ชีวิต ความฝัน ฟุตบอล

โดย เพ็ญแข สร้อยทอง

เพื่อนๆ ของผู้เขียนกำลังตื่นเต้นดีใจกับการเตรียมตัวเดินไปชมฟุตบอลโลกที่ประเทศรัสเซีย พลอยทำให้ใครๆ ที่อยู่รอบข้างตื่นเต้นไปกับเขาด้วย สำหรับบางคนหรือหลายๆ คนแล้ว นี่เป็น “อีเวนต์” สำคัญซึ่งอยากจะไปร่วมให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิต

เพราะฟุตบอลไม่ได้เป็นแค่เรื่องของนักฟุตบอลเท่านั้น หากแต่เป็นความรัก ความหลงใหล คือ ชีวิตและความฝันของผู้คนมากมายทั่วโลก

และสำหรับบางคน ฟุตบอลโลกครั้งเดียวไม่เคยพอ!

ที่โปแลนด์มีคุณลุงคนหนึ่ง เขากำลังจะเดินทางมารัสเซีย เพื่อเข้าร่วมฟุตบอลโลกครั้งที่ 11 ในชีวิตตัวเอง

แอนด์เซจ์ โบบาวสกี หรือโบโบ วัย 78 ปี เข้าร่วมงานฟุตบอลโลกทุกครั้งตั้งแต่ปี 1978 เป็นต้นมา ไม่ยกเว้นแม้ในปีที่ทีมชาติโปแลนด์ของเขาไม่ผ่านเข้ารอบ

อดีตคนงานก่อสร้าง แฟนพันธุ์แท้ของทีมลีเกีย วอร์ซอว์ เจ้าของสมญานาม “ราชาแห่งแฟนทีมโปแลนด์” เขาดูการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายมาแล้ว 135 เกมส์ นับตั้งแต่ครั้งแรกที่อาร์เจนตินาในปี 1978 ด้วยตั๋วเครื่องบินที่เมียซื้อให้

ถึงแม้ว่าโบโบอายุจะ 80 อยู่รอมร่อแล้ว แต่วัยไม่ใช่อุปสรรค เขาจัดการทริปไปดูฟุตบอลโลกสำหรับ 2 คนด้วยตัวเองทุกอย่าง ไม่ว่าจะจองเที่ยวบิน ที่พัก บัตรชมเกมส์ วางแผนการเดินทางไปสนามการแข่งขัน ฯลฯ

ที่สำคัญไม่น้อยไปกว่าอย่างอื่นคือเครื่องแต่งกายสำหรับการเชียร์ฟุตบอล อย่างมีเอกลักษณ์ บอกเล่าตัวตน และที่มาที่ไปของเขา

เพราะความรักและหลงใหลทำให้ลุงโบโบมีแรงผลักดันอันสำคัญ ปีนี้คุณลุงยังพกพาความฝันยิ่งใหญ่มาด้วย “ผมฝันว่าโปแลนด์จะเข้าไปชิงแชมป์กับรัสเซีย”

สำหรับเพื่อนรุ่นพี่ของผู้เขียน ซึ่งกำลังจะได้ไปดูฟุตบอลโลกครั้งแรกในสัปดาห์หน้า เขาเองก็ต้องฝ่าฟันอะไรมาพอสมควร กว่าจะทำฝันนี้ให้เป็นจริง ทั้งเรื่องงาน เรื่องเงิน รวมทั้งแผนการต่างๆ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะว่าบางอย่างก็ต้องช่วงชิงกับคนนับแสนนับล้าน

“จากนี้อีกไม่กี่วัน จากที่เคยดูผ่านจอสี่เหลี่ยม เห็นหน้าเห็นตาเต็มๆ จะได้ไปดูในสนาม สัมผัสกับบรรยากาศฟุตบอลโลกจริงๆ ที่คงได้เห็นนักฟุตบอลตัวเท่าไม้ขีด และบางทีอาจไม่เห็นลูกบอลด้วยซ้ำ ...แต่อย่างน้อยที่สุด ภาพในความทรงจำมันจะชัดเจนเสมอ ไม่ว่าประสบการณ์ครั้งนี้จะมีเรื่องร้ายหรือดีมากกว่ากัน...” รุ่นพี่คนนั้นเขียนไว้ในเฟซบุ๊กส่วนตัว “คนเรามันต้องฝัน ไม่ฝันชีวิตมันก็ไม่มีเป้าหมาย”

ฟุตบอลโลกยังเป็นความฝันของคนอีกหลายกลุ่ม และพวกเขาก็ทำให้มันเป็นจริงขึ้นมาในแบบของตัวเองอย่างเช่น ConIFA World Football Cup การแข่งขันฟุตบอลโลกของหลายดินแดนหลายกลุ่มคน ซึ่งไม่มีสิทธิไม่มีชื่อที่สามารถเข้าร่วมเวิลด์คัพของฟีฟ่าได้ เพราะพวกเขาเป็นชนกลุ่มน้อยผู้อพยพคนไร้สัญชาติ รวมถึงสาธารณรัฐที่ไม่ได้รับการรับรองจากนานาชาติ

การแข่งขันนี้มี ConIFA (สมาพันธ์สมาคมฟุตบอลอิสระ) เป็นโต้โผ โดยการแข่งขันครั้งที่ 3 ซึ่งเพิ่งจบลงไปมีสมาคมฟุตบอลของชุมชนของผู้อพยพโซมาลีในอังกฤษเป็นเจ้าภาพ เกมจัดขึ้นในสนามฟุตบอลรอบกรุงลอนดอน

จะเรียกว่า นี่เป็นฟุตบอลโลกทางเลือกก็อาจจะไม่ผิด ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันรวมถึง ทิเบต อับคาเซีย แซปมิ ซานซิบาร์ ตูวาลู อาร์มีเนียตะวันตก ควีเบค ดาร์ฟูร์ ฯลฯ เป็นเกมเล็กๆ ที่อาจจะมีคนดูไม่กี่สิบหรือไม่กี่ร้อย แต่นี่กลับเป็นการแข่งขันกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขา ซึ่งวาดหวังจะเห็นทีมของบ้านเกิดเมืองนอนได้เข้าร่วม

ผลของการแข่งขันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด แต่พวกเขาเหล่านั้นมาเล่นมาเชียร์ด้วยตัว หัวใจ และจิตวิญญาณ

ชาวทิเบตคนหนึ่งบอกว่า “นี่เป็นเวทีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เราเคยมี โดยปกติคนจะไม่ถือว่าทิเบตเป็นประเทศ นี่เป็นสถานที่ซึ่งเราสามารถแสดงตัวตนได้ เพื่อบอกโลกว่า เราเป็นประเทศอิสระ ไม่ได้เป็นแค่การแข่งขันฟุตบอลเท่านั้น”

เพราะแทบทุกอย่างที่เกิดปรากฏบนโลกนี้ ล้วนเกิดจากความฝัน และฝันของแต่ละคนแต่ละกลุ่มก็แตกต่างกันออกไป ไม่ว่าฝันนั้นจะใหญ่หรือเล็ก หรือมีสีสันลักษณะอย่างไร เราไม่สามารถจะดูหมิ่นดูแคลนหรือหัวเราะเยาะกับความฝันของเขาได้ ไม่ว่าความฝันของเราคือ อะไร อย่าปล่อยให้มันเป็นเพียงฝันลมๆ แล้งๆ

และวันที่ 14 มิ.ย.นี้เป็นต้นไป เชียร์ฟุตบอลโลกกันให้สนุก