ชายแดนพม่า

โดย...กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์

ในช่วงแรกที่ผมทำการค้าที่ชายแดนเมียนมา ผมเริ่มเข้าไปทางด่าน อ.แม่สาย ก่อน เหตุผลที่ผมเลือกด่าน อ.แม่สาย เพราะผมคุ้นเคยกับที่นี่ตั้งแต่เด็กๆ ในช่วงที่ผมเรียนหนังสือที่ดอยแม่สะลอง ทุกครั้งช่วงเปิดเทอมหรือปิดเทอม พวกเราชาวเด็กแม่สะลองจะนัดรวมตัวกัน ก่อนขึ้นดอยหรือหลังลงจากดอยกันที่แม่สาย

บางครั้งจะอยู่เที่ยวกันที่นี่เป็นอาทิตย์ ใช้จ่ายเงินกันจนกว่าเงินจะหมดค่อยกลับบ้านที่โคราชครับ และทุกวันที่อยู่แม่สาย ผมและกลุ่มเพื่อนรักสองสามคน ก็จะเข้าไปที่เมืองท่าขี้เหล็กฝั่งเมียนมา ตอนเช้าก็จะไปหาน่ำเปีย (โรตีโอ่ง) กินกันเสร็จก็จะไปหากลุ่มสามล้อเมียนมา เพื่อท้าทายเขามาเล่นพนันโยนเหรียญลงหลุมกัน เพราะในกลุ่มจะมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อ “จาย” คนนี้จะเป็นที่รู้กันว่าเป็นเซียนโยนเหรียญเลยละครับ

กลางวันก็ไปกินข้าวซอย เย็นๆ ถึงจะกลับมานอนที่แม่สาย เห็นไหมละครับว่าผมคุ้นเคยกับเมียนมามาตั้งแต่เด็กๆ จึงเริ่มเข้าไปทำที่ด่านนี้ก่อน หลังจากที่ประสบความสำเร็จในการทำตลาดกระทิงแดง จนเรียกว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ผมก็ขยายลงสู่ด่านใต้สุดที่ จ.ระนอง ที่นี่ผมได้เพื่อนคนหนึ่ง เขาเป็นญาติกับเพื่อนสนิทผมคนหนึ่ง เขาเป็นคนเมียนมาเชื้อสายจีนยูนนาน ชื่อ “อาเฉิน”

ที่นี่ผมเอาผ้าพื้นส่งออกไป โดยการร่วมมือของอาเฉิน เสียดายที่หลังจากร่วมงานกันได้ห้าหกปี อาเฉินก็มีอันเป็นไป ทำให้ต้องเลิกขายผ้าไปโดยปริยาย แต่ผมก็ได้เพื่อนร่วมงานคนใหม่อีกต่อจากอาเฉินอีกหลายคน ด่านนี้ช่วงยุคแรกๆ ผมไม่ได้เอากระทิงแดงไปขาย เนื่องจากทางป๋าเฉลียวขอให้ทางร้านย่งเชานำเข้าไปขาย ผมจึงทำสินค้าอื่นๆ ที่ไม่ทำการแข่งขันกันเอง โดยผมจะขายผ้าผืนกับอาเฉิน และสินค้าอื่นๆ เช่น เสื่อน้ำมัน เสื่อพลาสติก ถุงพลาสติก เป็นต้น

แต่ต่อมาสินค้าเหล่านี้ก็หมดอนาคต เพราะเป็นสินค้าที่ไม่ได้ยึดติดกับตราสินค้า ยี่ห้อไม่สำคัญ ขอให้ราคาถูกเข้าว่า ขายได้หมด จึงทำให้หมดอนาคตเลยครับ ซึ่งก็ถือว่าได้บทเรียนที่คุ้มค่าเลยครับ สามารถนำมาบอกคนรุ่นลูกหลานต่อๆ ไปได้ครับว่า ไม่ว่าเราจะทำการค้าอะไร “ตราสินค้า” และความจงรักภักดีต่อตัวสินค้าของผู้บริโภค ถือเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกๆ ในการเลือกทำการค้าครับ

หลังจากที่ค้าขายที่สองด่านชายแดนนี้สำเร็จ ผมได้มีโอกาสไปแม่สอด เยี่ยมญาติที่เป็นน้าชายหรือน้องชายของแม่ที่นี่ ผมเห็นโอกาสที่จะขยายตลาดมาที่ด่านแม่สอด เมืองเมียวดี ผมจึงได้เข้ามาดูว่าจะมีอะไรพอขายได้บ้าง ก็เห็นมีรองเท้าแตะฟองน้ำ ซึ่งในยุคแรกๆ นั้น ชาวเมียนมานิยมชมชอบรองเท้าราคาถูก แต่ผมกลับมองว่าน่าขายรองเท้าแตะฟองน้ำที่ราคาแพง คุณภาพดี จึงมองไปที่ “ตราช้างดาว” ก่อน แต่ก็มีคนขายอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่จำนวนจะได้ไม่มาก

โดยจำนวนขึ้นอยู่กับปัจจัยของราคาครับ แต่ผมก็ใช้ความพยายาม โดยการขอทางบริษัท นันยาง เอายางในรถจักรยานตราช้างดาวเข้าไปตีตลาดก่อน แล้วจึงขอโควตารองเท้าแตะ ผมร่วมมือกับบริษัท นันยาง ด้วยความซื่อสัตย์ดูแลผลประโยชน์ด้านการตลาด การรักษาภาพพจน์ให้กับช้างดาว ซึ่งภายหลังจากที่สินค้าเริ่มขายดี ทางนันยางเองก็ให้ความสำคัญกับตลาดเมียนมาอย่างดี มีการส่งผู้จัดการทั่วไป ชื่อคุณเอี่ยม พสุธารชาติ ไปลุยตลาดกับผมตลอดเวลา

ต่อมาก็มีการทำสินค้าปลอมแปลงขึ้นที่เมียนมา มีการจดทะเบียนตราสินค้านันยางซ้ำซ้อน จนต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกันที่เมียนมา ฟ้องร้องกันยาวนานพอ จนทางฝ่ายบริหารของบริษัท นันยาง เกือบจะถอดใจยอมแพ้แล้ว เราจึงคอยกระตุ้นจนสู้ถึงศาลฎีกา และก็ตัดสินให้ทางฝ่ายบริษัท นันยาง ชนะคดีไปครับ รายละเอียดของคดีความ ผมยังจำได้หมดทุกขั้นตอน แต่ขอไม่อธิบายนะครับ เพราะจะเป็นการไม่เหมาะสมครับ

ผมทำตลาดที่ชายแดนแม่สอดอยู่นาน จนกระทั่งจนถึงปัจจุบัน ได้เพื่อนที่รู้ใจมาหลายท่าน และผมไม่เคยสร้างความไม่สบายใจให้กับคู่ค้าหรือเพื่อนร่วมอาชีพเลยครับ จึงอยู่ได้อย่างยาวนานครับ