคุมตัวไปฝากขังศาล นอนห้องขังโรงพักคืนแรก รู้สึกเหมือนเจอผีอำ นอนไม่หลับ ขณะที่บ้านที่กำลังก่อสร้างก็กำลังโดนนายทุนยึด ฝากบอกถึง แฟนสาวถ้าอยากเลิกคบก็ไม่เป็นไร แม่ยื่นสลากออมสินขอประกันตัวไป เจ้าตัวเผยจะกลับไปขายลอตเตอรี่เหมือนเดิม พร้อมขอโทษประชาชน ยืนยันจะเคลียร์เงินให้ลูกค้าที่สั่งจองสลากทุกคน ย้ำเป็นบทเรียนราคาแพงที่ต้องจดจำไปตลอดชีวิต เพียงแค่ความสนุกชั่ววูบ ดัดแปลงถ่ายภาพลอตเตอรี่ส่งเล่นกันในกลุ่มไลน์ ไม่รู้ใครเอาไปเผยแพร่ต่อเรื่องจึงแดงลวงคนทั้งโลก

 

พระท่านจึงสอนว่า “น สิยา โลกวฑฺฒโน อย่าทำตนเป็นคนรกโลก”

 

แล้วคนรกโลกเป็นอย่างไร? เป็นคนอันธพาลใช่ไหม เป็นคนเห็นแก่ตัวใช่หรือเปล่า เป็นคนลวงโลก หรือว่าเป็นคนไม่มีสาระ

 

เรื่องนี้เคยสนทนากับอาจารย์สำรวย นักการเรียน นักวิชาการศาสนาผู้มีภูมิรู้ชั้นเอกอุว่า “คนรกโลกเป็นอย่างไร” อาจารย์วิสัชนาว่า มีปรากฏในอรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท โลกวรรควรรณนา เรื่องภิกษุหนุ่ม

 

ต้นเหตุมีอยู่ว่า คราวหนึ่ง พระเถระกับพระหนุ่มได้ไปบ้านนางวิสาขาแต่เช้า ครั้นฉันแล้ว พระเถระให้พระหนุ่มนั่งอยู่บนเรือนของนางวิสาขา ส่วนตนได้ไปบ้านหลังอื่น ขณะนั้นหลานสาวนางวิสาขากำลังกรองน้ำถวายพระพอเห็นเงาตนเองก็หัวเราะออกมา

 

ฝ่ายพระหนุ่มเห็นเข้าจึงหัวเราะบ้าง นางเห็นภิกษุหนุ่มหัวเราะจึงกล่าวว่า คนหัวขาดหัวเราะ ภิกษุหนุ่มได้ยินเข้าจึงด่านางว่า เธอก็หัวขาด บิดามารดาของเธอก็หัวขาด นางร้องไห้ไปฟ้องย่า

 

นางวิสาขาไปพูดกับพระว่า ท่านอย่าโกรธไปเลย คำนั้นเป็นคำไม่หนักหนาสำหรับพระซึ่งตัดผม ตัดเล็บ นุ่งห่มผ้าที่ตัดเป็นท่อน ถือกระเบื้องเที่ยวไปเพื่อภิกษา ฝ่ายภิกษุหนุ่มพูดว่า การที่หลานของท่านด่าอาตมาว่า คนหัวขาด ควรแล้วหรือ

 

นางวิสาขาไม่สามารถทำให้ทั้งสองฝ่ายยินยอมกันได้ ขณะนั้นพระเถระได้กลับมา และท่านเองก็ไม่สามารถทำให้พระหนุ่มยินยอมได้

 

ต่อมา พระศาสดาเสด็จมา ตรัสถามว่า มีเรื่องอะไรกันหนอ นางวิสาขากราบทูลเรื่องทั้งหมดให้ทรงทราบ พระศาสดาทรงเห็นอุปนิสัยแห่งโสดาปัตติผลของภิกษุหนุ่ม จึงทรงคล้อยตามภิกษุหนุ่ม ตรัสกะนางวิสาขาว่า วิสาขา หลานเธอด่าสาวกทั้งหลายของเราว่าเป็นคนหัวขาดด้วยเหตุเพียงตัดผม ควรแล้วหรือ

