คะแนนนิยม

โดย วัยรุ่นเฟรง

มันก็ไม่น่าจะมีประเด็นอะไรใหญ่โต กะอีแค่ผลสำรวจความคิดเห็นประชาชนคนทั่วไป ตลอดจนความนิยมชมชอบที่มีต่อตัวนายกรัฐมนตรียุคต่างๆ ที่ทางสถาบันพระปกเกล้านำมาเผยแพร่ในโอกาสครบรอบ 19 ปี สถาบันพระปกเกล้า

อันที่จริง ด้วยชื่อชั้นความน่าเชื่อถือของสถาบันที่ผนึกกำลังร่วมมือกับกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (ดีอี) และสำนักงานสถิติแห่งชาติ โดยเก็บข้อมูลจากประชาชนทั่วประเทศ อายุ 18 ปีขึ้นไป รวม 33,420 คน ​ระหว่างวันที่ 24 เม.ย.-15 พ.ค. 2560 ก็น่าจะยิ่ง
การันตีความน่าเชื่อถือของผลสำรวจ

ปัญหาอยู่ตรงที่ว่าผลสำรวจดังกล่าวถูกหยิบยกไปแปรความแตกต่างกันไปตามมุมมองของแต่ละฝักฝ่าย

บางฝั่งเชิดชูนายกรัฐมนตรีปัจจุบันที่แม้จะมาจากรัฐประหารแต่กลับมีความเชื่อมั่นสูงถึง 87.5% ในปี 2558 แม้จะลดลงมาเล็กน้อยในปีต่อๆ มา แต่ก็ยังมากกว่านายกรัฐมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งอีกหลายคน จนถูกมองว่าผลสำรวจนี้ออกมาเอาใจทหาร

อีกฝั่งก็หยิบยกความนิยมของอดีตนายกฯ ทักษิณ ชินวัตร ที่สูงสุดในรอบ 15 ปีที่ผ่านมา คือ เคยได้รับความนิยมถึง 92.9% ในปี 2546 แต่ลดลงมาเหลือ 77.2% ในปี 2549 ก่อนมีการรัฐประหาร จนมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าผลสำรวจนี้ออกมาเอาใจขั้วอำนาจเก่า

ไม่เว้นแม้แต่อดีตนายกฯ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ที่คะแนนความเชื่อมั่นต่ำจนติด 1 ใน 3 นายกรัฐมนตรี ที่มีคะแนนนิยมต่ำที่สุด จนกลายเป็นประเด็นวิพากษ์วิจารณ์ถึงทิศทางและอนาคตทางการเมืองของพรรคเก่าแก่ที่จะดำเนินต่อไป

แต่ทั้งหมดยังสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาความขัดแย้งในสังคมที่ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปจากในอดีต

แถมยังสะท้อนให้เห็นว่า การแก้ปัญหาความขัดแย้งในอนาคตยังเป็นเรื่องยาก ไม่ว่าจะมีองค์กร หน่วยงาน คณะทำงานกี่ชุดก็ตาม

เพราะแค่ผลสำรวจความคิดเห็นธรรมดายังกลายเป็นเชื้อที่ถูกนำไปขยายผลความขัดแย้ง

ที่สำคัญ ต้องยอมรับว่า ผลสำรวจความคิดเห็น ก็คือ ความคิดความเห็นที่สะท้อนจากสายตาประชาชน ไม่ว่าจะมองผู้นำด้วยความเชื่อมั่นมากน้อยแค่ไหนก็ตาม ย่อมเป็นไปตามความคิดความเห็นของประชาชน

ขึ้นกับทั้งผลงาน แนวนโยบาย ลักษณะบุคลิกนิสัย ที่อาจมีเพิ่มขึ้นบ้าง ลดลงบ้าง ตามสถานการณ์ ปัจจัยแวดล้อม บรรยากาศการเมืองต่างๆ 

การยึดติดหรือกระทั่งการนำความเชื่อมั่นของนายกรัฐมนตรีไปเปรียบเทียบกัน จึงต้องดูบริบทต่างๆ ควบคู่กันไปด้วย เพื่อจะได้เห็นภาพที่ชัดเจนมากกว่าแค่ตัวเลขที่นำมาชี้ขาดตัดสินใจกัน

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าการนำความเชื่อมั่นที่มีต่อนายกรัฐมนตรีเหล่านี้มาเป็นประเด็นทางการเมือง คือ การพยายามปั้นแต่งผลสำรวจความคิดความเห็นของประชาชนให้ออกมาสูง เพื่อเอาใจผู้มีอำนาจ เหมือนอย่างผลสำรวจบางสำนักที่เคยถูกวิพากษ์วิจารณ์

นอกจากแก้ปัญหาไม่ถูกจุด ซึ่งควรใช้ข้อมูลที่ได้ไปปรับปรุงตั้งแต่ต้นตอ ทั้งแนวนโยบาย เร่งสร้างผลงาน หรือปรับบุคลิกพื่อเพิ่มความเชื่อมั่นมากกว่าไปปรับแก้ที่ปลายทางเพื่อให้ผลออกมาดูดี

ปัญหาอยู่ที่การได้ผลสำรวจความเห็นของประชาชนที่ไม่ตรงกับความเป็นจริง อาจนำไปสู่ความคลาดเคลื่อนในการบริหารงานและสั่นคลอนเสถียรภาพในระยะยาวอีกด้วย