มนต์รัก แสงศาสตรา รุ่นที่สองของ ไดนาสตี้ เซรามิค

แม้ว่าความตั้งใจตั้งแต่วัยเด็ก ไม่ได้คิดว่าจะต้องกลับมาสืบทอดบริษัทที่มีบิดาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ แต่ชะตาก็พลิกผันให้เขากลับมาจนได้ พร้อมกับประสบการณ์ที่เก็บเกี่ยวระหว่างทางเข้ามาพัฒนาบริษัท

ชีวิตวัยเด็กเขาจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล กรุงเทพฯ เข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค) แต่หลงแสงสี ชอบแข่งรถ จนลืมเรื่องเรียน ทำให้การเรียนย่ำแย่ จึงถูกส่งไปเรียนที่นิวซีแลนด์ แต่ไม่ได้เรื่องอีก กลับมาเข้าเอแบคใหม่ สุดท้ายก็บ้อท่า

จึงเหลือเวลาพิสูจน์ตัวเองแค่ครั้งเดียว ให้บิดาซื้อตั๋วเครื่องบินให้เดินทางไปเรียนต่อระดับปริญญาตรี คณะวิทยาศาสตร์ธุรกิจข้อมูลคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยนอร์ทเทกซัส สหรัฐ ที่เป็นสาขาที่ยากที่สุดในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และใช้เวลาเรียนเพียง 2 ปีครึ่ง จากหลักสูตร 4 ปี

ด้วยความเป็นคนสมาธิสั้น ชอบเล่นคอมพิวเตอร์ ไม่ค่อยสนใจการเรียน ทำให้เขาแก้ไขด้วยการเข้าไปอ่านหนังสือในห้องสมุดมหาวิทยาลัย และได้แลกเปลี่ยนความรู้กับเพื่อนชาวต่างชาติ ด้วยความเชี่ยวชาญเรื่องคอมพิวเตอร์ด้านปฏิบัติการ จึงได้แลกเปลี่ยนความรู้กับเพื่อนชาวต่างชาติที่เก่งทฤษฎี

ระหว่างเรียนปริญญาตรีนั้นได้ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย เพราะช่วงจังหวะนั้นบิดาอยู่ระหว่างการออกมาตั้งบริษัท ไทล์ ท้อป และระดมเงินเพื่อนำไปซื้อกิจการ DCC จึงไม่อยากรบกวนทางบ้าน

ช่วงใกล้จบปริญญาตรีได้รับคำแนะนำจากเพื่อนให้ไปสมัครทำงานเป็นนักวิเคราะห์ระบบคอมพิวเตอร์ที่ เป๊ปซี่โค บิซิเนส โซลูชัน กรุ๊ป ที่ได้รับเงินเดือนสูงมาก

ความสามารถด้านวิเคราะห์ระบบคอมพิวเตอร์ของเขาสูง บริษัทจึงส่งไปเรียนปริญญาโทสาขาเดียวกับที่จบปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยแห่งรัฐเทกซัส ที่ดัลลัส และจบภายในปีเดียว

ต่อมา เป๊ปซี่โค เปลี่ยนระบบคอมพิวเตอร์ในการบริหารงาน ความที่มีประสบการณ์และเชี่ยวชาญด้านนี้ จึงถูกส่งไปเรียนปริญญาโทดังกล่าว

ระหว่างที่อยู่ที่ เป๊ปซี่โค ได้เล่นหุ้น ความที่ยังไม่มีความรู้ด้านธุรกิจและเศรษฐกิจจึงขาดทุน และตัดสินใจเรียนปริญญาโทจนจบอีก 1 ใบ คือ ปริญญาโทด้านศิลปศาสตร์ ด้านเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศ ที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์น เมโทดิสต์ ใช้เวลาเรียนเพียงปีครึ่ง

ทำงานที่ เป๊ปซี่โค จนถึงปี 2548 ไม่คิดว่าจะต้องกลับประเทศ เพราะรายได้และชีวิตความเป็นอยู่ดีมากจนอยากเป็นพลเมืองอเมริกัน ซึ่งบริษัทก็พร้อมจะสนับสนุน แต่ปรากฏว่าเกิดวิกฤตแนสแด็ก บริษัทไอทีล้มระเนระนาด ทำให้คนเก่งๆ ด้านไอทีถูกเลิกจ้างมากมาย เป็นจังหวะไม่ดีในการขอสิทธิเป็นพลเมืองของคนต่างด้าว ประกอบกับใบอนุญาตทำงานจะหมดอายุ จึงตัดสินใจกลับเมืองไทย

เริ่มงานแรกเป็นผู้จัดการทั่วไปที่ DCC ปี 2548 โดยไม่มีความรู้เรื่องกระเบื้องเลย แต่เคยเข้าไปในโรงงานของบริษัท รอยัล เซรามิค สมัยบิดาเป็นพนักงานที่นั่น

ตั้งแต่ปี 2549 เป็นต้นมา DCC จึงใช้ระบบรถขนส่งแบบเช่าซื้อ แทนการซื้อรถมือสองมาใช้ส่งของ ทำให้ควบคุมค่าใช้จ่ายได้ดียิ่งขึ้น ค่าน้ำมันก็ใช้บัตรเติมน้ำมัน โดยมีทะเบียนรถกำกับที่บัตรนั้นด้วย จากเดิมที่ใช้ใบเสร็จ ส่งผลให้ลดงานเอกสารได้มาก

เมื่อผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อลาออก เขาจึงรับหน้าที่คุมฝ่ายจัดซื้อด้วย ที่จัดซื้อทั้งวัตถุดิบและอะไหล่ เพราะเกี่ยวข้องกับค่าใช้จ่ายของบริษัทเช่นเดียวกัน

จนกระทั่ง 2 ปีที่ผ่านมา ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้อำนวยการฝ่ายบริหารที่ดูแลเกี่ยวกับการบริหารทั้งหมด วันเสาร์เข้าไปดูโรงงานแทนบิดา หรือบางทีก็แวะไปดูจุดขายที่เคยทำอยู่เป็นประจำ รวมถึงความเกี่ยวข้องด้านเงินๆ ทองๆ คุยกับธนาคาร

แม้ว่างานจะรัดตัว แต่ปัจจุบันเขายังคว้าปริญญาโทบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์มาครองได้อีก 1 ใบ

เขาบอกว่า วันหยุดคือวันอาทิตย์ จึงชอบนอนดูทรูวิชั่นส์ที่บ้าน มีแต่งรถบ้าง แต่ไม่ไปขับรถแข่งแล้ว เพราะคุณพ่อเป็นห่วง เพราะเคยประสบอุบัติเหตุตอนขับรถที่ต่างประเทศ