ขาโต๊ะทั้ง 4 ของวัยทำงาน ตอน ขาที่ 1&2

ภาณุมาศ ทองธนากุล หรือ ใบพัด (จริงๆ แล้ว “ใบพัด” คือ นามปากกา แต่ชื่อเล่นจริงๆ คือ เต้ย) นักคิดนักเขียน เจ้าของหนังสือ “การลาออกครั้งสุดท้าย” อีกหนึ่งแรงบันดาลใจของคนวัยทำงาน และล่าสุดมาเป็นหนึ่งในติวเตอร์ให้ “ว่าที่บัณฑิต” พร้อมเข้าสู่โลกการทำงานยุคใหม่ ในงาน “Thanachart Smart Training” ออนแคมปัส... ปั้น Young Gen เป็น Expert พร้อมสู่โลกการทำงานอย่างสมาร์ท จัดโดยธนาคารธนชาต

เคล็ดลับที่ “ใบพัด” บอกกับน้องๆ ที่เข้าร่วมงานในวันนั้นมีเพียง 4 ข้อ โดยการเปรียบเทียบกับโต๊ะที่แข็งแรงจะต้องมีครบทั้ง 4 ขา แล้วจะทำให้ชีวิตการทำงานมีความสุขอย่างแท้จริง

ขาที่ 1 เชี่ยวชาญในงานที่ทำ

“ถ้าคุณนึกว่า คุณได้งานแล้วจะโอเคแล้ว แฮปปี้เอนดิ้ง นี่ไงที่อยากได้มาตลอด มีเงินเดือน ทำงานทั้งเดือนได้เงินเดือนมา ไม่ใช่เลยครับ จำไว้เลยนะครับ ปัญหาใหญ่สุดที่คุณต้องรับมืออันดับแรกก็คือ การไม่มีความสุขในการทำงาน”

และความสุขที่สุดในการทำงาน คือ เวลาเลิกงาน

ใบพัด บอกว่า แบบนี้น่าจะเรียกว่า “ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด”

สิ่งนี้สำคัญมากๆ ผมได้ยินคำว่า ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด คำนี้ตีความได้หลายอย่าง เราก็นึกว่า เอาตัวไม่รอด คำนี้คือไร ไม่มีตังค์ รายได้ไม่เพียงพอเหรอ ไม่ใช่เลยครับ สุดท้ายแล้ว

“ถ้าคุณไม่มีความสุขในชีวิต เป็นคนทำงานไปวันๆ นั่นคือ ไม่รอด ต่อให้มีเงินเดือนมหาศาลมีทรัพย์สิน มีรถ มีบ้าน แต่ทุกวันใช้ชีวิตอย่างซังกะตาย... เพราะฉะนั้น ขาโต๊ะขาแรกที่จะช่วยให้คุณรับสิ่งหนักๆ ได้ มันเรียกว่า การปรับทัศนคติ”

โดยที่การปรับทัศนคติในความหมายของเขา ไม่ใช่การคิดบวก แต่เป็น “จงมองโลกในแง่ร้าย” เพราะนี่คือเคล็ดลับที่ทำให้เขารอดในโลกการทำงาน

วิธีการมองโลกในแง่ร้ายที่ ใบพัด แนะนำ คือ ไปมองหาด้านลบของงาน หรือของอาชีพที่อยากจะทำ

“คุณอยากเป็นอะไรล่ะ อยากเป็น AE อยากเป็นช่างภาพ อยากเป็นกราฟฟิกดีไซเนอร์ อยากเป็นเจ้าของร้านกาแฟ อยากเป็นเจ้าของโฮสเทล อยากทำธุรกิจเล็กๆ ก่อนที่จะมองด้านสวยงาม ลองดู ไปคุย ไปฝึกงาน ไปใกล้ชิดกับคนที่ทำงานแล้วฟังข้อเสียเขาเหล่านั้นดู

มันไม่ใช่ข้อเสียที่ทำให้คุณเป็นคนทัศนคติลบ แต่เมื่อเอามาบวกกับความโลกสวย ทัศนคติด้านดีที่เรามีอยู่ในตัวเราเอง มันจะคลุกเคล้ากลมกล่อมกลายเป็นมองมุมที่เป็นความจริงมากขึ้น

