อารยธรรมศรีวิชัย

เขียนโดย สตีฟ แวน บีค เรียบเรียงโดย รอย ฮาวเวิร์ดจัดทำโดย บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน)

จากข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่ว่าวิวัฒนาการของชาวไทยคือการผสมผสานทางชาติพันธุ์ที่หลากหลาย โดยย้อนกลับไปตั้งแต่ยุคสำริด (ยุคทองแดง) ที่มีอารยธรรมที่เฟื่องฟูดังปรากฏที่แหล่งวัฒนธรรมบ้านเชียง ซึ่งตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเป็นอารยธรรมในสมัยราว 1,495 ปีก่อนคริสตกาล ได้มีการผลิตเครื่องมือเครื่องใช้ที่ทำจากทองแดง เครื่องประดับที่มีดีไซน์ที่ซับซ้อน รวมไปถึงภาชนะเครื่องปั้นดินเผาลายเขียนสีแดง นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานที่แสดงถึงการทำการเกษตรอีกด้วย

แต่อย่างไรก็ตาม การสิ้นสุดของยุคสำริดยังไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่ชัด แนวความคิดที่ได้รับอิทธิพลถัดมาคือ ชนชาติไทยน่าจะมีถิ่นกำเนิดอยู่บริเวณคาบสมุทรมลายู และไล่มาจนถึงที่ราบทางตอนกลางของทวีป ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของหลากหลายเชื้อชาติในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาติพันธุ์ทางตอนใต้ของประเทศไทย แต่จากจารึกทางประวัติศาสตร์พบว่าในช่วงเที่ยงวัน มนุษย์จะไม่เห็นเงาตนเอง ซึ่งสนับสนุนความเชื่อของที่ตั้งที่น่าจะอยู่ใกล้กับเส้นศูนย์สูตร โดยไม่นานมานี้ได้ข้อสรุปว่า คือ บริเวณหมู่เกาะสุมาตราในช่วงราวศตวรรษที่ 7

บันทึกของหลวงจีนในสมัยราชวงศ์ถังนามว่าอี้จิง (Yijing) ที่บันทึกการเดินทางจากเมืองกวางตุ้ง ประเทศจีน ไปยังมหาวิทยาลัยนาลันทา ประเทศอินเดีย เพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาไว้ว่า อารยธรรมศรีวิชัยนี้ได้แผ่อิทธิพลไปทางตอนเหนือในประเทศเวียดนามและประเทศไทย โดยปรากฏหลักฐานเด่นชัดในแหล่งโบราณสถานและแผ่นหินแกะสลักแบบฮินดู ซึ่งพบในหลายแห่งบริเวณภาคใต้ของประเทศไทย