รอบรั้วแดนสยาม (จบ)

โดย...กริช อึ๊งวิฑูรสถิตย์

ชายแดนสยามประเทศนั้น มีชายแดนด้านตะวันออก ตก เหนือ ใต้ติดกับประเทศอะไรคงไม่ต้องสาธยาย ส่วนประเทศที่ผมเลือกคือ “กัมพูชา” นั้น สิ่งแรกที่ผมเลือกทำคือต้องหาจุดลงที่น่าสนใจก่อน เพื่อที่จะได้ตั้งฐานของตนเองก่อนที่จะบุกเข้าไป จึงเป็นเหตุให้เข้าไปศึกษาว่าที่ใหนที่จะดีที่สุด

ด่านที่ใกล้กรุงเทพฯ มากที่สุด คือ ด่านอรัญประเทศ และอีกด่านคือ ตาพระยา ส่วนที่ด่านอื่นๆ เช่น ด่านคลองใหญ่ก็น่าสนใจ ด่านสุรินทร์ ด่านอุบลฯ ยุคนั้นยังไม่สะดวกมากๆ เพราะการคมนาคมภายในประเทศเขายังไม่สะดวก ส่วนด่านบ้านผักกาด ในยุคนั้นฝั่งตรงข้ามเป็นจังหวัดไพลินของกัมพูชา แหล่งนี้ทรัพยากรธรรมชาติ เช่น พลอยไพลินเยอะมาก จึงเป็นฐานที่ตั้งของกลุ่มเขมรแดง การเข้าไปขายสินค้าในยุคนั้นจึงไม่ปลอดภัย พูดง่ายๆ คือผมกลัวตายครับ เมื่อเป็นเช่นนี้ผมจึงเลือก 2 ด่านนี้ก่อน คือ อรัญประเทศ และด่านคลองใหญ่

ก่อนอื่นผมได้หาช่องทางที่จะดึงเส้นสายเพื่อนฝูงที่ใครมีญาติสนิทมิตรสหายที่พอจะแนะนำให้รู้จักก่อน มีเพื่อนคนหนึ่งคือ คุณนิพนธ์ คิ้วดาวเรือง เขาแนะนำน้องเพื่อนชื่อน้องป้อมาทำงานที่บริษัทผม ซึ่งน้องป้อมีพี่สาวแต่งงานไปอยู่อรัญประเทศ เขาเปิดร้านขายส่งเหล้าอยู่ในตลาดอรัญฯ ชื่อ “ร้านทวีสโตร์” ผมจึงรีบขับรถไปหา อาเจ็กโอตี๋ เจ้าของร้าน เพื่ออธิบายแนวคิดของผมและวิธีการทำตลาดของผมให้อาเจ็กฟัง

โชคดีที่ท่านเชื่อผมว่าทำได้ เพราะในยุคนั้นพ่อค้าแม่ขายในตลาดอรัญประเทศล้วนทำการตลาดในเชิงรับมาตลอด กล่าวคือ เปิดร้านเพื่อรอลูกค้ามาซื้อ และเมื่อซื้อกันนานๆ เข้าก็ปล่อยเครดิตไป ส่วนผมคิดว่าเราต้องเข้าไปทำการตลาดภายในประเทศเขาเลย แล้วเราต้องขายเงินสดเท่านั้น เพราะยุคนั้นการสู้รบของเขมรสามฝ่ายยังรุนแรงอยู่ กับระเบิดยังเยอะมาก ขืนเราปล่อยเครดิตไป เราคงไม่มีปัญญาตามเขาแน่ๆ

อีกทั้งเราก็เบี้ยน้อยหอยน้อย ลำบากแน่ จึงต้องขายเงินสด เมื่อผมได้คู่ค้าพันธ์มิตรที่ไว้ใจได้แล้ว คราวนี้ก็ต้องกลับมาดูว่าเราจะขายอะไรดี สิ่งแรกที่ผมคิดคือ ผมจำได้ว่าสมัยผมเด็กๆ อยู่บ้านนอก พ่อแม่ยากจน ต้องเอานมข้นหวานมาชงนมให้ลูกๆ กินแทนนมแม่

ดังนั้น เราน่าจะขายนมข้นหวานน่าจะดี ผมจึงเข้าไปหาบริษัท โฟร์โมสต์ ฟรีสแลนด์ เจรจาขอซื้อนมข้นหวาน เขาเอามาให้ผมเลือกหลายยี่ห้อ แต่ผมมาเตะตายี่ห้อ “อลาสก้า” ซึ่งมีรูปเด็กฝรั่งหัวแดง มันน่ารัก และน่าจะใช่เลย ในขณะนั้นเขามียี่ห้ออื่นๆ ที่ดังกว่า เช่น ตราเรือใบ ตรานกอินทรี ฯลฯ ผมไม่เอา กลับเลือกยี่ห้อซึ่งเขากำลังจะโละทิ้งแล้ว แต่พอทำเข้าจริงๆ ติดครับ

ผมขายไปกัมพูชายุคนั้นเดือนละ 20 กว่าล้านบาท เยอะมาก หลังจากประสบความสำเร็จจากการขายนมข้นหวาน ผมก็เข้าไปที่บริษัทสหพัฒนพิบูล เพื่อขอขายมาม่า ผมจำได้ไม่เคยลืมเลือนว่าผมไปพบกับ “คุณสมชัย ธนะสารสิน” ซึ่งภายหลังได้มาเป็นกัลยาณมิตรผม คุณสมชัยพาผมไปเรียนพบ “ท่านเทียม โชควัฒนา” ท่านได้กรุณาผมมาก หลังจากที่พบท่านไม่กี่นาที ท่านกรุณาให้เครดิตเด็กบ้านนอกอย่างผมในวงเงิน 4 ล้านบาท

กลับจากห้องคุณสมชัย ผมหัวใจพองโตมากๆ เลยครับ ตั้งใจว่าจะต้องสร้างตลาดกัมพูชาให้ได้ และจะต้องจดจำพระคุณของผู้มีพระคุณท่านนี้ตลอดไปครับ

อนึ่ง บุคคลที่กล่าวถึงในบทความนี้ล้วนแล้วแต่มีตัวตนที่แท้จริง และบางท่านยังมีชีวิตอยู่ อย่างไรก็ตาม หากมีข้อความใดที่กล่าวถึงท่านแล้วเกิดความไม่สบายใจ ผมต้องกราบขอประทานอภัยท่านด้วย

แต่หากข้อความใดที่กล่าวถึงแล้วเกิดผลดีกับท่าน ผมก็ขอกราบคารวะท่านด้วยความซาบซึ้งในบุญคุณของท่าน มา ณ ที่นี้ด้วย

และโปรดทราบว่าผมมีความระลึกถึงท่านเหล่านั้นทุกๆ ท่านด้วยความเคารพครับ