รัฐสะกาย

โดย...กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์

ในช่วงต้นๆ ของบทความเปิดประตูเมียนมา ผมเคยเกริ่นนำว่าการปกครองของเมียนมาแบ่งรัฐต่างๆ เป็น 7 สเตต 7 ดิวิชั่น ซึ่งได้อธิบายไปแล้วว่า ใน 7 สเตตนั้นประกอบไปด้วยสเตตต่างๆ ดังต่อไปนี้ คือ คะหยิ่น (กะเหรี่ยง) กะยา เชี่ยม หรือฉาน ยะไข่ คะฉิ่น ชิ่น และมอญ ในส่วนของดิวิชั่นนั้นก็แบ่งเป็นมหานครย่างกุ้ง มัณฑะเลย์ สะกาย พะโค ตะเหนงด่ายี่ มะไกว และอิรวดี รวมทั้งหมด 14 มลรัฐด้วยกัน และผมได้สาธยายจุดเด่นของแต่ละสเตตไปหมดแล้ว แต่ในส่วนของดิวิชั่นผมไม่ได้อธิบายเลย เพราะมีเรื่องน่ารู้เกี่ยวกับชาติพันธ์ุเยอะมาก ซึ่งผมได้เขียนลงในคอลัมน์นี้มานานเป็นปีแล้ว ช่วงนี้ผมขออนุญาตท่านผู้อ่านเขียนอธิบายถึงแต่ละดิวิชั่นให้ได้ติดตาม
ต่อไปนะครับ

ดิวิชั่นแรกที่ผมจะกล่าวถึงในวันนี้ คือ “สะกาย” ครับ รัฐหรือดิวิชั่นสะกายนี้อยู่ตอนบนของเมืองมัณฑะเลย์หรืออยู่ภาคกลางค่อนเลยไปทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเมียนมาครับ ที่รัฐนี้มีเมืองหลวงชื่อว่า เมืองยัว เป็นเมืองที่อยู่ใกล้มัณฑะเลย์มากใช้เวลาเดินทางจากมัณฑะเลย์ประมาณชั่วโมงเศษๆ ก็ถึงแล้ว เป็นเมืองที่ค่อนข้างสงบ คนไม่เยอะ แต่ตลาดสินค้าอุปโภค-บริโภคของผมก็มีขายอยู่ คนเมืองต่างๆ ในรัฐสะกายจะนิยมเข้ามาซื้อของที่มัณฑะเลย์ไปขาย ดังนั้นที่นี่ก็เป็นเพียงเมืองที่ขายสินค้าได้พอประมาณเท่านั้นครับ

ประชากรของรัฐนี้มีประมาณ 5 แสนกว่าคน แต่พื้นที่กว้างมากทำให้ความเป็นอยู่ไม่หนาแน่นมาก ส่วนใหญ่จะทำการเกษตรและเหมืองแร่เป็นหลัก ผมมีรุ่นน้องชาวจีนฮ่อที่เคยเรียนที่แม่สลองแล้วไปศึกษาต่อที่ไต้หวัน สำเร็จการศึกษาภาควิชาเกษตรมาจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวันครับ เรียนจบจึงกลับเมียนมาบ้านเกิดไปทำการเกษตรยุคใหม่ที่นั่น เปิดเป็นฟาร์มใหญ่โต มีการทำอาคารกรีนเฮาส์ และได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล เคยนำโปรเจกต์ไปออกรายการทีวีด้วย เขาเอามาให้ดูด้วยความภาคภูมิใจ ก็เป็นหน้าเป็นตาของพวกเราชาวศิษย์เก่าแม่สลอง

สถานที่ที่น่าสนใจในรัฐสะกายก็มีที่หมิ่นกุนครับ ถ้านั่งเรือในแม่น้ำอิรวดีจากมัณฑะเลย์ขึ้นไปประมาณ 2-3 ชั่วโมง (ผมยังไม่เคยนั่ง เพราะไปทุกครั้งจะนั่งรถ จึงเป็น “เขาเล่าว่า” ครับ) ก็จะมีสถูปเจดีย์ที่มีรูปทรงแปลกๆ เป็นเหลี่ยมๆ มีช้างอยู่ด้านหน้าฝั่งแม่น้ำ เสียดายตอนที่ผมไปไม่มีคนมาบรรยายประวัติศาสตร์ให้ฟัง กลับมาว่าจะหาอ่านหนังสือก็ยังไม่ได้มีโอกาสหาอ่าน จึงคงอธิบายได้ไม่ครบถ้วนครับ และมีระฆังยักษ์หมิ่นกุนที่เขาว่าอีกแหละว่าใหญ่ที่สุดในโลก ในปีที่มีแผ่นดินไหวปรากฏว่าระฆังหล่นลงมา ต้องใช้เครนยกขึ้นไปใหม่ลำบากน่าดู

เลยไปอีกนิดก็จะมีบ้านพักคนชราที่ทางบริษัท ยาหม่องตราเสือ ไปสร้างไว้ให้ครับ ผมเคยไปบริจาคยาให้กับบ้านพักคนชราที่นี่ครับ ถ้าใครได้ไปก็ขอความเมตตาเลยไปดูสักนิดนะครับ ช่วยกันทำบุญให้กับคนชราที่นี่ เพราะที่นี่ขาดแคลนทุกๆ อย่าง