ตะลุยเมียวดีถิ่นกะเหรี่ยง

กริช อึ๊งวิฑูรสถิตย์

พอตลาดด้านแม่สายและระนองเกาะสองประสบผลสำเร็จ ผมก็เข้าสู่ตลาดใจกลางของประเทศเมียนมาเลย คือ ตลาดมหานครย่างกุ้ง ผมได้พบเพื่อนที่ร่วมทำธุรกิจด้านขนส่ง ซึ่งผมต้องอาศัยหรือพึ่งพาเขาในการขนส่งสินค้ามาให้เราที่ย่างกุ้ง มีความรู้สึกว่า โอ...มันไม่ง่ายเลย เพราะยุคนั้นการนำเข้าสินค้าต้องเป็นการลักลอบนำเข้าเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ เพราะพ่อค้าชายแดนเขาล้วนทำกันอย่างนั้น ถ้าเรามัวแต่นำเข้าอย่างถูกต้องแบบปัจจุบัน เราตายแน่ๆ จะเอาอะไรไปสู้เขาได้ละครับ ราคาต้นทุนต่างกันลิบลับ

ผมจึงต้องเข้าเดินทางเซอร์เวย์เส้นทางด้วยตนเองเลยครับ จำได้สนิทใจเลยว่ายุคนั้นถนนสุดแสนจะโหดมากๆ ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะเดินทางจากย่างกุ้งเพื่อจะเข้ามาเมืองเมียวดี แล้วจะข้ามแดนกลับทางแม่สอด วันเดินทางผมมากับเพื่อนสนิทที่เขาเป็นคนเมียนมา ชื่อ คิ่น หม่อง เอ กับ อู เมี่ยน อ่อง สามคน คิ่น หม่อง เอ เขาเป็นคนจีนแคะ แต่พูดจีนไม่ได้สักคำเลย เคี้ยวหมากตลอดเวลา ขับรถเก่งมาก เขาทำธุรกิจเกี่ยวกับรับจ้างขนส่งสินค้า เขาเก่งมากรู้หมดว่าจุดไหน ต้นไม้ต้นไหน จะต้องเอาเงินไปผูกไว้ให้ทหารกะเหรี่ยงที่ไหน

ผมก็แกล้งบอกเขาว่า ก็แกล้งไม่ผูกบ้างไม่ได้เหรอ เขาบอกแบบตลกๆ ว่าไม่ได้ ช่วงนี้ยังไม่ว่างเอาที่จะเอาหัวตัวเองไปบรรจุลูกปืน จ่ายๆ เขาไปเถอะ ชีวิตเราแพงกว่าเงินที่จ่ายเยอะ เอ้อ...เอากะแกซิ ส่วนอีกคน คือ อู เมี่ยน อ่อง คนนี้เป็นจีนฮกเกี้ยน เขาพูดจีนได้ทั้งฮกเกี้ยนและจีนกลาง ผมรักคนนี้มาก เขาเป็นลูกค้ารองเท้าแตะฟองน้ำตราช้างดาวผม และยังช่วยผมขายยางในรถจักรยานนันยางตราช้างดาวด้วย คนนี้ถนัดเรื่องลักลอบนำเข้าสินค้าหนีภาษี เขาจะเป็นคนช่วยบอกผมสอนผมเกือบทุกเรื่อง เขาทรหดอดทนมาก เดินทางไกลด้วยรถยนต์จะทนมาก ไม่เคยบ่น ไปกับผมมาหลายเส้นทางมากเลยครับ แต่เขาจะกลัวเครื่องบินมาก ขึ้นเครื่องบินทีไรก็จะได้ยินเขาสวดมนต์ไปด้วยตลอดเวลา

แล้ววันเดินทางมาถึง ตอนเช้าเราเตรียมเสบียงไว้ท้ายรถเผื่อไว้เป็นอาทิตย์ก็กินไม่หมด อาหารที่ใส่ไว้ในรถมีปลากระป๋องสามแม่ครัวเป็นหลักครับ แล้วก็มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นลัง เราออกรถกันสายๆ กะว่าจะไปนอนที่เมืองพะอาน แล้วค่อยต่อไปที่เมืองเมียวดี ระหว่างทางผ่านไปเมืองพะโค หรือหงสาวดี แวะทานข้าวเที่ยงกัน เสบียงที่เตรียมมาไม่ได้เอาออกมากินครับ เพราะมีอาหารพื้นเมืองที่พอทานได้ จากนั้นก็ออกสำรวจตลาดกัน แล้วจึงเดินทางต่อไปเมืองใจ้ถ่อ ต่อไปเมืองบิริน ค่ำพอดีครับ

คิ่น หม่อง เอ เสนอให้เดินทางต่อ ใจผมก็กลัวนิดๆ เพราะไม่ไว้ใจความปลอดภัย แต่ก็ต้องตามใจคนขับรถครับ เราพากันมาถึงเมืองพะอานก็เล่นเอาดึกมากแล้วครับ เกือบจะเที่ยงคืน เลยต้องอาศัยนอนโรงแรมเล็กๆ ครับ ตื่นเช้าขึ้นมา ผมก็ออกเดินดูตลาดสด อาหารการกินที่นี่ค่อนข้างจะสมบูรณ์มาก ยุคนั้นค่าครองชีพยังถูกมากๆ อาหารที่เป็นอาหารทะเล มาจากเมือง มะละแหม่ง ซึ่งไม่ไกลจากพระอานมาก เป็นเมืองที่อยู่ปากอ่าวแม่น้ำสาละวิน เขามีพ่อค้าเอามาขายเยอะพอควร อีกอย่างที่เมืองพระอานยังมีแม่น้ำสาละวินไหลผ่าน อาหารจำพวกปลาน้ำจืดก็ดีมากเช่นกัน พอสายๆ เราสามสหายก็เริ่มเดินทางต่อเพื่อจะไปเมือง เมียวดี แต่ก็เริ่มได้ข่าวจากพรรคพวกของคิ่น หม่อง เอ ว่าทางขาด รถติดอยู่บนภูเขา ไปไม่ได้ คิ่น หม่อง เอ ถามผมว่าจะเอาอย่างไร ผมว่ามาถึงนี่แล้ว เราคงต้องเดินหน้าต่อ เพื่อได้เห็นของจริงเถอะ อย่าท้อ

พวกเราเลยเดินทางต่อครับ ตลอดทางที่เราเดินทางก็เริ่มผิดสังเกต เพราะวันนี้เป็นวันคู่ แต่รถยนต์ขนสินค้าไม่เห็นสวนทางเลย ทั้งๆ ที่เป็นวันที่รถจะล่องลงมา เพราะยุคนั้นเขาจะแบ่งวันคู่วันคี่ โดยให้วิ่งขึ้นและล่องคนละวัน ผมและเพื่อนก็ยังดื้อที่จะลองไปดู จนกระทั่งถึงเมืองเกาะกะเหล็ก เมืองที่อยู่เชิงเขา ปรากฏว่าไปไม่ได้จริงๆ ครับ ทหารสั่งห้ามเดินทาง ทั้งเรื่องถนนขาดและเรื่องความปลอดภัยครับ เลยต้องเดินทางกลับมาพระอาน นอนค้างอีกคืน อีกวันก็กลับย่างกุ้งด้วยความเสียดายครับ