เรื่องน่าคิดประชาธิปไตยไทย

หลายคนบอกว่าประชาธิปไตยประเทศไทยไม่ก้าวหน้าเพราะมีการปฏิวัติหรือรัฐประหารบ่อยเกินไปในช่วง 85 ปีที่ผ่านมา มีการปฏิวัติประมาณ 14 ครั้ง มีกบฏเพราะปฏิวัติไม่สำเร็จประมาณ 10 ครั้ง และมีการก่อความไม่สงบประมาณครั้ง หรือสองครั้ง ที่ต้องมี "ประมาณ" ก็เพราะบางตำรา บางความคิดเห็น ก็แตกต่างกันไป เช่น บ้างก็ว่า การปฏิวัติครั้งแรก คือ ตอนที่คณะราษฎรก่อการ แต่ผู้คนบางกลุ่มโดยเฉพาะนักประชาธิปไตยจำนวนหนึ่ง ก็มองว่า เหตุการณ์คราวนั้นไม่ได้ถือว่าเป็นการปฏิวัติ ไม่ใช่การรัฐประหารด้วย หากแต่เป็นการอภิวัฒน์ ที่กลุ่มคนกลุ่มนั้นจะมีจำนวนหนึ่งที่เรียกว่า "การอภิวัฒน์สยาม" แต่คนอีกกลุ่มหนึ่งจะบอกว่า การก่อการครั้งนั้น ไม่ใช่การรัฐประหาร ปฏิวัติ หรืออภิวัฒน์ แต่เป็นการกบฏ และเป็นกบฏที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์นับตั้งแต่ปี 2475 เป็นต้นมา เพราะเป็นการกระทำต่อพระมหากษัตริย์โดยตรง ก็ว่ากันไปแล้วแต่ตำราใด

เมื่อลองนับนิ้วมือดู และลองค้นหาไล่เรียงไปแล้ว พบว่านายกรัฐมนตรีของไทยเกือบครึ่งหนึ่งเป็นทหาร และในบรรดานายทหารเหล่านี้รู้สึกว่าจะมีเพียงสอง สาม หรือสี่ท่าน ที่มาจากการเลือกตั้ง คือ พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ พล.อ.สุจินดา คราประยูร ซึ่งคงจะต้องรับกันไปว่าท่านมาจากการเลือกตั้ง อาจจะรวม พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ด้วย แต่หากนับจำนวนปีที่นายทหาร และพลเรือน ดำรงตำแหน่งเทียบกันนั้นจะพบว่านายทหารรวมกันดำรงตำแหน่งมากกว่าพลเรือน ซึ่งยังไม่นับรวม พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เข้าไปด้วย

ตามสถิติที่ว่าไปคร่าวๆ นั้นจะพบว่านับตั้งแต่ผู้คนเขาว่า หรือคนจำนวนหนึ่งของประเทศเป็นประชาธิปไตยกันมา มีรัฐบาลที่มาจากการปฏิวัติรัฐประหาร บริหารราชการแผ่นดินนานกว่ารัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง เลยไม่ทราบว่าที่บอกว่าเป็นประชาธิปไตยนั้นต้องดูโดยรูปแบบ เนื้อหา หรือดูโดยอะไร และเลยทำให้ต้องคล้อยกันไปทางคิดว่าการปฏิวัติ รัฐประหาร กลายเป็นประเพณีในระบอบประชาธิปไตยของไทยไปแล้ว ดีหรือไม่ดี แล้วแต่จะคิดกัน

ไม่ทราบว่าในการปฏิรูปด้านการเมือง จะนำเรื่องนี้ไปพิจารณากันด้วยหรือไม่ น่าสนใจที่จะติดตามกันดูนะครับ