ข้ามแดนสู่สิบสองปันนา

หลังจากที่เข้าไปดูตามชายแดนของเมียนมาเกือบจะหมด ผมได้เห็นโอกาสของการค้าชายแดนที่ไม่มีขอบเขตว่ายังมีโอกาสอีกเยอะมาก แม้จะเป็นการค้าที่ข้ามชาติ ชายแดนไม่มีติดกับประเทศไทย เช่น ประเทศเมียนมา-จีน หรือกัมพูชา-เวียดนาม หรือ สปป.ลาว-จีน เป็นต้น การค้าของชายแดนเหล่านี้ หากเราได้มีโอกาสและความกล้าพอ เราก็สามารถที่จะใช้ให้เป็นประโยชน์ได้อย่างไม่ยาก

ผมจึงเริ่มจากการเข้าไปทางด้านเชียงแสนและแม่สาย เริ่มด้วยการเดินทางไปดูว่าเราจะทำอะไรได้บ้าง และเมื่อเข้าไปดูได้หลายครั้ง จนกระทั่งมั่นใจ จึงเอาความรู้ที่ได้เห็นมา กลับมาปรึกษากับทีมงานและคู่ค้า ซึ่งในยุคแรกๆ จะมีเพียงคุณณรงค์ หรือเฮียเหงียนแห่งร้านวัลณีที่แม่สาย และในช่วงจังหวะนั้นก็มีพ่อค้าแม่ขายในสิบสองปันนาได้ลงมาหาซื้อสินค้าที่ด่านเหล่านี้บ้างอยู่แล้ว

ช่วงแรกๆ ก็มีปรึกษาหารือกับทางป๋าเฉลียวอยู่ว่าจะเป็นการไปรบกวนกับทางกระทิงแดงที่มีตัวแทนในประเทศจีนหรือไม่ ท่านก็บอกว่าถ้าตลาดมันไกลกันมาก และให้ลองไปสำรวจดูอีกทีซิว่าจะมีปัญหาหรือไม่ แล้วค่อยตัดสินใจ ผมจึงลองกลับไปสำรวจดูใหม่อีกครั้งทั้งด่านที่ผ่านแม่น้ำโขง ผ่านไปทางเชียงแสน-ตรงไปทางกวนลุ้ย และด่านทางเชียงของผ่านห้วยทราย ไปทางบ่อเต็น บ่อหาญตามทางหลวงหมายเลข R3A และด่านเลาก๋าย ประเทศเวียดนาม

เข้าไปทางเหอโค่ว ตรงไปที่สิบสองปันนา และด่านหลั่งเซิง ประเทศเวียดนาม ตรงไปเมืองผิงเสียง มณฑลกวางสี ใช้เวลาทำการสำรวจอยู่นานหลายเดือน จากนั้นจึงมารายงานให้ป๋าทราบ ท่านจึงอนุญาตให้เริ่มดำเนินการขายได้ ในช่วงแรกๆ ก็ลำบากครับ ต้องบอกว่าตลาดยังไม่ยอมรับสินค้าของไทย แต่ก็โชคดีที่ได้ผู้ค้าที่เขามีใจกับเรามาก จึงทำให้เริ่มขายได้ และหลังจากที่ได้คุณสมจิตและน้องๆ มาช่วยกันอีกแรง จึงทำให้สินค้าไปได้อย่างระเบิดระเบ้อเลยครับ เราเอ็นจอยกับตลาดนี้นานมากครับ

ผมได้เข้าไปปรึกษาคุณเอี่ยม แห่งบริษัท นันยาง ว่าตลาดจีนน่าสนใจมาก สำหรับรองเท้าแตะฟองน้ำตราช้างดาว เพราะช่วงที่เรียนหนังสือที่ดอยแม่สะลอง เด็กนักเรียนทุกคนใส่รองเท้าแตะฟองน้ำเดินป่ากัน โดยมีเพียงสองยี่ห้อที่นิยมใช้กัน คือตราช้างดาว กับตราดาวเทียม และหลังจากที่เรานำเข้าไปขายที่เมียนมา ก็ประสบความสำเร็จแล้ว

จึงมองไปที่สิบสองปันนา ผมได้ให้เหตุผลเหล่านี้กับคุณเอี่ยมไป และอีกประการหนึ่งคือที่สิบสองปันนามีภูมิประเทศเป็นภูเขาโดยส่วนมาก เหมาะสำหรับใส่รองเท้าแตะฟองน้ำมาก ผมจึงหว่านล้อมคุณเอี่ยมอยู่นาน จึงขอให้ผมช่วยจัดทริปไปดูตลาดกัน หลังจากไปสำรวจตลาดกันสองครั้ง จึงได้ทดลองไปร่วมงานแสดงสินค้ากันที่สิบสองปันนากัน เพื่อหาข้อสรุปว่าสิ่งที่ผมเล่าและมองถูกต้องหรือไม่

ในการไปร่วมงานแสดงสินค้าที่สิบสองปันนา ผมกับคุณเอี่ยม และผู้จัดการฝ่ายขายคือคุณสมชายได้เดินทางไปโดยการขึ้นเครื่องจากกรุงเทพฯ ไปลงคุนหมิง และต่อเครื่องจากคุนหมิงไปสิบสองปันนา ในระหว่างที่เราเดินทาง ผมได้เจอกับเด็กผู้หญิงสองคน เป็นคนไตสิบสองปันนา เดินหอบของพะรุงพะรัง ผมจึงขอช่วยหิ้วของให้ โดยไม่ได้มีอคติใดๆ ทั้งสิ้นนะครับ

ช่วยเพราะเห็นเขาเดินถือสัมภาระเกินตัว แต่พอขึ้นไปบนเครื่องก็โชคดีได้นั่งติดกัน ในระหว่างนั้นเครื่องบินเกิดมีปัญหา ต้องรอเวลาบินโดยให้ผู้โดยสารนั่งรอภายในเครื่อง น้องคนที่มาด้วยหนึ่งในสองชื่อ อี้เสียง (ภาษาไตคือ อี แสง) เขามีอาการกลัวที่แคบ เหงื่อไหลมาก และจะเข้าห้องน้ำให้ได้ ทางแอร์โฮสเตสเขาไม่ให้เข้า น้องอีกคนชื่ออี้กวงติ (ภาษาไตคือ อี กวางทิพย์) ก็พยายามปลอบเขาให้สงบ

ผมก็แอบดูและชื่นชมกวางทิพย์มาก และพอเครื่องบินบินขึ้น เขาเลยสอบถามว่าเป็นคนไทยมาทำอะไรที่สิบสองปันนา ก็เล่าให้เขาฟังว่าจะมาร่วมงานแสดงสินค้า เขาก็ถามว่ามีที่พักหรือยัง ผมก็บอกว่ายัง ลงเครื่องบินแล้วค่อยหาก็ได้ พอเครื่องถึงที่สนามบินสิบสองปันนา ทั้งสองคนต่างกุลีกุจอหาที่พักให้ กระดาษหมดอีกแล้ว ติดตามตอนต่อไปครับ