โลกเบี้ยวสวยด้วย ‘ฟิชอาย’

ปริญญา ผดุงถิ่น

เวลา 4 คืน ที่ป่าฮาลา-บาลา จ.นราธิวาส นอกจากคืนที่ "ครอบครัวบ่าง" โผล่มาให้ตื่นเต้นแล้ว นอกนั้นมีแต่ความเงียบเหงา แทบจะไร้เสียงนกกลางคืน อากาศที่หนักข้นไปด้วยเมฆฝน ฟ้าแลบแปลบปลาบ ก็บอกให้ผมรู้ว่าไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม สำหรับการ Owling

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองบนพื้น แทบจะใต้ต้นไม้ที่เจอบ่างนั่นแหละ ผมก็ทึ่งกับมดที่ตัวใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น หมายถึงว่ามันตัวใหญ่มากๆ ในหมู่มดด้วยกัน อย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่มันจะใหญ่ยักษ์จนไล่กินคนได้

อย่างที่นักดูนกระดับ "เกจินก" ว่าไว้ ยามปลอดไม่มีนก เราก็ดูต้นไม้ดูก้อนหิน ผมใช้สูตรนี้เลย ไม่มีนกฮูก ก็หันมาดูมดแทน อะไรจะเป็นนักธรรมชาตินิยมขนาดน้านนน อิอิ

แต่มดร่างยักษ์เหล่านี้ ก็ผลาญเวลาผมได้เป็นชั่วโมง เพราะถือผมถือโอกาสใช้พวกมันเป็นนายแบบยามดึก ในการทดสอบเลนส์ "ฟิชอาย" ใหม่ล่าสุด Nikon AF-S FISHEYE NIKKOR 8-15mm f/3.5-4.5E ED

ผมใช้เลนส์ฟิชอายตัวนี้ ราวกับเลนส์มาโคร คือจ่อถ่ายมดใกล้ๆ ได้ทั้งตัวมดและถิ่นอาศัยรอบๆ อันบิดโค้งแปลกตา

ความคมของฟิชอายตัวนี้ จัดเต็มชนเพดาน เท่านั้นไม่พอ ตรงมุมภาพก็ยังเป็นเส้นคม ไม่ใช่เส้นแตกพร่าๆ ซึ่งปกติจะพบได้ทั้งนั้น แม้แต่เลนส์เทพแพงๆ รุ่นเก่ากว่า

ผู้รู้บอกว่ามดตัวนี้ชื่อว่า มดไม้ยักษ์ หรือมดตะลานยักษ์ Malaysian Giant Ant พบได้ในป่าภาคใต้ตอนล่างของไทย โดยมดทหารง่ามใหญ่ อาจมีตัวยาวได้ถึง 28.1 มม. ส่วนมดงาน บางตัวประมาณ 20.9 มม. (อ้างอิง "วิกิพีเดีย")

ในรูปที่ผมถ่ายมานี้ ก็น่าจะเป็นมดบิ๊กทหาร กำลังเทศน์สั่งสอนประชาชน เอ๊ย มดงานให้ทำโน่นทำนี่ (555 ล้อเล่น พวกคน "บ่าง" ไม่ต้องคิดขยายผล)

ผมยังเอาเลนส์ฟิชอายตัวนี้ ไปถ่ายวิวกว้างๆ ด้วย มาไกลถึงสุดเขตแดนใต้แล้ว อะไรจะเหมาะเท่า "ทะเลหมอกไกลกรุงเทพฯ ที่สุด" แห่งฮาลา-บาลา

ถ่ายย้อนแสงเต็มๆ ยังหาแสงแฟลร์สะท้อนใดๆ บนภาพไม่เจอเลย เพราะฉะนั้น ใครที่คิดลงทุนกับเลนส์ฟิชอายคมกริบตัวนี้ แต่ยังถวิลหาแสงแฟลร์ฟุ้งๆ คุณต้องประดิษฐ์เอาเองด้วยโฟโต้ช็อปแล้วล่ะ