‘โลกไม่ได้หายไปเพราะหลับตา’ จารี จันทราภา

โดย พริบพันดาว

“โลกไม่ได้หายไปเพราะหลับตา” นวนิยายเล่มใหม่ของนักเขียนที่ชื่อ จารี จันทราภา แม้ออกมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่เป็นที่รับรู้กันโดยทั่วไป

ว่าไปแล้ว จารี ถือว่าเป็นนักเขียนรุ่นกลางที่ทำงานต่อเนื่องยาวนานอย่างไม่ยอมทิ้งหายไปไหน เข้ารอบรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ก็เคยมาแล้ว แถมยังเคยคว้ารางวัลบนเวทีวรรณกรรมต่างๆ ของเมืองไทยอย่างเป็น
ที่รู้จักคนหนึ่ง

นับว่าเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงน้อยกว่าความเป็นจริง เมื่อเทียบกับการทำงานอย่างขยันขันแข็งออกมาสู่บรรณพิภพด้วยใจมุ่งมั่น

ติณ นิติกวินกุล เป็นชื่อ-นามสกุลของเขา การเริ่มต้นเขียนหนังสือมีแรงบันดาลใจมาจากสิ่งใด เขาบอกอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า เป็นเรื่องของอาชีพล้วนๆ

“ครับ ผมเข้าใจนะครับว่าแรงกระตุ้นหรือแรงบันดาลใจอะไรพวกนี้ เป็นเรื่องสำคัญในการทำงานศิลปะทุกแขนง แต่สำหรับผมที่ผ่านมาจะสามสิบปีแล้ว เรื่องปากท้องเป็นเรื่องสำคัญจนเป็นแรงกระตุ้นให้ทำงานครับ ถึงกำหนดต้องส่ง ไม่ส่งก็ไม่มีงาน ไม่มีงานก็อดตายครับ”

สำหรับนวนิยายเล่มล่าสุดของเขา “โลกไม่ได้หายไปเพราะหลับตา” เขาชี้ว่า เป็นงานเขียนในรูปแบบนวนิยายซ้อนนวนิยายและซ้อนนวนิยาย

“เรียกว่าซ้อนกันลงไปสองชั้น กล่าวคือ เป็นเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่ค้นพบนวนิยายของพ่อตัวเอง ที่ครั้งหนึ่งเคยพิมพ์เพียง 500 เล่มและไม่ได้ออกจำหน่าย ด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบในตอนนั้น

พ่อของเขาคือนักเขียนชื่อดัง ที่ทั้งชีวิตไม่เคยใช้นามปากกา แต่กลับมาใช้นามปากกานี้เพียงสองครั้ง สำหรับเรื่องสั้นก่อนหน้านี้หนึ่งเรื่องและกับนวนิยายเรื่องนี้ ทำไมต้องใช้นามปากกา ทว่าหนังสือที่ตีพิมพ์แต่ไม่เคยเผยแพร่ กลับไปมีฉบับแปลเป็นภาษาสเปน ขายในประเทศฝรั่งเศส ซึ่งวงการหนังสือเก่าในประเทศตามหากันจ้าละหวั่น เพราะมีคนเคยพบฉบับแปลนั้นจริง ในชั้นหนังสือขายในต่างประเทศ”

จารี เล่าถึงโครงเรื่องอย่างออกรสออกชาติ และเล่าต่อด้วยสายตามุ่งมั่นภายใต้กรอบแว่นของเขาว่า

“ชายหนุ่มของเราพบหนังสือที่พ่อตัวเองพิมพ์ในตอนแรกเพียงเล่มเดียว จากซาเล้งขายของเก่าที่เขาซื้อมาในราคาเพียงสิบบาท หลังจากมีคนทราบว่าเขาพบหนังสือเล่มนี้ เขาก็ถูกตามล่า เขารู้สึกสะดุดกับเรื่องราวในหนังสือจึงออกเดินทางไปยังตำบลในหนังสือระบุไว้

เมื่อเดินทางไปถึง เขาจึงเข้าใจว่าทำไมตนเองจึงถูกตามล่า และทำไมพ่อของเขาจึงหายสาบสูญ เรื่องราวของการเดินทางพร้อมหญิงสาว”

การท้าทายอำนาจและการเรียนรู้ความจริงของชายคนนี้ มีในหนังสือเล่มไม่บางไม่หนา จารี อดขายของไม่ได้จึงบอกว่า หนังสือเล่มนี้พิมพ์เองขายเอง ราคาพอจะเจียดเงินซื้อมาอ่านได้ 148 บาท ซื้อโดยตรงในอินบ็อกซ์เฟซบุ๊ก “ติณ ผู้กำลังจะเลิกใช้เฟซบุ๊ก”

เมื่อถามว่ามีความคาดหวังกับหนังสือของตัวเองหรือคนอ่านมากน้อยแค่ไหนอย่างไร? เขาตอบอย่างเข้าใจโลกแห่งความเป็นจริงว่า

“การที่ผมมาพิมพ์เอง ขายเอง มองอีกด้านหนึ่งก็กำลังไม่ทำร้ายวงวรรณกรรมที่กำลังแย่ ให้ชอกช้ำระกำหนักไปกว่านี้อีก เพราะหนังสือแนวนี้คนอ่านน้อย สำนักพิมพ์ใหญ่ๆ การพิมพ์หนึ่งเล่มคือการลงทุนที่มีความเสี่ยง เขาจึงเลือกแล้วเลือกอีก

จริงอยู่หน้าที่ของนักเขียนคือเขียน แต่นี่ไม่ใช่สำหรับเมืองไทย นักเขียนเมืองไทยต้องรู้จักการขายเอง พิมพ์เอง แม้แต่การทำหนังสือเอง ต้องรู้จักทุกขั้นตอนของการเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม ฟังดูตลกแต่คือความจริงที่ชาติอื่นเขาไม่มีและไม่ทำกัน ถึงจะอเนจอนาถแต่นี่คือความจริง การพิมพ์เองขายเอง และอาจจะเจ๊งเอง จึงเป็นความเจ็บปวดของผมคนเดียว ไม่ต้องไปทำร้ายกระบวนการอื่นของสังคมวรรณกรรม ผมอยากพูดแค่นี้ล่ะครับ”