ASEAN 4.0 (จบ)

โดย...ดร.การดี เลียวไพโรจน์ กรรมการผู้จัดการ C asean [email protected]

ต่อจากฉบับเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ภาพรวมความพร้อมต่ออุตสาหกรรม 4.0 ภายในอาเซียนมีความแตกต่างสูงมากจนน่าเป็นกังวล เพราะจะส่งผลถึงความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจและสังคมได้ในที่สุด

ประเทศที่เริ่มมีการลงทุนในอุตสาหกรรมการผลิตอย่างกลุ่มประเทศกัมพูชา ลาว เมียนมา เวียดนาม (ซีแอลเอ็มวี) นับว่ามีต้นทุนในการเปลี่ยนเทคโนโลยี หรือ Technology Switching Cost ที่ต่ำกว่าประเทศอื่นๆ จึงเป็นโอกาสที่ดีในการกระโดดข้ามกับดักเทคโนโลยีรุ่นเก่า และสร้างขีดความสามารถของประเทศในรูปแบบใหม่ได้ หากสามารถยกระดับกฎหมาย โครงสร้างพื้นฐานและทรัพยากรบุคคล

ส่วนประเทศที่เป็นฐานการผลิตอุตสาหกรรมมายาวนานและมีศักยภาพในการผลิตขั้นสูงอย่างไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ อาจมีความพร้อมมากกว่าในปัจจุบัน แต่ก็มีต้นทุนการเปลี่ยนเทคโนโลยีที่สูงกว่าเช่นเดียวกัน ทำให้การก้าวกระโดดนั้นเป็นไปได้ยากกว่า

ปัจจัยหลักที่อาเซียนต้องให้ความสนใจอย่างเร่งด่วนและจำเป็นต้องตั้งเป็น “วาระอาเซียน” ด้วยซ้ำไป คือ ความพร้อมของทรัพยากรมนุษย์ ความเปิดกว้างและการสร้างความเชื่อมโยงของอุตสาหกรรม เทคโนโลยี และนวัตกรรมให้ทั่วถึงทั้งอาเซียน การต่อยอดไปสู่ประเทศหลักที่อาเซียนมีความเชื่อมต่อด้านห่วงโซ่อุปทานอย่างจีนและอินเดีย

ทั้งนี้ ควรดึงให้ประเทศชั้นนำด้านเทคโนโลยีที่เป็นผู้ลงทุนหลักในอาเซียน อย่างญี่ปุ่น เกาหลีใต้ และเยอรมนี มีบทบาทด้านการถ่ายโอนองค์ความรู้ มุ่งยกระดับขีดความสามารถและทักษะของแรงงานในอาเซียน นอกจากนี้ ควรมีการริเริ่มโครงข่ายหรือหน่วยงาน ASEAN Industry 4.0 Transformation Center เป็นต้น

ถึงเวลาที่เราต้องเลือกว่า จะเป็น Junk Yard ของเทคโนโลยีตกยุคของประเทศมหาอำนาจด้านอุตสาหกรรม หรือจะเลือกเส้นทางที่ดูยากกว่า ปรับความพร้อมอุตสาหกรรมและทรัพยากรมนุษย์ในประเทศและภูมิภาค

เพื่อตอบรับกับอนาคตที่จะเกิดขึ้น