ถ้าประเทศเรามีศูนย์รวมข้อมูลอันจำเป็นแบบดิจิทัลมันคงดีไม่น้อย

สุรพล โอภาสเสถียร

ในระยะหลังที่ผ่านมา จากข้อมูลในสื่อแบบเดิม หรือสื่อสังคมออนไลน์จะพบว่า เราๆ ท่านๆ ทั้งผู้อ่านและผู้เขียนจะได้รับข้อมูลเสมอว่า หากประเทศเรา สังคมเรา ธุรกิจที่เราทำงาน ครอบครัวของเรา และตัวเรา เปลี่ยนผ่านเข้าสู่การใช้ชีวิตและทำงานบนรูปแบบใหม่ที่ใช้เครื่องมือที่มีขีดความสามารถสูง มีพลังในการรับ การส่ง การประมวลผล การวิเคราะห์ หรือการสื่อความหมายด้วยความเร็วที่สูง สามารถส่งข้อมูลได้ทีละเยอะๆ และมีระบบคิดวิเคราะห์จากการเลียนแบบ เรียนรู้พฤติกรรมและความต้องการของตัวเราเองในฐานะผู้ใช้เครื่องมือนั้นๆ แล้ว สิ่งเหล่านี้คงจะสร้างความสะดวกสบาย ในการดำเนินชีวิต การดำเนินธุรกิจ การดำเนินกิจกรรมต่างๆ มากมายตามที่ใจเราต้องการจนยากจะจินตนาการ เฉกเช่นเดียวกับเมื่อครั้งเรามีไฟฟ้าเป็นครั้งแรก มีเครื่องจักรไอน้ำเป็นครั้งแรก มีเครื่องบินเป็นลำแรกแน่ๆ

หากแต่ว่าในโลกที่กำลังเปลี่ยนผ่านไปสู่ยุคดิจิทัลนั้น ประเทศไทยเราควรมีโครงสร้างพื้นฐานในการรองรับให้

(1) การดำเนินธุรกรรมนั้นผ่านเครื่องมือได้ง่ายในทุกช่องทางโดยเฉพาะการผ่านเครื่องมือสื่อสารประเภทต่างๆ

(2) ข้อมูลการทำธุรกรรมมีการรวบรวมจัดเก็บอย่างมีระบบ มีความมั่นคงปลอดภัย มีกฎหมายรองรับ

(3) ข้อมูลการทำธุรกรรมต้องสามารถตรวจสอบ ตรวจประเมิน หรือสามารถแจ้งเตือนด้วยความรวดเร็ว ถูกต้อง ครบถ้วน ทันสมัย พร้อมใช้งานในสภาพการณ์ต่างๆ

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้จึงเกิดคำถามที่

1.ว่า "อย่างนั้นมันก็ต้องมีการจัดเก็บ ประมวลผล และเปิดเผยข้อมูลต่างๆ ให้แก่ผู้ใช้งานสิ" ต่อด้วยคำถามที่

2.ว่าแล้วเรา ประเทศเรา ควรต้องรวบรวมและจัดเก็บข้อมูลหรือชุดข้อมูลอะไรบ้าง ผมจึงขอลองนำเรียนจากการได้ยิน ได้ฟัง ได้สนทนากับผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันต่างๆ ดังนี้ คือ

ชุดฐานข้อมูลที่ประเทศเราควรต้องเร่งดำเนินการเพื่อตอบโจทย์ประเทศ ดังนี้ คือ

1.ข้อมูลที่จัดเก็บเพื่อรองรับการทำธุรกรรมทางการเงิน ตัวอย่างเช่น ข้อมูลจากภาครัฐและเอกชนที่มีความน่าเชื่อถือสูง เพื่อนำมาใช้ในการพิสูจน์ตัวตนก่อนการทำธุรกรรมทางการเงิน ข้อมูลชุดนี้เราอาจเรียกว่า data for financial business/transaction

2.ข้อมูลที่จัดเก็บเพื่อรองรับระบบการให้บริการด้านสุขภาพ เพื่อการบริหารจัดการด้านสุขภาพของผู้คนในประเทศ เพื่อให้การดำเนินนโยบายด้านสาธารณสุขของคนในประเทศมีประสิทธิภาพสูง ลดการจัดสรรเงินงบประมาณที่ผิดที่ผิดทาง หรือมันควรจะรู้หรือไม่ว่าเงินจากภาษีบาปที่เก็บมาได้นั้นมันไหลผ่านโครงการสร้างเสริมสุขภาวะ (จริงหรือไม่) ไปยังผู้ดำเนินโครงการที่ดูดีมีสกุล แต่ที่จริงแล้วกลับเป็นกลุ่มก้อนของผู้คนชุดเดียวกันกับที่อนุมัติโครงการ เรียกว่านักบุญกินภาษีบาปด้วยโครงการแปลงบาปเป็นทุน

3.ข้อมูลที่จัดเก็บเพื่อรองรับผู้คนที่อยู่ในโครงการสวัสดิการผู้มีรายได้น้อย ทั้งนี้ก็เพื่อให้การจัดสรรทรัพยากรทั้งที่เป็นเงินและไม่ใช่เงินลงไปยังผู้คนที่ควรจะได้ ด้วยระบบข้อมูลเท่านั้น มันจะขจัดกระบวนการ ฉ้อฉล คดโกง สิ่งที่คนมีรายได้น้อยควรจะได้ออกไปจากระบบที่เราเห็นและไม่ชอบดังที่ปรากฏข่าวอยู่เสมอ

4.ข้อมูลที่จัดเก็บเพื่อรองรับการบริหารจัดการเมื่อเกิดภัยภิบัติ เช่น ในกรณีน้ำท่วม ฝนแล้ง ดินถล่ม แผ่นดินไหว ระบบนี้ต้องมีตั้งแต่ข้อมูลการเฝ้าระวัง แจ้งเตือน บริหารงานเมื่อมีเหตุ และการแก้ไขฟื้นฟูกลับคืน ระบบข้อมูลแบบญี่ปุ่น เกาหลี ไต้หวัน ที่เราๆ ท่านๆ เคยเห็นมาแล้วว่าดี เราควรเร่งทำให้เป็นจริงในประเทศเราเวลานี้ เพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้ ด้วยระบบนี้เราจะได้ความเชื่อมั่นในความมั่นคงของเราอย่างเพียงพอ

ระบบสำคัญอีกประการหนึ่ง คือ ระบบการชำระเงินที่เข้าไปฝังในกระบวนการใช้ชีวิตของผู้คนในทุกวัน เพราะจริงแท้แล้วในโลกดิจิทัล ตัวเงินของเราคือข้อมูลของเราที่ถูกบันทึกบน Server ของสถาบันการเงินที่ปลอดภัยสูง รายการที่เกิดคือ ข้อมูล ที่เอาไปสังเคราะห์ก็กลายเป็นข่าวสาร หลังจากนั้นเอาไปวิเคราะห์วิจัย กลายเป็นความรู้ มีความรู้มากๆ ก็กลายเป็นปัญญา ก็ด้วยปัญญาเท่านั้น มันจึงกลับมาแก้ปัญหาได้ ถ้าประเทศเรามีศูนย์รวมข้อมูลอันจำเป็นแบบดิจิทัลมันคงจะดีไม่น้อยใช่ไหม...ขอบคุณครับ