มิลเลนเนียลเวียดนามสวนกระแส

ด้วยอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจถึง 6.2% ในปี 2016 ที่ผ่านมา จึงไม่น่าแปลกใจที่บรรดาบรรษัทข้ามชาติจะพยายามหาลู่ทางเข้าไปลงทุนใน "เวียดนาม" การผ่านยุคอันรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจในประเทศอื่นๆ ของเอเชีย-แปซิฟิกมาก่อน ทำให้บริษัทเหล่านี้รู้ดีว่าพวกเขาต้องสร้างรถยนต์ มอเตอร์ไซค์ เปิดบริการทางการเงิน บริการด้านสุขภาพ และเวียดนามก็จะกลายเป็นอีกหนึ่งทศวรรษแห่งความมั่งคั่งของพวกเขา

ในทางตรงกันข้าม "ฮาว" หนุ่มเวียดนามวัย 23 ปี ซึ่งเป็นกลุ่มคนอายุน้อยที่เรียกกันตามยุคสมัยใหม่ว่า คนยุค "มิลเลนเนียล" กลับมีมุมมองที่แตกต่างออกไป เมื่อการท่องเที่ยวและการเปิดมุมมองประสบการณ์ใหม่ๆ น่าสนใจกว่าความร่ำรวย

"ผมไม่สนใจพวกเสื้อผ้าราคาแพง หรือรองเท้ากีฬามียี่ห้ออย่างอาดิดาส หรือไนกี้ และผมก็ไม่เที่ยวกลางคืนด้วย ผมชอบดื่มกาแฟมากกว่าเบียร์เสียอีก" ฮาว ซึ่งเพิ่งเข้าทำงานเป็นผู้ตรวจสอบคุณภาพสินค้าของบริษัทแห่งหนึ่งในนครโฮจิมินห์ซิตี้ กล่าว

"ผมอยากจะเก็บเงินเพื่อท่องเที่ยวไปยังเมืองต่างๆ ทั่วโลก" ฮาว กล่าว หลังจากที่เคยท่องเที่ยวไปทั่วประเทศบ้านเกิดมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเมืองดาลัต หรือชายหาดในเมืองญาจาง

ฮาวได้เงินเดือน 9 ล้านด่อง/เดือน (ราว 1.3 หมื่นบาท) หรือน้อยกว่าที่พ่อแม่ของเขาหาได้รวมกัน 10 ล้านด่อง (ราว 1.4 หมื่นบาท) จากการทำสวนมะนาว สวนมะพร้าว และรับจ้างขับรถบรรทุกในจังหวัดด่งทัป ซึ่งขับรถไป 3 ชั่วโมงจากโฮจิมินห์ ซึ่งแม้ชีวิตของพ่อแม่จะต้องดิ้นรน แต่ก็สามารถส่งเสียให้ฮาวเรียนจบปริญญาตรีด้านการบริหารจัดการอุตสาหกรรม จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีโฮจิมินห์ซิตี้ได้ โดยให้เงินใช้เดือนละกว่า 2 ล้านด่อง (เกือบ 3,000 บาท)

ปัจจุบัน ฮาวใช้เงินส่วนใหญ่ไปกับการท่องเที่ยว จึงไม่สามารถส่งเงินกลับไปให้พ่อแม่ได้ แต่เขาตั้งใจจะส่งให้เดือนละ 1 ล้านด่อง (ราว 1,460 บาท) หากหน้าที่การงานมั่นคงมากขึ้น

"ในแต่ละเดือน ผมเสียค่าเช่าห้อง 1.5 แสนด่อง (ราว 219 บาท) ค่าน้ำมันรถมอเตอร์ไซค์อีก 2 แสนด่อง (ราว 292 บาท) และค่าอาหารอีก 2.3 ล้าน ด่อง (ราว 3,359 บาท) แต่ผมไม่เคยเสียเงินซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรือบุหรี่" ฮาว กล่าว ขณะที่เงินเดือนอีกกว่า 8 แสนด่อง (ราว 1,168 บาท) หมดไปกับค่าสันทนาการ เช่น ภาพยนตร์และดนตรี ที่เขาชื่นชอบทรานส์ฟอร์เมอร์ส และวงมารูนไฟฟ์เป็นพิเศษ และอีก 2 แสนด่อง (ราว 292 บาท) เป็นค่าโทรศัพท์