ผมรู้สึกว่า เมื่อผมเข้าใจสิ่งเหล่านี้ ผมรอดได้ เข้าใจแล้วว่า คนที่พูดคำว่า เมื่อคุณเจองานที่รัก มันจะเหมือนคุณไม่ต้องทำงานเลยตลอดชีวิต

เพราะการทำงานที่รัก ไม่ใช่งานที่ทำแล้วไม่เหนื่อย ไม่ใช่ทำงานแล้ว สนุกเฮฮาร่าเริงทั้งวัน อาจเป็นงานที่เล่นงานเราจนหมดวันแล้วลงไปนอนกางแผ่เตียงที่บ้าน แล้วบอกกับตัวเองว่า วันนี้เหนื่อยว่ะ แต่มันโอเคนะ ท่ามกลางความเหนื่อยล้าของวันนั้น แต่คุณยิ้มกับตัวเองได้ว่า แต่มันก็เจ๋งดีว่ะ เราก็ทำได้นะมันท้าทายดี งานที่รักมันเป็นอย่างนี้ครับ”

แต่เพียงแค่นี้ยังไม่ได้ทำให้ “ขาโต๊ะขาแรก” มั่นคง เพราะสิ่งที่จะทำให้ขาโต๊ะข้างนี้แน่นหนามากขึ้น คือ ต้องเป็น “Expert” ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญในงานที่ทำ

“วันใดที่เกิดมีความรักในงาน คุณกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในงานได้... เราเรียนรู้เรื่องนี้ได้จากความเป็นญี่ปุ่น ซึ่งมีลักษณะเดียวกันในหลายๆ อาชีพ เช่น ร้านซูชิจิโร่ ของ สุกิบายาชิ จิโร่ หรือ คุณลุงจิโร่ ซึ่งเรียกได้ว่าเป็น เทพแห่งซูชิ คนจะมากินต้องจองล่วงหน้า 3 เดือน ใน 1 มื้ออาหาร มีไม่กี่คำ แต่คุณต้องเตรียมเงินเป็นหมื่น กว่าจะได้ราคา มูลค่า และความเคารพขนาดนั้น เราจะได้เห็นลุงจิโร่ เคี่ยวเข็ญคนรอบข้าง คัดสรรปลา วิธีการหุงข้าว

ที่เขาทำได้ขนาดนั้น เพราะในหัวเขาจะมีแต่คำพูดว่า ‘ทำไงให้มันดีขึ้นอีก’ นี่คือคีย์เวิร์ดสำคัญเลย

คุณอยากเปิดร้านกาแฟสวยๆ เท่านั้นหรือเปล่า หรือมีความละเอียดลออ ขนาดที่ว่าเมล็ดกาแฟต้องมาจากประเทศนี้ถึงจะได้รสชาติกลมกล่อมแบบนั้น อารมณ์แบบนั้น เข้าใจเลยว่า เวลาดริปได้แบบนึง ชงสดได้แบบนึง ผมมีความรู้สึกว่า ถ้าใครมีดีเอ็นเอแบบนี้อยู่ในงาน ไม่มีทางอดตาย จะมีคนต้องการ จะไม่มีคนยอมให้คนแบบนี้อดตาย จะมีคนสนับสนุน เขาทำอะไรก็จะประสบความสำเร็จ”

ขาที่ 2 สุขภาพต้องแข็งแรง

ใบพัด บอกว่า คนทำงานทุกวันนี้กำลัง “สร้างโรคยุคใหม่” ขึ้นมาเอง จากการไม่ยอมออกกำลังกาย

