LABOR OMNIA VINCIT

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมานับเป็นอีกหนึ่งไฮไลต์ของชีวิตผม ผมเข้าร่วมวิ่งฟูลมาราธอน ระยะ 42 กม. ตามคำชักชวน ของเพื่อนๆ กลุ่มวิ่งศิษย์เก่าเซนต์คาเบรียลรุ่น 67 (SG67) ที่มีอ๋า หรือ กฤตพงศ์ชวาลดิฐ (ทายาทของ เอสบี เฟอร์นิเจอร์ ที่ตอนนี้เป็นคนดังในวงการวิ่ง และไตรกีฬาของเมืองไทยไปแล้ว) คอยผลักดันให้เพื่อนๆ ท้าทายตัวเอง วิ่งฟูลมาราธอนกันให้ได้ แต่ไม่สำเร็จเสียที

จนกระทั่งเมื่อปีที่แล้ว เนส หรือ บรรณรงค์ พิชญากร กรรมการผู้จัดการ บริษัทหลักทรัพย์บัวหลวง ดอดไปเชียงใหม่มาราธอนคนเดียว และสามารถจบได้ด้วยเวลาที่ดีทีเดียวสำหรับมือใหม่ จึงเกิดการท้าทายในหมู่เพื่อน SG67 กันว่า กลุ่มวิ่งของเราต้องไปฟูลมาราธอนกันยกก๊วนที่เชียงใหม่ในปี 2559 หากใครไม่ไปคงยากที่จะมองหน้าเพื่อนๆ ได้

นั่นจึงเป็นที่มาว่า พวกเรากลุ่ม SG67 ร่วม 20 ชีวิต ตกกระไดพลอยโจน ตกลงร่วมวิ่งฟูลมาราธอนกันในปีนี้ที่เชียงใหม่ โดยมีเวลาร่วมปีในการฟิตซ้อมร่างกาย ถึงวันจริง พวกเราทุกคนสภาพความฟิตดีขึ้นกว่า 12 เดือนที่แล้ว แต่พร้อมสำหรับฟูลมาราธอนหรือไม่...นั่นอีกเรื่องหนึ่ง

วันที่ 18 ธ.ค. 2559 เช้าตรู่เวลาเกือบๆ 4 นาฬิกา ซึ่งเป็นเวลาปล่อยตัวเล็กน้อย ผมมองพวกเราทุกคนที่รอกันที่จุดสตาร์ท ผมไม่เห็นแววตาของความเคลือบแคลงสงสัยสักคู่เดียว มีแต่แววตาของความมุ่งมั่นที่ต้องการพิชิตฟูลมาราธอนตามแบบฉบับของตน สำหรับผมมีเป้าหมายเดียวคือ ขอจบแบบไม่เจ็บ เป็นหนึ่งในผู้พิชิตฟูลมาราธอนก็พอแล้ว

ด้วยความที่รู้ตัวว่าสภาพร่างกายไม่พร้อม ผมจึงต้องเริ่มวิ่งอย่างระมัดระวัง ออมแรง ไม่ให้ร่างกายเหนื่อยเกินไปจนไม่เหลือแรงไปต่อในระยะทางหลัง 21 กม. ซึ่งเป็นดินแดนอันลี้ลับสำหรับผม ผมไม่มีประสบการณ์ว่าจะต้องเจออะไรบ้างหลังจากนั้น จึงต้องถนอมแรงถนอมตัวเอาไว้ไม่ให้บาดเจ็บหรือเป็นตะคริว จนเป็นเหตุให้ไม่สามารถไปต่อจนจบได้

แต่ไม่ว่าร่างกายจะเจ็บปวดสักแค่ไหน ไม่มีแม้เสี้ยววินาทีเดียวที่ความคิดที่จะหยุด ล้มเลิก ไม่ไปต่อ แวบเข้ามาในหัว ในใจคิดอยู่อย่างเดียวคือ มาแล้ว ต้องจบ!

ในที่สุดผมสามารถเข้าเส้นชัยด้วยเวลา 6 ชั่วโมง 55 นาที เป็น 3-4 คนสุดท้ายของกลุ่ม SG Run ที่เข้าเส้นชัย วินาทีนั้นความเจ็บปวดทั้งหลายพลันมลายหายไปสิ้น มีแต่ความปีติยินดีพลุ่งพล่านเข้ามา มองไปข้างหน้าเห็นครอบครัวยืนรอแสดงความยินดีพร้อมใบหน้าที่อาบไปด้วยรอยยิ้ม

พวกเรา SG Run กว่า 40 ชีวิต ส่วนใหญ่เป็นฟูลมาราธอนครั้งแรก แต่พวกเราสามารถจบกันได้ทุกคนไม่มีตกหล่น ต่างอยู่กันพร้อมหน้า รอคนสุดท้ายเข้าเส้นชัยเพื่อร่วมยินดีและถ่ายรูปประวัติศาสตร์ร่วมกัน

ผมเชื่อว่า สิ่งหนึ่งที่อยู่ในห้วงความคิดของทุกคนตลอดเส้นทาง ที่คอยผลักดันให้พวกเราเคลื่อนที่ไปข้างหน้า แม้ว่าจะเจ็บปวดสักแค่ไหน คือ คำขวัญของโรงเรียน

“LABOR OMNIA VINCIT” หรือ “ความวิริยอุตสาหะสามารถเอาชนะทุกสิ่ง” คือคำสอนที่พวกเราถูกปลูกฝังครั้งเยาว์วัย ให้ใช้ความเพียรเพื่อฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ เริ่มแล้วต้องจบ จะหยุดเมื่อถึงที่หมายเท่านั้น...