เขียนโปรแกรม ตั้งแต่เด็ก

ไม่นานมานี้ พี่ในวงการการศึกษาท่านหนึ่งเล่าให้ผมฟังว่า ปัจจุบันหลายๆ ประเทศโดยเฉพาะประเทศที่พัฒนาแล้ว เริ่มหันมาส่งเสริมให้เด็กได้เรียนเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ตั้งแต่เล็กๆ เนื่องจากจะทำให้เด็กได้ฝึกฝนกระบวนการทางความคิดที่เป็นระบบมากขึ้น ทำให้ผมต้องกลับมาทบทวนเรื่องต่างๆ พอสมควร เนื่องจากผมก็ทำงานที่เกี่ยวข้องกับการเขียนโปรแกรม และเกิดคำถามขึ้นในใจ 2 ข้อ

หนึ่ง คือ ควรให้เด็กเริ่มเรียนพื้นฐานการเขียนโปรแกรมอายุสักเท่าไหร่ และสอง คือ เด็กไทยควรต้องเรียนด้วยหรือเปล่า

ข้อแรกนั้น ผมพยายามนึกถึงสมัยตอนผมเด็กๆ เล่นสนุกเฮฮาตามประสาเด็กชีวิตช่วงนั้น หากต้องมานั่งเรียนอะไรสักอย่างยากๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ ชีวิตคงขาดความสดใสที่เด็กควรจะมีไปมากทีเดียวแต่ผมก็นึกได้อีกเรื่องหนึ่งว่า ตอนประถมปลายหรือมัธยมต้นผมเคยเก็บค่าขนมไปซื้อเครื่องเล่นอะไรสักอย่างที่คล้ายๆ วิดีโอเกม แต่เครื่องนี้พิเศษตรงที่ผมสามารถสั่งให้วัตถุที่อยู่ในเกมเคลื่อนที่ไปมาเป็นสี่เหลี่ยม วงกลม หรืออะไรก็แล้วแต่ โดยการเขียนภาษาอังกฤษผสมตัวเลขลงไปมีคู่มือให้ทำตาม ว่าถ้าอยากให้ไปซ้าย ขวา เดินหน้า ถอยหลัง ต้องพิมพ์อะไรลงไปบ้าง รู้สึกสนุกมาก และผมเพิ่งมารู้เอาตอนโตว่ามันเป็นภาษา โลโก้ (Logo) ประเด็นคือ ตอนนั้นผมยังเด็ก แต่ผมก็สนุกมากกับการเขียนโปรแกรมแบบไม่รู้ตัว

ข้อสอง ผมคงตอบได้ไม่เต็มปากว่าควรหรือไม่ควร แต่ถ้าการเรียนพื้นฐานการเขียนโปรแกรมจะทำให้เด็กไทยมีความคิดที่เป็นระบบระเบียบมากขึ้น ผมก็คงชูแขนสองข้างสนับสนุนครับ เนื่องจากหลายปีมานี้ผมมีโอกาสได้ทำงานด้านการให้คำปรึกษา ก็พบปัญหาอย่างหนึ่งว่าเด็กไทยมีความคิด ไอเดีย จินตนาการที่น่าสนใจไม่แพ้ชาติใดแน่นอน แต่สิ่งหนึ่งที่ส่วนใหญ่จะขาดคือ ไม่สามารถเรียบเรียงสิ่งที่ตนเองคิด ถ่ายทอดออกมาให้คนอื่นเข้าใจได้ หากคิดว่าการส่งเสริมด้านนี้จะทำให้เด็กมีพัฒนาการด้านความคิดที่ดีขึ้น ก็ควรทำควรส่งเสริมเป็นอย่างยิ่ง

แต่สิ่งหนึ่งที่พึงระวังก็คืออย่าทำให้เด็กรู้สึกว่าเขาถูกยัดเยียดสิ่งต่างๆ เข้าไป ผมเห็นเด็กมากมายเรียนกันตั้งแต่เช้าถึงดึกเสาร์อาทิตย์ก็ยังต้องเรียนพิเศษ เมื่อผู้ใหญ่แย่งช่วงเวลาในวัยสดใสที่เขาควรได้เล่น ควรได้สนุก ได้ใช้จินตนาการ เราก็คงเป็นผู้ใหญ่ที่ใจร้ายเกินไป ว่าไหมครับ