อยู่กับมือปืน (2)
สำหรับบ้านพักที่ได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้ ผมจะเข้าพักเป็นครั้งคราวในขณะปฏิบัติงานบ้าง
โดย ถาวร หลีกภัย
สำหรับบ้านพักที่ได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้ ผมจะเข้าพักเป็นครั้งคราวในขณะปฏิบัติงานบ้าง รับรองแขกของบริษัทบ้าง แต่ในช่วงเวลาที่ผมเป็นผู้จัดการโรงงานนั้น ผมได้เคยใช้บ้านหลังนี้ต้อนรับ พ.ต.อ.ถวิล เปล่งพานิช นายตำรวจชื่อดังของยุคนั้นในขณะที่ท่านรับราชการรับผิดชอบอยู่ที่ จ.เพชรบุรี และท่านมาที่นี่ก็ด้วยความกังวลในเรื่องความปลอดภัยของคนในพื้นที่
ประมาณกลางปี พ.ศ. 2519 ผมจากตำแหน่งหัวหน้านักธรณีวิทยา ได้รับคำสั่งให้ขึ้นเป็นผู้จัดการโรงงานแต่งแร่ฟลูออไรต์ของ บริษัท ไทยฟลูออไรต์ พรอเซสซิ่ง ที่ อ.บ้านลาด จ.เพชรบุรี ที่นับว่าเป็นโรงงานแต่งแร่ที่ทันสมัยที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในขณะนั้น
เป็นเรื่องที่ผมควรจะยินดี ถ้าเหตุการณ์เป็นปกติ แต่นี่กลับตรงกันข้าม ผมรู้สึกตกใจเมื่อได้รู้ว่าจะต้องไปปฏิบัติหน้าที่แทนคุณเพิ่ม ฤทธิ์เจริญ ผู้จัดการคนเก่าที่เพิ่งถูกยิงตาย
คุณเพิ่ม ฤทธิ์เจริญ อดีตวิศวกรอาวุโสจากบริษัท ปูนซีเมนต์ไทย ต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ และที่บ้านหลังนี้ด้วยอาวุธสงคราม จำได้ว่าผมไปงานศพของท่านที่วัดธาตุทอง กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 5 ส.ค. 2519
จะไม่ให้ผมตกใจ คงเป็นไปไม่ได้
แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ผมได้คิดทบทวนดีแล้ว ผมก็ยอมรับตำแหน่งด้วยเหตุผลที่ว่าผมมีความรู้เรื่องแร่ฟลูออไรต์จากแหล่งต่างๆ ที่จะนำมาป้อนโรงงานนี้มากกว่าคนอื่น และที่ยิ่งกว่าสิ่งใด ผมมีทีมงานที่มากความสามารถทำงานประจำอยู่ที่โรงงานนี้หลายคน อาทิ คุณเอกสิทธิ์ บัวสรวง คุณสนธยา หาญวงศ์ฤทธิ์ นักเคมี คุณกิจ วัฒนวรกิจกุล วิศวกรเหมืองแร่ และตลอดจนคุณดนุ เบญจพลชัย วิศวกรเคมี ซึ่งเป็นแฟนของคุณภัทรียา อดีตผู้จัดการตลาดหุ้นหญิงคนแรกของตลาดหุ้นไทย
จะว่าไปแล้วก็ไม่น่าเชื่อ หลังจากรับตำแหน่งผู้จัดการโรงงานแต่งแร่บ้านลาดแล้ว งานแรกที่ผมทำคือการไปเยี่ยมพนักงานคนหนึ่งของโรงงานที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเพชรบุรี คนเจ็บบอกผมเองว่าถูกยิงขาทะลุ เพราะไปอยู่ในขบวนหาเสียงของกำนันช้อง กำนันชื่อดังของ จ.เพชรบุรี ที่ถูกถล่มด้วยอาวุธสงคราม กำนันเสียชีวิต แต่คนนี้รอดมาได้
ไม่เพียงแต่เท่านั้น ในยามใดที่พักอยู่ในบ้านหลังนี้ เป็นอดมองไม่ได้ไปที่ฝาผนังห้องที่ยังปรากฏรูรอยลูกกระสุนปืนที่เกิดจากการยิงผู้จัดการคนก่อนอยู่ ทั้งนี้ก่อนที่เหตุการณ์อันน่าหวาดหวั่น จะเกิดขึ้นใกล้ตัวผมในเวลาต่อมา
คุณฉลอง เธอเป็นแม่บ้านผู้มีหน้าที่ทำอาหารให้ผมและให้พวกแขกที่มาพักอยู่ในบ้านหลังนี้ วันหนึ่งคุณฉลอง เธอออกไปนอกบ้าน แล้วถูกกรีดหน้าเลือดไหลอาบหน้า วิ่งร้องมาที่บ้านพักด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ผมพักอยู่
คุณฉลอง เธอวิ่งมาเก็บเสื้อผ้าของเธอแล้ววิ่งจากไปโดยไม่กลับมาอีกเลย
ร้อนถึงผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งในเวลานั้นของ จ.เพชรบุรี ด้วยความเป็นห่วงในความปลอดภัยของผม ท่านจึงได้ส่งคนมาคนหนึ่งเป็นคนคอยคุ้มกันหรือว่าอารักขาผม ซึ่งจะคอยติดตามผมเวลาไปไหนมาไหน และเราไปด้วยกันบ่อยระหว่างอยู่ที่ จ.เพชรบุรี
เมื่อเวลาผ่านไปและเมื่อผมพ้นจากหน้าที่ที่โรงงานแห่งนี้แล้ว วันหนึ่งผมถึงได้ทราบข่าวจากหน้าหนังสือพิมพ์ว่า ผู้อารักขาของผมคนนี้ได้เสียชีวิตแล้ว ในข้อหาเป็นมือปืนหลังจากการยิงปะทะกันกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ทุกวันนี้บ้านหลังนี้ได้ปิดประตูตัดจากโลกภายนอกมากว่า 20 ปีแล้ว เห็นแต่ต้นไม้เถาวัลย์ขึ้นปกคลุมไปทั่วทุกอาณาบริเวณของบ้านพัก เช่นเดียวกับตัวโรงงานแต่งแร่และอาณาบริเวณรอบๆ โรงงานในอดีต ในวันนี้ได้กลายเป็นหมู่บ้านเอื้ออาทรแทนที่ไปเสียแล้ว