มองตลาดย้อนยุค

โดย...กริช อึ๊งวิฑูรสถิตย์

ช่วงที่กำลังสนุกกับการทำตลาดในเขมรนั้น ผมมีแนวคิดที่จะเอาการตลาดยุคที่ไทยเริ่มเปิดตลาดใหม่ๆ หรือยุคที่ผมเป็นเด็กและเคยเห็นมา นำไปใช้ในเขมร ก็มีการปรึกษาหารือกับทางสหพัฒน์ในหลายๆ เรื่อง ซึ่งก็ได้รับการสนับสนุนอย่างดีเยี่ยมจาก คุณสมชัย ธนะสารสิน ไม่ว่าจะเป็นกำลังคน ซึ่งนอกจากอาจารย์ณรงค์แล้ว ยังให้คุณนิ่ม รัมภา (ปัจจุบันแกเปลี่ยนชื่อใหม่มาหลายครั้งจนผมก็งง ตามแกไม่ทันว่าแกชื่ออะไรในปัจจุบัน) มาช่วยอีกคนเราตกลงกันในหลากหลายกลยุทธ์ที่ใช้ในการบุกตลาด ซึ่งก็แน่นอนว่า กลยุทธ์ลด แลก แจก แถม จัดงานอีเวนต์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหนังกลางแปลง รำวง มวย สุดท้ายก็มาจบ จัดรวมมิตรเลยครับ ส่วนสถานที่ก็หารือกันว่าจะเอาที่ไหนดี

สุดท้ายก็มาลงที่พระตะบองครับ วันเวลาเรากำหนดเสร็จ ก็เริ่มขออนุญาตก่อนเลย ซึ่งก็ไม่ยากครับ เพราะที่พระตะบองห่างเหินจากการจัดงานรื่นเริงมานานมากแล้ว การขออนุญาตจึงได้รับการตอบรับและร่วมมืออย่างดีจากท่านผู้ว่าราชการจังหวัด ท่านกรุณาให้สถานที่หน้าศาลากลางเป็นสถานที่จัดงานโดยไม่คิดค่าสถานที่ ยังได้ให้ห้องในศาลากลางอีกห้องให้เราใช้ในการพักผ่อน และเป็นศูนย์อำนวยการอีกด้วย

ก่อนจัดงานหนึ่งอาทิตย์ ผมได้เข้าไปหานางรำที่จะมารำวง ปรากฏว่าไม่มี น้องวิรัตน์ ล่ามประจำตัวเก่งมาก บอกผมว่าที่หมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งมีสาวๆ สวยเยอะมาก พูดไทยได้ด้วย เราลองไปทาบทามดูไหมพี่ ผมก็ไปเลยครับ ไปหาผู้ใหญ่บ้าน แกพูดไทยสำเนียงโคราชชัดแจ๋วเลย โชคดีมากที่ผมเป็นคนโคราช เลยใช้ภาษาดั้งเดิมสื่อสารกับแก แกเรียกสาวๆ มาได้สิบกว่าคน มาขอร้องให้ช่วยผม เป็นสาวรำวงจำเป็น

ผมก็เริ่มเปิดเพลงเลยครับ แล้วก็สอนให้เดินหน้าถอยหลัง เอ้า...หนึ่ง สอง สาม สี่ๆๆๆๆ แค่นี้ก็จบครับ ทุกคนสนุกสนาน หัวเราะต่อกระซิกกันใหญ่ ดีนะครับที่ทุกคนพูดไทยโคราชได้หมด จึงสนุกกันเต็มที่ ผมถามผู้ใหญ่บ้านว่ารู้ไหมว่านั่นคือภาษาโคราช คำตอบคือ...ฮึ...ไม่รู้ รู้แต่ว่าปู่ย่าตายายก็สอนกันมาแต่อ้อนแต่ออกเลยพูดได้ ภายหลังผมมาถามผู้รู้ เขาบอกว่าคงเป็นลูกหลานทหารสมัยรัชกาลที่ 5 ที่ยังหลงเหลืออยู่กระมัง

กลับมาที่งาน พอได้วันเวลา ผมก็ขนเสื้อผ้า เครื่องสำอางไปพระตะบอง จับสาวๆ ที่เตรียมไว้มาแต่งหน้าแต่งตา เปลี่ยนองค์ทรงเครื่องกันสนุกสนาน ตกกลางคืน ทีมงานที่เตรียมไปจากไทยก็จัดการแพ็กของให้ครบ โดยสินค้าทางสหพัฒน์ช่วยมาบางส่วน ทางเราซื้อเองบางส่วน

เราจะจัดสินค้าลงใส่ถุงในมูลค่า 120 บาท แล้วขายในราคา 100 บาท พร้อมบัตรเข้างาน 1 ใบ บัตรรำวงอีก 2 ใบ ขายดิบขายดีมาก ห้องที่ท่านผู้ว่าฯ ให้ใช้เต็มไปด้วยเงินเรียล ในยุคนั้นถ้าจำไม่ผิดมีแต่ใบละ 100 เรียล มูลค่า 100 เรียล เท่ากับ 1 บาท แค่นับเงินก็เหนื่อยเลยครับ

งานสนุกมากๆ สาวๆ วันแรกก็เคอะๆ เขินๆ พอวันที่สองวันที่สามชักสนุก ไม่ยอมเลิกราเลยครับ งานจัดยันสว่างทุกคืน แต่พอคืนที่สี่ ผมไม่ไหวแล้ว สามทุ่มน้องๆ ก็บอกให้พี่ไปนอนก่อนเถอะ แต่พอสี่ทุ่มน้องๆ ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาเรียก บอกว่าชาวบ้านที่มาเที่ยวงานโดนปล้นรถมอเตอร์ไซค์ไป 1 คัน ผมเลยบอกเลิกๆๆ ปิดงานเลย คิดแล้วกลัวตาย

เลยจัดการวันรุ่งขึ้นกลับบ้านเลยครับ