สิบสองปันนา เมืองแห่งน้ำใจชาวไต

โดย...กริช อึ๊งวิฑูรสถิตย์

สัปดาห์ที่ผ่านมาเล่าถึงตลาดสิบสองปันนา ผมต้องบอกว่าเมืองนี้มีเสน่ห์แห่งคนมีน้ำใจจริงๆ หลังจากที่ได้เจอสาวงามสองสาวที่สนามบินคุนหมิง และแค่เราช่วยเหลือเขาด้วยการถือสัมภาระให้เขา เขาก็ตามมาช่วยเราหาที่พักให้เราสามคนอย่างเต็มใจแล้ว พอเราได้ที่พัก ผมก็บอกลาเขา และเชื้อเชิญว่าถ้าว่างเราจะอยู่ร่วมงานแสดงสินค้าที่นี่ห้าวัน เขาสามารถมาหาเราได้นะ พอรุ่งขึ้นเขาก็มาจริงๆ ครับ เพราะเด็กสองคนนี้เพิ่งจะจบการศึกษาด้านศึกษาศาสตร์ เอกอนุบาลศึกษาจากมหาวิทยาลัยครูที่เมืองคุนหมิง กลับมาบ้านเกิดที่สิบสองปันนาเพื่อมาหางานทำ เขาจึงว่างงานและอาสามาช่วยงานเราในงานแสดงสินค้า โดยจะไม่เอาค่าแรง เพื่อเป็นการตอบแทนความมีน้ำใจของเราครับ

ช่วงนั้นผมกับทีมงานของทางบริษัท นันยาง ที่นำทีมโดยคุณเอี่ยม ได้เข้าไปสำรวจตลาดต่อเนื่องอีกหลายครั้งครับ เราเคยเดินทางไปดูที่เมืองต้าล่อ ฝั่งตรงข้ามเป็นเมืองลา ประเทศเมียนมา ในยุคนั้นฝั่งนี้จะคึกคักมาก ผู้คนเดินทางข้ามฝั่งค้าขายกันสนุกสนาน อีกทั้งสินค้าของจีนไหลเข้าไปฝั่งนี้เยอะมาก สินค้าจีนที่ขายอยู่ที่ฝั่งชายแดนไทยแม่สาย และเมียนมาท่าขี้เหล็ก ร้อยละเจ็ดแปดสิบน่าจะมาจากชายแดนฝั่งนี้ทั้งสิ้นครับ

อีกด่านคือเมืองต้าหม่งหลง เมืองที่นี่จะต้องขับรถไต่เขาขึ้นไป ที่ด่านจะมีทหารคอยเฝ้าตลอด การค้าขายก็คึกคักน้อยกว่าฝั่งต้าล่อหน่อย แต่ก็ถือว่าเป็นด่านสำคัญอีกด่านหนึ่งเหมือนกันครับ ผมยังมีลูกค้าที่ค้าขายอยู่ชายแดนเหล่านี้อีกสามสี่ด่าน ซึ่งก็เป็นการช่วยเรากระจายสินค้าได้เป็นอย่างดี ลูกค้าที่ช่วยเราขายนั้น มีอยู่หลายคน ซึ่งแต่ละคนเราได้ติดต่อสนิทสนมกันมานานมาก และนอกจากการขายและสำรวจตลาดแล้ว บางครั้งก็จะได้เห็นอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ เยอะ เป็นการเพิ่มพูนความรู้ด้านความเป็นอยู่ และศิลปวัฒนธรรมของชนชาติพันธุ์ที่มีหลากหลายมากในแถบนี้ไปด้วยครับ

หลังจากนั้น  ครั้งต่อๆ มาอีกหลายเดือน ผมและคณะทีมงานเราได้เดินทางไปสำรวจตลาดในเขตเมืองยาง เมืองซือเหมา เมืองผูเอ่อ เมืองก่าซ่า เมืองหลุน เมืองลา เมืองพง เมืองฮาย เมืองหล่ง เมืองเจอ อีกหลายเมืองในเขตสิบสองปันนา และก็ยังมีโอกาสไปเมืองฮาย ซึ่งอยู่ใกล้ๆ บ้านของน้องกวางทิพย์ เขาจึงเชิญเราไปที่บ้านเขา วันนั้นน้องกวางทิพย์ได้แสดงความเป็นเจ้าบ้านที่ดี ทำอาหารมาเลี้ยงคณะเราสี่ห้าคน และกวางทิพย์ก็ขอผมต่อหน้าพ่อแม่เขาว่า ถ้าหากผมไม่รังเกียจเขา เขาขอเรียกผมว่า “พ่อ” จะได้ไหม แม้ผมจะไม่ได้รับฉันทานุมัติหรือการเห็นชอบจากภรรยา แต่ก็รับเขาเป็นลูกสาวเลยครับ ผมเลยได้ลูกสาวจากการขายสินค้าไปสิบสองปันนามาอีกคนเลยครับ ซึ่งต่อมากวางทิพย์ได้แต่งงานมีครอบครัว และลูกชายหญิงอย่างละคน มีกิจการโรงเรียนอนุบาลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเชียงรุ้งหรือสิบสองปันนา ชื่อโรงเรียนอนุบาลค่งเช้ หยิวเอ๋อเหยียน (โรงเรียนอนุบาลนกยูง) กิจการเจริญรุ่งเรืองดีมากครับ ทุกวันนี้หลานๆ จะเรียกผมว่า “กง กง” ก็ฮาดีครับ

ในการออกงานแสดงสินค้าครั้งนั้น ทำให้พิสูจน์ได้ว่าสินค้ารองเท้าแตะฟองน้ำตราช้างดาวน่าจะมีอนาคตแน่นอน ผมจึงได้ขออนุญาตทำตลาดที่สิบสองปันนาเลย หลังจากนั้นก็กลับมาวางแผนงานว่าจะบุกตลาดอย่างไร คงต้องขออนุญาตไม่เล่ารายละเอียดนะครับ เพื่อรักษาจรรยาบรรณทางการค้า ไม่ควรนำเอาวิธีการของแต่ละบริษัทมาเปิดเผยครับ สรุปคือเราจึงได้ขายสินค้าอีกยี่ห้อหนึ่งที่ทำให้เกิดความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งครับ