“เรานึกว่า ระหว่างที่เราเผชิญโลกใบนี้ เรามีดาบอันนึง ฝ่าฟันโลกออกไปเผชิญอุปสรรค แต่ปรากฏว่า เราไม่มีโล่เลย มีแต่ดาบออกไปฟัน คุณใช้ชีวิตอยู่กับวิถีชีวิตสร้างโรคภัยไข้เจ็บเหมือนกับการสะสมแต้ม ถ้าวันนึงคุณพบแจ็กพอตจากการสะสมแต้ม เมื่อครบคุณก็รับเวาเชอร์โรคร้ายไป 1 ใบ ซึ่งเป็นโรคร้ายประเภทที่สามารถกวาดเอาความมั่งคั่งทรัพย์สินที่เก็บมาตลอดชีวิต เพื่อกอบกู้ร่างกายคุณคืน

ในทางสุขศึกษา บอกว่า ถ้าอยากสุขภาพดีควรจะมี 4 อ. อาหาร อากาศ อารมณ์ ออกกำลังกาย แต่โลกการทำงานที่คุณกำลังเจอ ไม่เอื้อต่อสิ่งเหล่านี้เลย

อาหาร : บ่ายนี้กินไร นึกไม่ออกก็กะเพราไข่ดาว ทุกคนกินกะเพราไข่ดาวพร้อมกับน้ำอัดลม 1 ขวดซึ่งน้ำอัดลม ปริมาณน้ำตาลใน 1 ขวด มหาศาลกว่าร่างกายต้องการทั้งวัน คุณกินแค่กรึ๊บเดียวรู้สึกสบายอารมณ์ได้ดื่มน้ำเย็นชื่นใจ แต่คุณสะสมสิ่งที่ร่างกายไม่ต้องการในปริมาณมากเข้าไปแล้ว วันแล้ววันเล่า

อากาศ : คุณเคยเห็นข่าวคนเสียชีวิตจากสตาร์ทรถอยู่กับที่แล้วนอนไหม นั่นเพราะก๊าซต่างๆ สามารถเข้ามาในตัวรถได้ แล้วนึกดูว่า เวลาเราเดินทางไปทำงานทุกวันในสภาพนี้ สตาร์ทรถติดไว้ รอบข้างเราในถนนอับๆ อากาศไม่ถ่ายเท ไม่ต่างกันเลย จึงไม่แปลกเวลาเราไปทำงานแล้วมึนๆ เอ๋อๆ ทุกเช้า เพราะเราดมคาร์บอนไดออกไซด์ก่อนไปทำงานทุกวัน ขากลับบ้านทำงานเสร็จแล้ว ดมก่อนกลับบ้านอีกรอบนึง แล้วสุขภาพจะดีได้อย่างไร

อารมณ์ : ทำงานเครียดทุกวันจะออกกำลังกายมีเวลาไหม บอกเราว่าเลิกงาน 17.30 น. แต่ประชุมเลิก 22.00 น. ก่อนกลับก็ดมคาร์บอนไดออกไซด์นิดนึง ก่อนกลับไปนอนที่บ้าน ไม่มีเวลาออกกำลังกาย

สมมติว่า เราอยู่ในวิถีชีวิตแบบนี้แล้วจะทำไง อยากจะรู้ว่าวิถีเป็นแบบนี้จะรอดได้ยังไง

สิ่งที่จะรับมือได้ คุณต้องเป็นชนชั้นใหม่ ถ้าเราใช้ชีวิตปล่อยตามยถากรรม ไม่ได้เตรียมตัว ปลายทางไปทางนั้นแน่ ต่อให้เก็บตังค์เก่ง วันนึงสะสมเวาเชอร์โรคร้ายได้เรียบร้อย เก็บตังค์ไม่เท่าไหร่ คืนให้หมอเขาไป เราจะไม่เป็นคนแบบนั้นเราจะเป็นชนชั้นใหม่ การดูแลสุขภาพจะต้องเป็นสิ่งที่ผนวกเข้ากับชีวิตเรา”

ว่าแล้ว ใบพัด ก็ก้มลงไปต่อขาโต๊ะขาที่ 2 จนเสร็จเรียบร้อย แต่มันก็ยังเป็นแค่โต๊ะ 2 ขาที่ใช้งานไม่ได้ ไม่สามารถตั้งให้เป็นโต๊ะได้ เพราะฉะนั้นในสัปดาห์หน้า เราจะมาช่วยกันต่อขาโต๊ะอีก 2 ขาให้เสร็จสมบูรณ์