ภาษีที่ดินกับผลกระทบ (1)

สังคมไทยก็เฉกเช่นสังคมของประเทศอื่นๆ ซึ่งแม้แต่ประเทศที่อยู่ในระบบคอมมิวนิสต์ แบบจีน เวียดนาม ฯลฯ ก็ล้วนแล้วแต่มีความเหลื่อมล้ำของรายได้และทรัพย์สินของชนในชาติคล้ายๆ กัน อาจจะต่างกันตรงที่สัดส่วนของประชากรที่มีรายได้สูงและหรือมีทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูง เมื่อเทียบกับประชากรที่มีรายได้ต่ำและหรือมีทรัพย์สินที่มีมูลค่าต่ำ มีความแตกต่างกันมากหรือน้อย จากข้อมูลเว็บไซต์ www.infoplease.com พบว่า TOP 20 ของประเทศที่มีความเหลื่อมล้ำมากที่สุดในโลก อันดับแรก ได้แก่ LESOTHO และประเทศถัดมา ส่วนใหญ่ล้วนเป็นประเทศที่อยู่ในทวีปแอฟริกา แล้วตามมาด้วยประเทศในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ โดยมีประเทศเอเชียคั่นกลาง 2 ประเทศ คือ ฮ่องกง ได้อันดับที่ 11 ตามมาติดๆ ด้วยประเทศไทย ซึ่งได้อันดับที่ 12 (ดูภาพประกอบที่ 1)

ขณะที่ประเทศมีความเหลื่อมล้ำน้อยที่สุดในโลกคือ สวีเดนแล้วตามมาด้วยประเทศในยุโรปเสียเป็นส่วนใหญ่ (ดูภาพประกอบที่ 2)

สาเหตุสำคัญส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะคุณภาพของการศึกษาและอุปสรรคของการเข้าถึงระบบการศึกษาที่มีคุณภาพ ทำให้คุณภาพของประชากรแตกต่างกันมาก โดยเฉพาะประชากรที่อยู่ในสังคมเมืองกับสังคมชนบท

รัฐบาลไทยหลายๆ คณะที่ผ่านมา มีความพยายามในการลดความเหลื่อมล้ำ แต่ยังไม่มากที่ควร สะท้อนได้จากอันดับที่ 12 ของโลก ที่ประเทศไทยได้รับจากการจัดอันดับของเว็บไซต์ดังกล่าว จึงเป็นที่มาของรัฐบาลชุดปัจจุบันที่พยายามจัดการปัญหานี้อย่างเป็นรูปธรรม

นั่นคือการริเริ่มให้มีการจัดการเก็บภาษีมรดกและภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งมีหลายคนค่อนแคะภาษีตัวแรกว่าทำในเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น แต่ผมคิดว่ามีการริเริ่มและเริ่มใช้ยังดีกว่าไม่มี แล้วควรจะค่อยๆ ลดมูลค่ามรดกขั้นต่ำที่ต้องเข้าเกณฑ์เสียภาษีให้ต่ำลงทุก 2 ปี จนไปอยู่ที่จุดที่เหมาะสม

เช่น มรดกที่ผู้รับมรดกแต่ละรายที่ได้รับต่ำกว่า 10 ล้านบาท ไม่ต้องเสียภาษี ถ้าเกินกว่านี้ต้องเสียภาษี เป็นต้น แล้วอาจจะคิดภาษีมรดกในส่วนที่ต้องเสียในอัตราก้าวหน้าคล้ายๆ กับฐานรายได้ของผู้เสียภาษี แต่มูลค่าของมรดกในแต่ละขั้นบันไดและอัตราภาษีของแต่ละขั้น ก็กำหนดให้ไม่เป็นภาระแก่ผู้รับมรดกมากเกินไป ในขณะเดียวกันก็ต้องอยู่ในเกณฑ์ที่สังคมยอมรับได้ด้วย

เนื้อที่หมดแล้ว มาอ่านผลกระทบภาษีที่ดินที่มีต่อผู้ประกอบการ และประชาชนทั่วไปในบทความหน้ากันครับ