ลาเพะเย่ซ่าน ร้านน้ำชาเมียนมา

โดย...กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์

ลาเพะเย่ หรือน้ำชานั้น ชาวเมียนมาได้รับอิทธิพลมาจากอังกฤษ เขาจะมีนิสัยดื่มชา (ชานม) มากกว่ากาแฟครับ คนของเขาทุกวันเช้าสายบ่ายเย็นค่ำจะต้องดื่มน้ำชากันเป็นอาจิณครับ คนขับรถยันลูกเด็กเล็กแดงไม่มีใครไม่ดื่มครับ และน้ำชาของเขาจะมีการต้มที่หอมอร่อย อยู่ไปนานๆ เราเองก็ชักจะติดลบเพะเย่ หรือน้ำชา ไปกับเขาด้วยครับ

น้ำชาที่เมียนมาดื่มน้ำจะมีอยู่สองชนิดมี น้ำชาจีนร้อนกับน้ำชาที่ใส่นมข้นหวาน น้ำชาจีนเขาจะเรียกว่า “เย่นุยจัน” ส่วนน้ำชาที่ใส่นมเขาจะเรียกว่า “ลาเพะเย่” เย่แปลว่าน้ำครับ ลาเพะแปลว่าชา น้ำชาจีนหรือ
เย่นุยจัน คนเมียนมาก็จะดื่มกันไม่มากเท่าลาเพะเย่ เพราะจะแพร่หลายในหมู่คนจีนหรือคนทางรัฐฉาน รัฐกะฉิ่นเป็นส่วนใหญ่ ใบชาก็จะปลูกกันเยอะที่รัฐฉาน โดยที่มีชื่อมากที่สุดก็จะเป็นชาโกก้าง หรือชากลิ่นข้าวเหนียวจะหอมมาก รสชาติและกลิ่นจะหอมคนละแบบกับชามะลิ หรือแจ๊สมินทีครับ

อีกชาหนึ่งคือ ลาเพะเย่ พระเอกของเราวันนี้เป็นการรับอิทธิพลมาจากอังกฤษยุคปกครองเมียนมา แต่คนเมียนมาเองเขาจะชงกันในสไตล์อินเดียเสียมากกว่า ตามร้านลาเพะเย่ที่เปิดตอนเช้าตรู่จะเอาใบชามาต้มในหม้อ แล้วใส่นมข้นหวาน เวลาลูกค้าออร์เดอร์เขาก็จะตักน้ำชามากรองด้วยตะแกรงใส่ถ้วย ปรุงด้วยนมข้นหวาน นมสด พร้อมเสิร์ฟ

ส่วนของว่างที่จะเสิร์ฟ (ขาย) จะมีปาท่องโก๋รูปทรงยาวๆ และหน่ำเปีย ซึ่งเป็นโรตีโอ่ง หน้าตาก็เหมือนแป้งนานของแขก โดยวิธีการทำจะหมักแป้งแล้วนำมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ ตีให้แบน แล้วนำไปโปะในโอ่งที่มีเตาไฟถ่านภายใน พอแป้งสุกได้ที่จะนำไปเสิร์ฟพร้อมกับเปเปรียว หรือถั่วชนิดหนึ่งต้มสุกพอแตกตัว ลาดด้วยน้ำมันเยิ้มๆ โรยด้วยเกลือ ทานพร้อมหน่ำเปีย อร่อยไปเล้ยยย หรือไม่ก็จะมีปาละตา หรือโรตีแบบแขกครับ อันนี้จะเยิ้มน้ำมันตั้งแต่เริ่มเป็นโรตีทอดแล้วครับ โรตีเขาก็จะทานกันหลายแบบ มีแบบลาดนมข้นหวานเหมือนบ้านเราเรียกว่า “โน๊ะปาละตา” ถ้าทานกับน้ำตาลเรียก “ตะเจียปาละตา” หรือถ้าใส่ไข่จะเรียกว่า “เจ๊ะอุปาละตา” แล้วแต่คนชอบ

ส่วนผมก็จะชอบหน่ำเปียมากกว่า เพราะถ้าไม่ทานกับเปเปียวก็จะไม่มันเยิ้มครับ มาระยะหลังๆ ร้านลาเพะเย่ซ่าน (ซ่านแปลว่าร้านค้า) จะมีขนมจีนเมียนมาหรือที่เรียกว่าโม่นฮิ่นค๋าขายด้วย บางร้านที่หลากหลายหน่อย อาจจะมีติ่มซำ ซาลาเปา ด้วยครับ

เพื่อนๆ หลายคนอาจจะถามว่า อ้าวแล้วจะทานได้ที่ไหนล่ะ บอกได้เลยครับว่า ละเพะเย่ซ่านมีอยู่ทั่วไป ร้านที่ดังๆ หน่อยลูกค้าจะเยอะมาก ถ้าท่านไปตอนเช้า เย็น ลูกค้าเยอะๆ เชื่อเลยครับว่าอร่อย จะมีร้านเพื่อนผมชื่อร้าน Lucky Seven ร้านนี้ดังครับ มีสาขาทั่วย่างกุ้ง 5-6 สาขา ตัวเจ้าของเคยอยู่ที่ญี่ปุ่นมาก่อน พูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่อง เลยเอาแบบอย่างการบริหารของญี่ปุ่นมาใช้

ปัจจุบันรวยจากร้านละเพะเย่ซ่านนี่แหละครับ