ขยายตลาดยุคโลกาภิวัตน์

โดย...กริช อึ๊งวิฑูรสถิตย์ 

ในช่วงก่อนยุคปี 2000 จะเข้ามาถึง การทำตลาดในเมียนมาเริ่มจะเข้มข้นขึ้น การกระตือรือร้นที่จะต้องเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่างจำเป็นต้องปรับตัว ผมเองต้องปรับตัวอย่างมากเช่นกัน ช่วงก่อนนั้นผมมีวุฒิการศึกษาแค่มัธยมปลายจากไต้หวัน อีกทั้งไต้หวันไม่มีความสัมพันธ์ทางการทูตต่อกัน จึงทำให้ผมไม่สามารถรับรองวุฒิทางการศึกษาได้ แต่ต่อมาในห้วงระหว่างนี้ ทางกระทรวงศึกษาธิการของเราได้รับรองวุฒิการศึกษาให้ โดยการให้ทางสถานทูตที่ฮ่องกงยื่นไปรับรองที่ไต้หวัน จึงสร้างความปีติยินดีให้พวกเราศิษย์เก่าไต้หวันเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากได้รับใบหนังสือรับรองวุฒิ ผมรีบไปสมัครเรียนที่คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหงเลย และใช้เวลาในการศึกษาทั้งปริญญาตรีและปริญญาโทรวดเดียวให้จบเลย หลังจากนั้นจึงไปเรียนด้านนิติศาสตร์ต่ออีกใบ เพื่อเป็นพื้นฐานในการทำการค้า เพราะถ้าไม่รู้เรื่องกฎหมายดีอาจจะไม่สะดวกในการดำเนินธุรกิจได้ ในด้านการตลาดที่ทำการค้าอยู่ผมก็ไม่ได้ทิ้ง เพียงแต่ต้องบริหารเวลาให้ดีและแบ่งเวลาให้ถูก เมื่อมีความจำเป็นต้องเดินทาง ผมจะรีบทำงานให้เสร็จ แล้วกลับมาเรียนหนังสือไปด้วย ต้องยอมรับว่าช่วงเวลาดังกล่าวเป็นงานหนักมากสำหรับผม แต่ก็มีความสุขครับ

เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนแปลง การตลาดที่ผมนำมาใช้ในยุคหลังๆ นี้ ผมได้นำเอาความรู้ใหม่ๆ มาใช้ อีกทั้งมีเพื่อนๆ ที่คอยให้ความรู้มาช่วยคอยชี้แนะ จึงทำให้การตลาดในการขายของสนุกมากยิ่งขึ้นครับ การจัดการกระจายสินค้าก็เริ่มเป็นระบบมากขึ้น อีกทั้งเราเองเป็นคนรับความคิดของคนอื่น เรียกว่าต้องทำตัวเป็นน้ำไม่เต็มแก้วตลอดเวลา จึงทำให้คนที่เขาอยากจะสอนเราเขาไม่อึดอัดที่จะสอน ผมจึงได้ความรู้จากบุคคลรอบข้างมาเป็นอย่างมาก

ในช่วงแรกๆ ที่เข้าไปทำตลาดในเมียนมา ผมมีอาจารย์ดีหลายท่าน และได้ลูกน้องที่ดีหลายคนเช่นกัน เราทำการตลาดโดยยึดกลวิธีอย่างง่ายๆ ก่อน คือ ใช้กลยุทธ์ในการทำแบบเบสิกที่สุดของโลกการตลาด นั่นคือกลยุทธ์ “ลด แลก แจก แถม” ไงละครับ และต้องคิดต่อไปอีกว่า ทำอย่างไรที่จะเอาสินค้าเข้าไปวางในร้านให้ได้ และเมื่อวางสินค้าเข้าร้านได้แล้วก็ต้องหาทางที่จะทำให้ร้านค้าขายของออกจากร้านให้ได้ จึงจะคิดที่จะให้ร้านค้าสั่งออร์เดอร์ถัดไป เพื่อให้ลูกค้ากลับมาซื้อสินค้าของเราอีก

สุดท้ายต้องหาทางที่จะทำให้ลูกค้ามาเป็นลูกค้าของสินค้าเราอย่างต่อเนื่องครับ ให้เขาไว้ใจเรา จากนั้นเขาก็จะแนะนำร้านค้าที่ใกล้ชิดกับเขา จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม ขยายไปเรื่อยๆ แน่นอนว่าที่นี่ก็เหมือนที่ต่างจังหวัดในบ้านเรา การแก่งแย่งชิงดีในตลาดเดียวกันย่อมมีมาก อีกทั้งการกลัวคนอื่นจะได้ดีกว่าตนเอง การอิจฉาริษยาจึงเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นผมก็ต้องหาลูกค้าให้เยอะกลุ่มที่สุดเท่าที่จะทำได้ จึงขยายตลาดได้เร็วและกว้างขึ้น ซึ่งเวลาพูดนะดูเหมือนจะง่ายมาก แต่เวลาทำต้องใช้เวลามากเลยครับ ที่นี่ผมมักจะเจอเรื่องที่ในบ้านเราไม่เคยมี คือ การที่เขายึดถือเรื่อง “ศักดิ์ศรี” เป็นเรื่องใหญ่ เช่น ถ้าหากไม่ให้เกียรติ หรือไปดูถูกเขา ต่อให้มีกำไรที่เป็นตัวเงินมากแค่ไหน เขาก็ไม่เอา ดังนั้นการให้เกียรติกันและความมีศักดิ์ศรี ถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาจริงๆ ครับ

ความซื่อสัตย์สุจริตของคนที่นี่ดีกว่าคนอีกหลายๆ ประเทศที่ผมเคยทำการค้ามา คนที่นี่เขาจะรักษาศีลห้าสูงมาก เรื่องลักทรัพย์เขาจะไม่ทำกันเด็ดขาด มีหลายครั้งที่เซลส์แมนที่เป็นคนไทยไม่เข้าใจเขา เอาของไปฝากเขาไว้ โดยคิดว่าเขาจะช่วยเราขายหรือเป็นการฝากขาย ซึ่งถ้าเป็นคนไทย เราจะเข้าใจทันทีว่าการฝากนั้นคือการ “ฝากขาย” แต่ที่นี่เขาจะไม่เหมือนคนไทย การฝากสินค้าหากไม่บอกแต่แรกว่า สินค้าที่เราฝากนั้นเป็นการฝากให้ขายนะ เขาจะไม่ยอมแตะต้องสินค้าเราเด็ดขาด เพราะเขาคิดว่าสินค้านั้นเราฝากเขาไว้ เราไม่ได้ให้เขาขาย ถ้าเขาขายของเราออกไปก็จะเปรียบเสมือนเขาไปโขมยของเราไปขายนั่นเอง ซึ่งจุดนี้ผมคิดว่าเป็นจุดเด่นของความซื่อสัตย์ของเขาครับ นี่คือความเป็นเถรตรงที่น่ารักของเขาครับ