ประชารัฐ

นาย ป.

ปัญหาเรื่องทรัพยากรธรรมชาติเจอสภาพและเป็นเหมือนๆ กันทั่วโลก คือ กลายมาเป็นปัญหาสำคัญทางด้านการรักษาความมั่นคงโลกไปแล้วด้วยซ้ำ ยิ่งนับวันการเปลี่ยนแปลงบรรยากาศโลกก็กำลังก่อให้เกิดปัญหาทางด้านการรักษาความมั่นคงไปด้วยเช่นกัน การคาดการณ์กันว่าวิธีหนึ่งที่อาจช่วยบรรเทาปัญหาทางด้านความมั่นคงและความสมดุลที่สืบเนื่องมาจากการแย่งชิงทรัพยากรทางธรรมชาติที่มีอยู่อย่างจำกัดได้คือ การประสานงานระหว่างประเทศผู้บริโภคกับประเทศผู้ผลิต และระหว่างภาคอุตสาหกรรมกับคนในสังคม ว่าจะบริหารทรัพยากรธรรมชาติเหล่านี้ได้อย่างไร

ประวัติศาสตร์โลกเราเต็มไปด้วยการทำสงครามแย่งชิงทรัพยากรธรรมชาติเกิดขึ้นไปทั่วทุกมุมโลก ไม่ว่าจะเป็นที่ดิน น้ำ ป่าไม้ สัตว์ป่า ทะเล หรือแร่ธาตุ การบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่อย่างจำกัดเป็นเรื่องที่ยากมากๆ

เพราะเกิดความขัดแย้งในการใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่งและตลอดเวลานับแต่อดีตถึงปัจจุบัน และยังคงพบเห็นได้ต่อไปอีกในอนาคต ตราบเท่าที่มีการใช้ทรัพยากรในกิจกรรมต่างๆ ทั้งเพื่อการบริโภคและการผลิต จนกว่าจิตสำนึกในการพึ่งพา และใช้ชีวิตอย่างสมดุลกับธรรมชาติจะเกิดขึ้นและมีการปฏิบัติอย่างถูกต้องในทุกขั้นตอนของทุกกิจกรรมของการใช้ชีวิต

ญี่ปุ่นเป็นชาติที่ทำประมงมากที่สุดในโลก ยิ่งวัฒนธรรมอาหารญี่ปุ่นแพร่หลายไปทั่วโลกในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา ยิ่งทำให้เกิดปรากฏการณ์ความนิยมในการบริโภคปลาจากน่านน้ำญี่ปุ่นเสียจนทำให้ Bluefin Tuna ปลาทูน่าเกือบหมดทะเล

คนเดือดร้อนที่สุดคือชาวประมงครับ ปลาไม่มีขาย ทำไงดี พวกเขาจึงมานั่งคิดร่วมกันในระดับท้องถิ่น แล้วขยายไปในระดับชาติว่าจะทำอย่างไรดี ในที่สุดพวกเขาพบว่าการจับปลาให้น้อยลงเป็นคำตอบหนึ่ง แต่ไม่ใช่คำตอบสุดท้าย สำหรับพวกเขา คำตอบสุดท้ายคือต้องมีสต๊อกปลาทูน่าไว้ให้มากต่างหาก ถ้ามีปลาเยอะ พวกเขาก็จะมีปลาให้จับได้เรื่อยๆ ลูกหลานก็สามารถทำอาชีพประมงสืบต่อกันได้อีกหลายชั่วอายุคน ไม่ต้องไปเป็นลูกจ้างใครเขา

หลังจากนั้น พวกเขาเริ่มรวมกลุ่มขยายความคิดไปยังชาวประมงทั่วประเทศ แล้วจึงไปบอกกับรัฐบาลให้ออกกฎหมายห้ามหาปลาทูน่าช่วงที่พวกมันผสมพันธุ์และวางไข่เป็นเวลาสองเดือน

ที่สำคัญพวกเขาไม่ใช่เอาแต่เรียกร้อง พวกเขาช่วยรัฐดูแลไม่ให้มีใครละเมิดกฎหมายด้วย เพราะตระหนักดีว่ารัฐไม่สามารถดูแลให้ทั่วถึงได้หรอก เขาใช้วิธีว่าถ้าใครมีปลามาขายในช่วงนั้นโดยไม่ใช่ปลานำเข้าละก็ ปลานั่นต้องมาจากการทำประมงที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายแน่ๆ เขาใช้มาตรการทางสังคมลงโทษด้วยการไม่ให้ขายปลานั้นซึ่งปกติก็คือการประมูลที่สะพานปลา

ขณะเดียวกัน ช่วงนั้นพวกเขาก็ช่วยตัวเองโดยการเปลี่ยนไปหาปลาหมึกขายแทน แม้รายได้ลดลงบ้าง แต่ก็แค่สองเดือน หลังจากนั้นก็ออกหาปลากันตามปกติ ถ้าจับได้ตัวไม่ถึงขนาดก็ปล่อยไป ถ้าใครเอาปลาเล็กมาขายละก็จะถูกตักเตือน แรงสุดคือไม่ค้าขายกับรายนั้นไปเลย คนเขามีวินัย ไม่เห็นแก่ตัว แต่เห็นแก่ส่วนรวม

เพียงสองปีผ่านไปจำนวน Bluefin Tuna เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มีปลาใน Stock เพิ่มขึ้นทุกปี และมีให้จับกันทั่วถึง

นี่คือประชารัฐฉบับญี่ปุ่น ความคิดไม่ได้มาจากข้างบนอย่างเดียว แต่มาจากการร่วมคิดร่วมทำของชาวบ้านก่อน แล้วจึงไปร่วมกับรัฐ ที่สำคัญ คนของเขาส่วนใหญ่คิดถึงส่วนรวมมากกว่าส่วนตัวครับ n