 

ฝ่ายภิกษุหนุ่มลุกขึ้นประคองอัญชลีในทันทีทันใด กราบทูลว่า พระพุทธองค์ย่อมทรงทราบปัญหาดี แต่อุปัชฌาย์ของข้าพระองค์และมหาอุบาสิกาไม่ทราบถึงปัญหา

 

พระศาสดาตรัสว่า การหัวเราะเพราะเหตุแห่งกามคุณเป็นสิ่งเลวทราม การเสพธรรมที่เลวทรามและการอยู่ร่วมกับความประมาท ย่อมไม่ควร จึงตรัสคาถาว่า “อย่าประพฤติสิ่งเลวทราม อย่าอยู่ด้วยความประมาท อย่ายึดถือความเห็นผิด อย่าทำตนเป็นคนรกโลก”

 

เมื่อจบเทศนา ทำให้ภิกษุหนุ่มรูปนั้นบรรลุโสดาปัตติผล และพระธรรมเทศนากัณฑ์นี้ก็เป็นประโยชน์แก่มหาชนที่ได้มาประชุมกันในสถานที่นั้น

 

ผู้เขียนหวังใจอยู่ลึกๆ ว่า ในโลกนี้ ไม่มีใครอยากทำตัวเป็นรกโลก ทุกคนอยากทำประโยชน์ให้แก่โลกด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น จริงไหมหนอ

 

ดังนิทานสอนใจที่ หลวงพ่อชา สุภทฺโท วัดหนองป่าพง อุบลราชธานี เล่าสอนลูกศิษย์ว่า ชีวิตเราเหมือน “คนเลี้ยงไก่” ซึ่งมีคนเลี้ยงไก่อยู่ 2 คน คนที่ 1 ทุกเช้าจะนำตะกร้าเข้าไปในโรงเรือนเลี้ยงไก่ แล้วเก็บ “ขี้ไก่” ใส่ตะกร้ากลับบ้าน ทิ้งไข่ไก่ให้เน่าในโรงเรือน เมื่อเขาเอาขี้ไก่กลับถึงบ้าน ทั้งบ้านก็เหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นขี้ไก่ คนทั้งบ้านต้องทนกับกลิ่นเหม็นนั้น คนที่ 2 ทุกเช้าจะนำตะกร้าเข้าไปในโรงเรือนเลี้ยงไก่ แล้วเก็บ “ไข่ไก่” ใส่ตะกร้ากลับบ้าน เขาเอาไข่ไก่ลงเจียว กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้าน คนทั้งบ้านได้กินไข่เจียวแสนอร่อย ไข่ไก่ที่เหลือเขาก็เอาไปขาย แล้วได้เงินมาใช้จ่ายในบ้าน ทุกคนในบ้านมีความสุข

 

ในชีวิตของคนเรา พวกเราจะเป็นคนเก็บ “ไข่ไก่” หรือเก็บ “ขี้ไก่” หากเราเก็บ “ขี้ไก่” ก็เฝ้าแต่เก็บเรื่องร้ายๆ แย่ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตมาไว้ในใจของเรา และมีความทุกข์ตลอดเวลาที่คิดถึงมัน หรือเราจะเก็บ “ไข่ไก่” จดจำสิ่งดีงามที่เกิดขึ้นในชีวิตและมีความสุขทุกครั้งที่ได้คิดถึงมัน

 

คนเราส่วนใหญ่ชอบเก็บ “ขี้ไก่” เราจึงต้องเป็นทุกข์ตลอดเวลา ก่อให้เกิดเรื่องความเสียใจ ความผิดพลาด ความเจ็บใจ ให้ติดอยู่ในใจของเรานานเท่านาน