สำหรับการอาศัยอยู่ในนคร โฮจิมินห์ซิตี้ เมืองใหญ่ที่สุดของเวียดนามซึ่งเต็มไปด้วยห้างร้านยั่วกิเลสการช็อปปิ้งแล้ว การไม่ตามกระแสวัตถุนิยมของฮาว ถือได้ว่าเป็นการสวนกระแสความคิดที่คนรุ่นอื่นมีต่อคนรุ่นมิลเลนเนียล แต่ในความเป็นจริงแล้ว ฮาวไม่ใช่มิลเลนเนียลเพียงคนเดียวที่มีความคิดเช่นนี้

ก่อนหน้านี้มีงานวิจัยจากแฮร์ริส กรุ๊ป ซึ่งเป็นบริษัทที่วิเคราะห์ด้านการตลาด ระบุว่า 78% ของคน ยุคมิลเลนเนียลเลือกที่จะใช้จ่ายเงินซื้อประสบการณ์มากกว่าวัตถุ ในขณะที่อีกกว่า 55% เพิ่มค่าใช้จ่ายในการแสวงหาประสบการณ์มากกว่าที่เคยใช้ก่อนหน้านี้ บ่งชี้ถึงเทรนด์เศรษฐกิจในอนาคตที่อาจจะต้องเปลี่ยน เพราะคนรุ่นใหม่ไม่ได้มัวแต่วิ่งตามแบรนด์กันอีกแล้ว

แม้ว่าขณะนี้ฮาวจะทำงานเต็มเวลา แต่เขาก็ยังอยากหาเวลาว่างเพื่อไปท่องเที่ยวทุก 2-3 เดือน ถึงแม้ว่าสุดท้ายเขาจะต้องการลงหลักปักฐานในประเทศบ้านเกิดก็ตาม

"ผมอยากไปทำงานต่างประเทศ เช่น ในกรุงเทพฯ หรือสิงคโปร์ แต่ที่สุดแล้วผมก็ยังอยากกลับมาเวียดนามอยู่ดี ผมอยากกลับไปใช้ชีวิตหลังเกษียณที่บ้านเกิดในด่งทัป แต่ก่อนหน้านั้นผมจะสร้างครอบครัวและหาเงินในโฮจิมินห์ก่อน ถึงแม้ว่าสภาพอากาศที่นี่จะเต็มไปด้วยมลภาวะก็ตาม" ฮาว กล่าว

สำหรับคนรุ่นใหม่เช่นฮาว การท่องเที่ยวคือสิ่งสำคัญในชีวิตที่ขาดไม่ได้ เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวา เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังของคนหนุ่มสาวอยู่เสมอ ฮาวถึงกับเคยกล่าวว่า เขาจะไม่มีอะไรหลงเหลือในชีวิตเลยหากไม่ได้ท่องเที่ยว

อย่างไรก็ตาม หนุ่มเวียดนามรายนี้ก็มีส่วนที่แตกต่างกับมิลเลนเนียลทั่วไปของโลก ที่มองอนาคตในแง่ลบและไม่เชื่อมั่นในระบอบ พวกเขาเป็นคนรุ่นที่เหล่าเบบี้บูมเมอร์อย่างพวกผมต้องพยายามทำความเข้าใจ แม้ว่าคนยุคเราจะเริ่มวางมือลงโดยมีพวกเขาทยอยเข้ามาแทนที่แล้วก็ตาม แต่อย่างไรเสีย ความปรารถนาที่จะเดินทางและค้นหาประสบการณ์ใหม่ๆ ของคนรุ่นนี้ ก็คงไม่ได้ถึงขั้นผ่าเหล่าผ่ากอไปจากกรรมพันธุ์รุ่นของพวกเรา ที่ทำให้ผมออกเดินทางทั่วอาเซียนตลอดหลายปีมานี้นักหรอก n